Παιχνίδια

Time up, φτού και βγαίνω, κρυφτήκαμε, σ'έπιασα όπως θέλεις πες το. Το θέμα είναι οτί εγω φωνάζω Φτου Ξελευτερία για όλους και αρχίζω να τρέχω μπας και βρω κρυψώνα. Αν θες, έλα να με κρύψεις εσύ. Κρύβεσαι καλά εσύ, χάνεσαι πως το λένε. Πάμε για καυγά και καλύτερα απλά να φύγω- αποδεδειγμένο κόλπο-ξέρεις ποιός το κανει και μάλιστα με επιτυχία! Τέλος πάντων, αλήθεια κουράστηκα, την κάνω απο εδώ. Α ναι, μη ξεχνιόμαστε, καλημέρα.

...Δημιουργία

"Αν και δε θέλω να το παραδεχτώ ή χειρότερα να αποφεύγω να το σκέφτομαι, θα ήταν ψεύτικο και παραπλανητικό ίσως και χυδαίο να μην έλεγα πως θα κλάψω αν δε πετύχω, έτσι όπως θέλω τώρα στη ζωή μου".

11/07/2009

Καλειδοσκόπια

Θέλω με μια ανάσα να σου πώ, πως θέλω να πνιγώ με τη τσίχλα μου γιατί δε μ'αρέσει η γεύση της. Σαν τί άλλο να κάνω; Πες μου εσύ αν ξέρεις την λύση. Την μασάω εδώ και ώρες, έχει χάσει τον μεντοειδή της σκοπό κι απλά πλέον με κουράζει. Τελειώνει ο χρόνος σου, μίλα πες μου. Έχω βάλει χρονόμετρο αν δε με πιστεύεις, ρώτα τον. Ποιόν; Σου είχα πει προχθές, αν ξέχασες κακό του κεφαλιού σου. Ο χρόνος κυλάει κι εσύ νομίζω έχασες. Άλλη μια ευκαιρία, οκ αντιστρέφω άλλη μιά φορά την πλαστική κλεψύδρα και σου δίνω περιθώριο δύο λεπτά, εντάξει μπορεί και μέρες, δε ξέρω απο σένα θα εξαρτηθεί. Στο λέω. Όλο το θέμα με τη τσίχλα έχει γίνει καραμέλα ε; Κόφτο. Αλήθεια σου λέω. Μου αρκεί όλο αυτό.
Βλέπω τα λουλούδια να αλλάζουν χρώματα ξαφνικά κι εσύ χάνεσαι καθώς μεταμορφώνονται σε θρανια που με αναγκάζουν να γράψω να γράψω να γράψω και καπου εκεί πάλι τελειώνει ο χρόνος μου. Ξέρω οτί απέτυχα σε αυτό το στάδιο αλλά η αλήθεια είναι οτί  κέρδισα πολλά. Ίσως όντως τωρα να μη τα καταλαβαίνω, γιατί φυσικά δε θέλω. Τώρα θέλω άλλα πράγματα απο έναν απλό και ρηχό απολογισμό. Ο χρόνος πάλι με πιέζει, δεν έχω ούτε ένα λεπτό πιά. Πρέπει να φύγω αν και δε έχω κάπου να πάω. Το πολύ πολύ να κάνω βόλτες πάνω κάτω μέχρι θυμώσω και εκεί... φτου και πάλι απο την αρχή. Έχουν γίνει τόσο πολλά, αλλά στην πραγματικότητα τίποτα. Έτσι δεν είναι; Έτσι δε γίνεται κάθε φορά; Τόσα πολλά αλλά στην ουσία τίποτα. Τόσο πολύ, αλλά δεν οφελεί. Θέλει κι άλλο απ΄ότι φαίνεται. Απο μένα είναι οκ.

Τέσσερις Εποχές

Ένα από τα αγαπημένα μου ρητά, σήμερα έπαψε να ισχύει για την πάρτη μου. "Η καλή μέρα απο το πρωί δεν φαίνεται" τελικά και είναι αποδεδειγμένο. Λιανά ευθύς αμέσως.
Ξερνάς ή μάλλον πιό πριν, πίνεις, ξερνάς, πάει εφτά το πρωί, ξυπνάς στις εννέα, κεφάλι ελπίζεις να μην είχες, δε πίνεις καφέ γιατί ζείς στον ιδανικό σου κόσμο, εκεί που οι άνθρωποι κοιμούνται μες τα τραίνα, αργείς, παίρνεις ταξί, η μπροστινή σου στο εκδοτήριο έχει έρθει με μπλοκάκι ετήσιων ερωτήσεων σχετικά με ο,τιδήποτε έχει να κάνει με τον ΟΣΕ, δε βρίσκεις θέσεις, κάθεσαι σαν απροσάρμοστο στην "τετράδα" και τα γόνατα σου κάνουν παρέα με εκείνα της απέναντί.
Ακολουθεί παράγραφος επίθεσης σε σένα ξανθιά ηλίθια μαγκιώρα.
Τοποθετείς το σάπιο και γεμάτο τζιν κεφάλι σου, ση σχισμή παραθύρου-θέσης τραίνου, βολεύεσαι κούτσα κούτσα και πας να κοιμηθείς. Προαιρετικά αφήνεις το κάτω χείλος σου να πέσει έτσι ώστε να αποκτήσεις τη γελοία εκείνη φάτσα καθιστού κοιμισμένου. Περιμένεις με νύχια και με δόντια τον ελεγκτή για το κόψιμο του εισιτηρίου σου, έρχεται τον ρωτάς με όση φωνή μπορούν να παράγουν οι φωνητικές σου χορδές σε πόση ώρα θα φτάσεις για να βάλεις ξυπνητήρι. Το βάζεις αφού ξεμπλέκεις τα ακουστικά που πάλι το φάντασμα πρόλαβε να μπερδέψει και ναι! Νάνι. Νόκια connecting people στην συνέχεια. "Έλα τί κάνεις;", "Δε σ'ακούω είμαι στο τραίνο, δεν έχει σήμα" , "Μ'ακούς;".  Κλείνει."Έλα δε σ'ακούω δεν έχω σήμα", "Πωωω ρεεε". Κλείνει. "Δε σ'ακούω σου λέω, μ'ακούς;".
Αρχικά η λανθασμένη εντύπωση οτί θα ξεμπερδέψω με μία λοξή ματιά, με ώθησε να κοιτάξω ευγενικά και με φάτσα που θυμίσε τον γάτο απο το Σρεκ, την ξανθιά απέναντι μου. "Έλα δεν έχω σήμα σου λέω", "Είμαι στο τραίνο". Κλείνει.
Ματαιώνεται με πολλά λίτρα ρεαλισμού το σχέδιο "Θα-κοιμηθώ-στο-τραίνο,άρα-να-μη-πιώ-καφέ" και πρίν προχωρήσεις στον πλάνο Β', ψάχνείς για στυλό, ή έστω ένα μολύβι για να βγάλεις όλο σου το μίσος για τα κινητά κι όταν νιώθεις τα γόνατα της ηλίθιας να πιέζουν τα δικά σου, της ζητάς ευγενικά στυλό και αρχίζεις να την θάβεις με μανία στο τετράδιο σου."Έλα δε σ'ακούω, είμαι στο τραίνο και δεν έχω σήμα". Κλείνει.
Και τώρα, ήρθε η στιγμή να γυρίσει η πουτάνα η ρόδα και φτάνεις στον προορισμό σου. Κατεβαίνεις απο το τραίνο, βλέπεις ένα χαμόγελο να σε περιμένει κι ακούς τον ήχο που ακούγεται σαν "Πάμε για παγωτό στους καταρράκτες!". Παγωτό για πρωινό-επιστροφή στην ιδανική σου πολιτεία. Φύση, χωνάκι, νερά και μουσική έρχονται να αντικαταστήσουνε την ανάμνηση του πονοκεφάλου και της φρικτής ηλίθιας που ακόμα ψάχνει σήμα. Μελωδικές κουβέντες, βροχή και πουρ μπουάρ ακολουθούν.
Μπαίνοντας στο τραίνο της επιστροφής, γελάς με την σπαστικιά που τυχαίνει να κάθεται απέναντι σου και που ψάχνει στον κατάλογο της ξεχασμένα What's Up. Δεν έχεις λόγο να εκνευριστείς αυτή τη φορά.

Α ρε, μπούρδες.

Πες με βλάκα, πες με ρομαντική πες με ο,τι θες, αλλά εγώ την φράση που λέει πως "εσύ ορίζεις την ζωή σου" δεν τη δέχομαι. Εκτός του οτι πρέπει σίγουρα να αποτελεί την αρχή της προσευχής κάθε εγωιστή, είναι ουτοπιστικό κι ανέφικτο. Πώς γίνεται να ορίσω την ζωή μου, όταν δεν ορίζω καν αν θα ζήσω;
Πού το πήγα; Όχι πολύ μακριά. Απλά στην αρχή του πράγματος για να μπορέσεις επιτέλους να βγάλεις κι εσύ νόημα απο αυτά που γράφω. Ορκίζομαι πως δε ανακατέψω ούτε καρότα, ούτε ξύλα κερασιάς ούτε κουτάλια με τρύπες(ευχαριστώ). Ίσως θα έπρεπε δίπλα στις λέξεις που πιθανόν σε μπερδεύουν, να σημειώνω αστερίσκο κι απο κάτω να εξηγούμαι. Οι πιθανότητες να με πέρασες για τρελλή ή έστω ηλίθια είναι πολλές και το παρόν κείμενο είναι η ευκαιρία μου να σου αποδείξω πώς δεν είμαι..τρελλή. Το άλλο το δέχομαι και έρχομαι να επαυξήσω κιόλας. Κλείνω την παρένθεση και πάω στην αρχή λοιπόν.
Δεν επιλέγεις αν θα ζήσεις, που θα ζήσεις, με ποιούς θα ζήσεις και φυσικά γιατί θα ζήσεις. Σε γεννάει η μαμά σου επειδή ήθελε παιδί, δεν την όρισες εσύ, γεννιέσαι σε μία χώρα που στην καλύτερη θα εγκαταλείψεις ή στη χειρότερη θα την μισήσεις γιατί εσύ έπρεπε να ζούσες στην Ιρλανδία ας πούμε. Μέχρι εδώ, έκανα φανερο πως δεν επέλεξες να γεννηθείς, δε διάλεξες γονείς και ούτε είχες κατασταλλάξει στον τόπο γέννησης σου. Αποκλείεται να μην το έχεις σκεφτεί κάθε φορά που συμπληρώνεις κάποια δήλωση η οποία σου ζητά τα παραπάνω. Αν δε το'χεις κάνει, νιώσε μειονεκτικά που εγω το κάνω κάθε φορά.
Συνεχίζω.
Πας σχολείο και αρχίζεις τις πρώτες σου κοινωνικές συναναστροφές με τα παιδάκια που έτυχε να μένουν στην ίδια γειτονιά με σένα. Κλού Πρώτο. Δεν ορίζεις εσύ, ποιοί θα είναι οι παιδικοί σου φίλοι που μακάρι να κρατήσεις μέχρι τα γεράματα. Εδώ δε θα μπορούσα να μην γράψω κάτι παραπάνω για τους φίλους αυτούς. Εγώ είμαι απο τους τυχερούς, που με τους παιδικούς μου φίλους βρέθηκα πριν λίγο. Είμαι απο τους τυχερούς που μπορώ να χρησιμοποιώ την φράση "γνωριζόμαστε απο μωρά". Εϊμαι (δε θα το άλλάξω τον λάθος τονισμό, απλά θα τονίσω οτί μέχρι προχθές έψαχνα να βρω που είναι τα διαλυτικά και δε μπορούσα να τα βρω , και μόλις σήμερα, τα πάτησα καταλάθως δύο φορές-φυσικά ακόμα δε ξέρω που είναι) τέλος, απο τους τυχερούς εκείνους που ξέρω οτί έχω παιδικούς φίλους.
Το προχωράω γιατί βλέπω μια κοιλιά και δεν με αρέσει καθόλου.(Έγκυος; Αι και γαμήσου!) Επανέρχομαι στο θέμα μου,  ορίζεις το επάγγελμα σου; Όχι και χωρίς πολλά πολλά. Δε θα το αναλύσω. Ορίζεις την διάθεση σου; Ναι ε; Α ναι; Πότε ρε, όταν οι γύρω σου είναι υπέυθυνοι είτε για την καλή είτε για την κακή της μορφή;
Δε μου λες μαγκάκο, ορίζεις μήπως ποιον θα ερωτευτείς; Μην με πεις ναι εδώ, γιατί  θα'ρχίσω τα καροτίστικα και δε θα σ'αρέσει. Κοινώς στου πεθαμένου το σπίτι δε μιλάνε για καρβέλια; ΠΩΣ ΔΙΑΟΛΟ ΠΑΕΙ ΑΥΤΗ Η ΠΑΡΟΙΜΙΑ; Συνεχίζω γιατί το θέμα δε με παίρνει.  Ορίζεις μήπως  πώς θα συμπεριφέρεσαι; Όχι φυσικά, ο Barney (όχι ρε ο Στίνσον, ο μοβ δεινόσαυρος) αφού ο κάθε άνθρωπος γύρω σου είναι άλλος άνθρωπος κι απο σένα κι απο τον άλλο. Να σου ποστάρω και το λινκ;
Βλέπεις πού το πάω. Δε συνεχίζω. Νομίζω κατάλαβες τί έχω αυτή τη φορά  στο κεφάλι μου. Ηρεμία τώρα, καιρό είχα να το νιώσω. Ηρέμισα ναι. Δε μου κάθεται έτσι το "ηρέμισα", σωστό είναι ζελέ; Είναι το ζελέ ή ο ζελές; Αν φρανσέ! Τελείωσα. Απότομα; sori.

Γούτσου Γούτσου

Με ποιό δικάιωμα;
Με εκείνο του ανθρώπου, θα απαντούσα, αλλά ίσως έχεις δίκιο. Δικαίωμα μου ήταν να επιλέξω αν θα έχω το...δικαίωμα. Εφόσον διάλεξα να μην το'χω μου αρμόζει η ερώτηση σου λοιπόν. Αλλά δε μπορείς να πείς, αυτό που σου απαντώ, βγάζει νόημα. Με το ανθρώπινο. Από το οποίο δε μπορώ να ξεφύγω. Ούτε εσύ. Μου λείπεις λέμε.

2007

Oχούυ εντάξει. Σου το΄ρκίζομαι, θα τα κόψω όλα αυτά. Με χαλάνε βλέπεις! Ναι κι εγώ το παρατήρησα. Έχεις δίκιο. Παρντόν.
Δε μιλάω για ναρκωτικά αλήθεια. 'Αντε τώρα εσύ να με πιστέψεις. Πρόκειται για κάτι πολύ χειρότερο. Τις παρτίδες με την πάρτη μου. Άντε δε θα ξανασχοληθώ.
Εσύ όλα καλά; Μου'λειψες πολύ η αλήθεια είναι. Άντε πέρνα καμιά βόλτα το βράδυ. Ξερεις πού. Νομίζω σε πέτυχα σ'ένα πάρτυ χθες αλλά δεν είμαι σίγουρη. Τραγουδούσες νομίζω με ένα μικρόφωνο και μετά μπλέχτηκαν τα πόδια σου στο καλώδιο και κάπου εκεί έπεσες. Εσύ ήσουν ή δεν έχω καταλάβει ακόμα με ποιόν μιλάω; Έλα πλάκα κάνω, θα σοβαρευτώ.
Οκ λοιπόν, σοβαρεύτηκα! Χαρούμενη με κόβω σήμερα... τον λόγο δε βλέπω. Α ναι μπορεί να'ναι κι αυτό. Λες; Μπα πολύ τραβηγμένο.
Σοβαρεύομαι δεύτερη φορά και σταματώ.

Ταξιδιάρα Ψυχή

Αν είναι ρε παιδιά όταν φοβάμαι και κλαίω να συμβαίνει ΑΥΤΟ, τότε ας τρέμω και ας πνιγώ στη μύξα. Μέχρι εκεί. Αυτό. Άντε καλά, λίγο ακόμα. Φιλί της ζωής, φιλί ζωής όπως θες πάρτο. Ισχύουν και τα δύο. Φιλί της ζωής που με έσωσε απο τις εφτά θάλασσες και φιλί ζωής όπως το πρώτο. Τώρα όμως μέχρι εκεί. Πάμε για το κύπελλο σε λίγο.

Εγώωω; Εσύυυ!

Κεφάλαιο πρώτο- Ένα μικρό καρότο

Βρε it's a new dawn, it's a new day it's a new life πόσες φορές να σε το πω; Άντε βρε καλό μου, μην αρχίζεις πάλι τα κουρα(δι)στικά. Ένα καρότο χθες μου είπε οτί η ζωή δεν είναι τίποτα άλλο από μία κουράδα. Το λες, λέει, και γεμίζει το στόμα σου απο ικανοποίηση που επιτέλους βρήκες το νόημα της ζωής. Μα ναι! Αυτό είναι! Μία κουράδα! Ακούς ζωή; Αυτό είσαι! Δεν έχω τίποτα προσωπικό με την κοπελιά, ούτε γκόμενο μου πήρε, ούτε με θάβει για τα σκουλαρίκια μου που ρ αριστερό είναι σε άλλο χρώμα απο το δεξί. Για την ακρίβεια πότε ξέρεις ποιό σκουλαρίκι βάζεις στο δεξί αυτί και ποιό στο αριστερό; Αχ δε ξέρω, απορίες που έχεις βρε πουλάκι μου κι εσύ. Επιστροφή τώρα στα βασικά γιατί υπάρχει πιθανότητα να μας αποφέρει κέρδη. Ξέρεις τώρα, ζαρτιέρες και δε συμμαζεύεται. Θα χεστούμε στο τάληρο. Κουράδες και πάλι.
Ναι λαχανικό μου, δίκιο έχεις. Βρε μιά κουράδα είναι όλα. Εσύ είσαι όμως το υποκείμενο που θα ορίσει αν θα χεστείς, αν θα χέσεις ή αν θα σε χέσουνε. Να ξέρετε δε φταίω εγώ, το καρότο! Μα πόσο δίκιο είχε τελικά!

Κεφάλαιο δεύτερο- Στην Βεράντα

Παρτούζα εδώ, παρτούζα εκεί που είναι η παρτούζα; Στην βεράντα θα σου απαντούσα εγώ γιατί όσο δε μασάς εσύ, τόσο άλλο εγώ. Εδώ ακολουθεί ένα σχεδόν τικ με τα μάτια. Και που λες, χαραμίζεται το τραπεζάκι εδώ, μη σου πω πώς είναι και ξύλο κερασιάς. Αλλά παραμένει καύλα. Ακόμα κι αν σε βλέπουνε. Εσύ μη τσατιστείς. Τσατίσου αν πατήσεις νερά ενώ φοράς κάλτσες. Τί θυμήθηκα τώρα; Το ξυλάκι στην πατούσα. Όχι το παγωτό. Το αληθινό περιαστατικό. Όποιος θυμηθεί τί λέω, να μου στείλει μήνυμα.

Κεφάλαιο τρίτο- Πάω για διάβασμα.

Απλά για να πώ κάτι.

Νομίζω ήρθε η ώρα. Αρκετά λούφαρες. Ξέρεις τί εννοώ , σταμάτα λοιπόν να κλαίγεσαι και να παριστάνεις το θύμα και συμμαζέψου. Ε ναι, πάνε απο κεί πάνε απο'δω, συναρμολογήσου πώς να σου πώ και ξεκίνα. Πονάει; Δε πειράζει, το χες ξεχάσει. Αφέθηκες και να που έπεσες στα βαριά, μπορεί αυτή να'ναι και η λύση. 

Σενάρια

Ο χαμένος τα παίρνει όλα ας πούμε, όταν γράφει με το αγαπημένο του στυλό στις εφτά το πρωί, προσπερνώντας τα εμπόδια που του δημιουργεί η τοπική τοποθέτηση του στυλ, λεωφορείο, γκρατς-γκρατς.
Ο χαμένος επίσης τα παίρνει όλα όταν είδε το εκείνο το παραθυρο από την έξω μεριά, ενώ δυό βδομάδες νωρίτερα έκλαιγε απο μέσα.
Ο χαμένος τα παίρνει όλα σίγουρα όταν ο λόγος που είμαι εδώ και πάλι, είναι διαφορετικός, με κάνει ευτυχισμένη. Μιάου.
Ο χαμένος είναι απόλυτα κερδισμένος, κάθεται και μετράει τί πήρε τελικά.

Εξομολογήσεις.

Γι'αλλη μια φορά θα το κάνω. Βλέπεις με έχει σώσει πολλές φορές, άλλη μία δεν έβλαψε κανέναν. Το'χουν πει κι άλλοι αυτό (βλ. Παπαρίζου, "μιά ζημιά ακόμα τί πειράζει", βλ. Μαξ Βεμπερ " από την στιγμή που κάτι υπάρχει, δεν έχει σημασία η ποσότητα του, αλλά μόνο το γεγονός οτί υπήρξε έστω μιά φορά".) Θες και βιβλιογραφία; Πφφ. Χέσε με ρε που θα μου κάνεις και πνεύμα. Και ειδικά με ένα τόσο λεπτό θέμα. Είναι απαράδεκτο.
Ένα μεγάλο κομμάτι κασέρι με κάνει να σκέφτομαι γιατί δεν είχα νέα απο την Μασαχουσέτη (δε με νοιάζει καθόλου αν δε γράφεται σωστά, κοινώς στα παπάρια μου για να μιλήσω και στην γλώσσα σου) και φυσικά οι αιώνιες μαλακισμένες μου σκέψεις στο προσκήνιο. Πότε βρε πουλί μου θα το βουλώσεις; Άσε με γαμώτο ήσυχη. Άσε με να κάνω ο,τι γουστάρω. Πάω και Βερολίνο άμα μου καπνίσει. Ναι τώρα πονάω κι όταν καταπίνω, σιγα να μη δε κρύωνα με τόσο καλό καιρό. Μη ξεχνάς με ποιόν έχεις να κάνεις. Είμαι εγώ, ο μαλάκας που κάνει τα κουμάντα του και βάφει και τα νύχια του πιό πριν. Ή μήπως πρίν πιό;... Δε ξέρω βρε καλό μου. Τί μου φταίς μωρέ κι εσύ; Εδώ έχεις να κάνεις με ψυχασθένεια δε βλέπεις; Άκους εκεί με βλέπει και τρέχει να μπει στο ασανσέρ. Ρε πάπαρι, χάρη μου κάνεις κιόλας. Σιγά να μην έμπαινα και μαζί σου στο ασανσέρ. Πώς το θες; Να σου τραγουδάω και Βαλάντη; Σαν πολύ την είδες. Μήπως θες και κάνα λαιβ; Γιατί όχι, πήρα και κιθάρα. Σκέψου το και στείλε μου μήνυμα. Εγώ σοβαρολογώ. (να το συνεχίσω;) Μπα μωρέ άστο πήγε και αργά και βιάζομαι λιγάκι. Ναι ναι άστα να πάνε, έχουμε τρεχάματα απο δω κι απο κεί.
Εγώ τα΄λεγα πως η ταινία θα΄ταν μούφα, τζάμπα κουβάλησα και την σινεφίλ. Μα τόσο κουκούλα να μην είδες βρε καλό μου την ώρα; Μιά ώρα αργότερα άρχιζε κι εσύ αγχώθηκες κιόλας οτί θα καθυστερήσω. Άκους εκεί; Είστε μήπως κάτω των 18; Ναι μίστερ, πάω και σχολείο αύριο, ασε ασε αντί να διαβάζω ιστορία κατεύθυνσης που δίνω και πανελλαδικές να σε δυό μήνες, κάθομαι και σου δίνω αναφορά για το πόσο χρονών είμαι.
Άντε σήκω φύγε τώρα απο δω πέρα γιατί πήγε και αργά (επαναλαμβάνομαι νομίζω) κι έχω να κάνω και μπανάκι. Μουτς.

Το ποτάμι.

Δε με πολυνοιάζει να σου πω την αλήθεια, μπορείς να το εκλάβεις όπως εσύ θελήσεις. Βαρέθηκα να σου δίνω λογαριασμό και σιχάθηκα να φοβάμαι τί θα πεις. Εσύ με ξέρεις καλά σαν τον πετσί σου, εσύ με νιώθεις καλά στο πετσί σου, γνωρίζεις πως δεν είναι αυτός ο λόγος, απλά εγώ είμαι το πρόβλημα. Δειλιάζω.
Πές το έτσι.
Σου είπα δε με απασχολεί. Εμένα με νοιάζει να την κάνω είτε με ελαφρά είτε με βαριά πηδηματάκια. Ήδη έχω αρχίσει να το κάνω και μόνο που το παίρνω απόφαση. Μου αρκεί να μην είμαι εδώ απο την στιγμή που είσαι κι εσύ εδώ.
Μην αρχίσεις τα κλάμματα πάλι, αρκετά ρεζιλεύτηκες εκεί που ήσουν παραπροχθές. Σταμάτα τα μελό και τις υστερίες και φύγε κι εσύ μαζί μου. Γιατί δε το σκέφτεσαι;
Είναι απλό. Αν δε μπορείς να αντιμετωπίσεις όλα αυτά, αν νιώθεις οτί δε μπορείς να αναπνεύσεις, απλά δείλιασε και φύγε απο εκεί. Για καλό είναι.
'Ελα να φύγουμε μαζί. 

Need Somebody HELP

Το΄χουμε δει όλοι μας πολύ σκληρά καρύδια μου φαίνεται, το παίζουμε δυνατοί και ζούμε για να πούμε "στ'αρχίδια μου". Το χειρότερο όμως δεν είναι οτί υποκρινόμαστε ο ένας στον άλλον, αλλά οτί δε τολμάμε να ζητήσουμε βοήθεια απο τον άλλο για να μην φανούμε αδύναμοι στα μάτια του. Καταφευγουμε στους εαυτούς μας και προσπαθούμε να τον πείσουμε πως όλα είναι καλά κι οτί θα τα καταφέρουμε μόνοι μας.
Πονάει πολύ, αλλά ντρεπόμαστε να το παραδεχτούμε επειδή ο κόσμος μας είναι τρομακτικός και μπορεί αν δείξεις αδυναμία να σε κατασπαράξει. Ζούμε πλεόν μόνο με πλαστές ταυτότητες κι ενώ ξέρουμε πως είναι παράνομο, πηγαίνουμε όλο και πιό βαθιά. Φόβος κυριαρχεί όταν πας να δηλώσεις τα συναισθήματα σου, ακόμα κι όταν πρόκειτα για τα πιό όμορφα που υπάρχουν.
Έχεις αναρωτηθεί γιατί συμβαίνει αυτό; Δεν υπάρχει κανένας λόγος να υποκρίνεσαι στον εαυτό σου ο,τιδήποτε. Δε θα σε υποβιβάσει αν ζητήσεις βοήθεια, είναι ανθρώπινο μη ξεχνάς. Φώναξε βοήθεια και αν θέλεις κλάψε. Δε θα σε κοροιδέψει κανείς. Ούτε καν ο εαυτός σου που δε του το΄χεις πει ποτέ.

πετάμε χαρταετό!

Ε τώρα τί να λέμε αν δεν έχεις βίσμα για καλαμαράκια. Τί εννοείς τί΄ν'τούτο; Όταν θες να κάνεις το καλαμαράκι πυροτέχνημα κι έχεις ήδη τοποθετήσει το βλήμα στην θήκη αλλά δεν έχεις το βισματάκι που θα προκαλέσει την έκρηξη! Αν δε το'χεις δοκιμάσει ποτέ, σου συνιστώ να απευθυνθείς σε μιά καλή ψαροταβέρνα και να ζητήσεις να σου δείξουνε. Εμπιστεύσου με και πές μου μετά τις απόψεις σου επί του θέματος.
Να τη πετιέται η δικιά μου βόμβα!

ένα πριν πάω για νάνι.

Ίσως αυτό που λένε (μ'αρέσει πάντα όταν σε αυτό το σημείο μετά το αόριστο "λένε" να κολλάω και να θέλω να το σχολιάσω) οτί ,δε θέλει κόπο αλλά τρόπο, να είναι πιό σωστό απ'ότι ακούγεται να είναι. Γιατί δηλαδή να είναι τόσο δύσκολο, ή να το κάνουμε πάντα δύσκολο και να μην είναι πανεύκολο; Δε θέλεις τίποτα παραπάνω απο όλα αυτά που έχεις, απλά πρέπει να τα δεις, να τα κατανοήσεις στη συνέχεια, ύστερα να τ'αγαπήσεις και τέλος να ικανοποιηθείς. Τα'χει πει κι ο Γλάρος αυτά... Απλά εγώ τώρα το πήρα είδηση. Κάλλιο αργά παρά ποτέ δε λένε; Mα ποιοί τέλος πάντων; Καληνύχτα!

Χωρίς νερόοοο μπορώωωω.

Καλά πλάκα με κάνεις τώρα. Σπας που σπας τον σωλήνα, δε μπορείς που δε μπορείς τρείς μέρες να το φτιάξεις κι έχουμε κάνει το παξιμάδι μας σκατό να πούμε χωρίς νερό κι εκεί που κανείς δε το περιμένει τσούπ δίνεις το νερό. Τώρα ρε μεγάλε σου΄ρθε; Τώρα που συνηθήσαμε να πλενόμαστε με HondosCenter υπέροχο ταξίδι ομορφίας τα ραν ραν, να φοράμε μάσκα οξυγόνου όταν μπαίνουμε στην τουαλέτα, τώρα που ήρθαμε κοντά με τους συγκατοίκους μας που μας ρίχνανε νερό με το μπουκάλι για να ξεπλυθούμε, τώρα που έχουμε έναν κοινό στόχο βρισιάς όλοι οι Κεντρίωτες και βελτιώνουμε τις σχέσεις μας; Συνεχίζω γιατί μ'άρεσε.
Τώρα ρε που είχαμε πάρει απόφαση οτί θα το βγάλουμε το βράδυ έτσι μετανασταστικά κι αγοράσαμε βρε και εξάδα ΑΥΡΑ-green αφού πρώτα μαλώσαμε για το ποιός θα πάει σουπερ μάρκετ. Φυσικά χασκογελάς ήδη γιατί υποψιάζεσαι πως εγώ την έκανα την παλικαριά. Και ξες ε; Μπαίνεις σπίτι φορτωμένος σα το γάιδαρο, αφήνεις την εξάδα κάτω αναστενάζοντας και σου λένε "Μόλις μας το δωσαν! Δεν έπρεπε να πας! (χειρότερο- Τζάμπα πήγες τελικά!)". Πφφ. Τέλος πάω να κάνω μπάνιο.

Καθημερινές Μουσικές.

Ακούς; Ακούω να λες, και δε θα μπορούσες κι αλλιώς έρχομαι να σου πώ εγώ. Ξυπνάς το πρωί επειδή θα ακούσεις έναν θόρυβο ή στην καλύτερη των περιπτώσεων το Stairway to Heaven που έχεις για ξυπνητήρι. Μετά θα ακούσεις το εκνευριστικό "ξύπνησες;" που συγκαταλέγεται στα χαζά εκείνα ερωτήματα του στύλ "α ήρθες;" ή σε 'κείνο που σε παίρνουν στο σταθερό και σε ρωτάνε "ελά, που είσαι;". Στην συνέχεια ακούς την πόλη να σου κορνάρει, τον αέρα να σου φωνάζει στ'αυτιά και τον φίλο σου να σε ρωτάει αν διάβασες. Χάος ακολουθεί στο αμφιθέατρο και σίγουρα θα γελάσεις όταν θα ακούσεις την παντοτινή ερώτηση "Πειράζει να μην απαντήσουμε με την σειρά στις ερωτήσεις;". Εκεί πάντα ειρωνεύομαι ρωτώντας "Το μπλάνκο επιτρέπεται;". Ψίθυροι, ψίθυροι ψίθυροι και ο έρμος επιτηρητής(!) αλλάζει την κοπελιά με τα κόκκινα γυαλιά θέση και την φέρνει μπροστά.
Την θέση των ψιθύρων παίρνουν κραυγές τώρα. Η ζούγκλα της νεολαίας που ανήκεις κι εσύ μέσα. Κακές λεξούλες προσανατολισμένες προς αυτόν που έβαλε τα θέματα. Βλασφημίες για τον συγγραφέα του βιβλίου και τέλος, αστείες εκφράσεις την φοιτητικής αργκώ του στυλ "περνίσσιμο περνίσσιμο" σε ιταλική προφορά.
Μετά ακολουθούν γέλια, βηχαλάκια, ξεφυσήματα και αγκαλιές. Α ναι, και το αστείο φύσημα της μύτης που σου κεντρίζει το ενδιαφέρον. Είδες που ακούς;

About me.

Να είμαι ξαπλωμένη στο πάτωμα και να τραγουδάω με τις ώρες κι ασταμάτητα έχοντας στο μυαλό μου πώς δινω συναυλία σε κάποια άλλη εποχή. Να ξέρω πάντα οτί όλα αυτά που με τρομάζουν αργά η γρήγορα θα αποδειχτούν ανούσια κι οτί επειδή είμαι εγώ, τίποτα απ'ολα αυτά δεν υπάρχουν. Να ξέρω βαθιά μέσα μου πώς δε μπορεί, είμαι διαφορετική. Δεν ανήκω εδώ. Να μ'αρέσει η αποξένωση αυτή και με οδηγεί συνεχως σε όλο και καλύτερα μέρη. Να αντιμετωπίζω τον εαυτό μου σαν κάποιο σπουδαίο άνθρωπο που σίγουρα μπορεί να κάνει πολλά. Να εξαρτώμαι απο ένα χάδι, από ένα δικό σου άγγιγμα, μια λέξη που να'χει βγει απο το ζεστό σου στόμα. Χωρίς εσένα, δεν θα κάνω τίποτα. Σ'αγαπώ και πάλι. Συγχώρεσε με αν δεν είμαι αυτό που θες. Το κάνω για σένα. Για να φαίνεσαι καλύτερος στα μάτια όλων... ακόμα και στα δικά μου. Σε θαυμάζω, στο χω πει.

Υπάρχει πρόβλημα ,σοβαρό αυτή τη φορά, όταν...

..Αντιμετωπίζεις τον εαυτό σου σαν κάποιον που δεν έχει την παραμικρή σχέση με σένα. Πώς να σου πώ, νιώθεις πώς ο,τι σου συμβαίνει τα παθαίνει κάποιος άλλος κι όχι εσύ ο ίδιος. Τί μπορεί να σημαίνει αυτό; Δεν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου γαμώτο και νιώθεις πώς ο,τι κάνεις δεν το κάνεις εσύ, αλλά κάποιος άλλος άνθρωπος, ένας άγνωστος σε σένα. Πιό απλά; Είσαι εκτός του χορού, είσαι άλλος ένας παρακολουθητής... Α, μπάι δε γουει, καλώς ήρθες!

"Caramel Capuccino σε tall"

Εσύ τα λες αυτά; Δε πιστεύω στα αυτιά μου, μου προκαλέις εμετό και συγγνώμη που θα στο πω είσαι τελικά για γέλια. Αν ήταν msn εδώ θα χρησιμοποιούσα ένα αρκετά ειρωνικό και θα μπορούσα να πω κακό εικονάκι που κατευθείαν σε μειώνει και σε κάνει να ντρέπεσαι. Αλλά δεν θα κάνω αυτό, αντιθέτως θα σου πω, κάλλιο αργά παρά ποτέ δε λένε; Τώρα μη τυχόν και με ρωτήσεις με το υφάκι σου ¨ποιοί;" γιατί θα θυμηθώ την γελοιότητα σου και θα σου ξανακάνω επίθεση.
Πάντως να το ξες, δεν υποφέρεσαι, στο χω ξαναπεί ε; Μέχρι χθές φιλοσοφούσες και μου αράδιαζες εκατοντάδες μπούρδες σχετικά με το τί θέλεις κι οτί είσαι διαφορετική κι οτι δε μπορεί κανείς να καταλάβει τί λες και τί εννοείς. "Άσε ρε ...κι" που θά'λεγε και μιά φίλη μου.
Σ'άρεσε η απομυθοποίηση; Σ'άρεσε που την πάτησες όσο δε πάει; Να μάθεις να μην ακούς κανέναν και να πιστεύεις στους ανθρώπους. Οι μαλακίες πληρώνονται μα ακόμα να το μάθεις; Δε βλέπεις οτί η πουτάνα η ρόδα το μόνο που κάνει είναι να γυρνάει; Ναι για την ίδια ρόδα λέω, απο εκείνη που μερικές φορές ,ειδικά εσύ πολλές, πέφτεις. Ντάξει μην την κατηγορείς, αυτό έχει μάθει να κάνει.
Αλλά στο θέμα μας τώρα που είσαι εσύ. Ξεχάστηκες κιόλας; Πάλι τα ίδια; Με το που σε αφήσω λίγο πάλι εσύ εκεί. Να σου πω κάτι; Δε θα βάλεις ποτέ μυαλό κι εγώ όμως δε θα σε παρατήσω ποτέ. Να το ξές.

Εγώ κι εσύ μαζί.

Ναι μόνο που δεν είναι θέμα ούτε κάποιας υποτιθέμενης αδυναμίας μου, ούτε ανυπέρβλητης βλακείας. Είναι πολύ απλά οτί δε θέλω. Ούτε τώρα, ούτε θέλησα όταν ίσως έπρεπε.
Τώρα άντε εσύ που με θεωρείς όλο και πιό ανόητη, να καταλάβεις τί σου λέω. Άκουσε με όμως τώρα. Απλά άκουσε με, δεν σου ζητάω να με καταλάβεις και φυσικά ούτε να μου δώσεις δίκιο.
Δύο παίζονται φιλαράκι μου. Μόνο δύο είναι οι εναλλακτικές σε αυτό το θέμα.
Ή τελικά να είμαι αυτό που ανησυχείς και υποστηρίζεις οτί είμαι, ή απλά εσύ να μην θέλεις να καταλάβεις. Εγώ φοβάμαι να δεχτώ οτί είμαι αδύναμη και βρίσκω παρηγοριά στο ψέμμα που μου λέω κι εσύ φοβάσαι να απαρνηθείς για λίγο το τί πιστεύεις γιατί θα βρεθείς να αιωρείσαι στο κενό.
Είδες; Μπορείς να βρεθείς ανα πάσα στιγμή στην θέση μου κι εγώ στη δική σου. Οι ρόλοι αλλάζουν; Γυρνάει ο τροχός θες να το πείς; Όπως θέλεις, δική σου επιλογή.

Σόρρυ δεν άντεξα :)

Χιονίιιιζειιιιιι! Αχούυυυ τίιιι ωραίιιαααα :)
Απο το πρωί ακούω αυτήν την γελοία φράση να βγαίνει από χαμογελαστά ενθουσιασμένα στόματα που από πάνω τους έχουν δυό ματάκια έτοιμα να δακρύσουν απο χαρά. Ο λόγος γι'αυτή την ευτυχία; Πολύ προφανής κι έυστοχος, θα μπορούσε ένας τρελλός βλάκας να πεί.
Χαίρεσαι επειδή έχει κρύυυο! Χαίρεσαι επειδή θα αρρωστήσεις και θα πνίγεσαι στις μύξες! Δε θα μπορείς να καταπιείς ούτε καυτό τσάι γιατί θα σου φαίνεται οτί καταπίνεις κάκτο, θα καίνει τα μάτια σου και στην καλύτερη θα ανεβάσεις πυρετό στην περίοδο της εξεταστικής σου με αποτέλεσμα να μην περάσεις κανένα μάθημα και να τ'αφήσεις όλα για τον Σεπτέμβριο και να διαβάζεις το καλοκαίρι! Αν χιόνιζε τότε κι εσύ χαιρόσουν θα το καταλάβαινα, μες τη ζέστη εσύ να διαβάζεις δε λέει εκτός αν γίνεται λόγος πάλι για τον τρελλό βλάκα που ανέφερα πιό πριν.
Τέλος με αυτό; Κατάλαβες τί σου λέω ή ακόμα κοιτάς τις νιφάδες του χιονιού να πέφτουν, από το παράθυρο; :) ΑΧΟΥΤΟ ! Τί ρομαντικόοο ε; Άσε μας ρε με τους ρομαντισμούς σου. Τώρα σ'επιασαν πάπαρε. Όταν βγαίνεις κάθε βράδυ για να βρείς να .....( ΔΕ ΤΟ ΛΕΩ) δε θα σ'αρεζε να χιονίζει γιατί η άλλη θα'θελε ιπποτισμούς, να της δώσεις ας πούμε το παλτό σου. Τώρα όμως ξαφνικά το χιόνι είναι γλυκούυυλικοοο και ρομαντικόοοο! Αχουτο για τελευταία φορά.
Τώρα όμως γεμάτη χαρά και τρυφερότητα θα φυσήξω την μύτη μου να βγουν όλες οι μυξούλες, θα πάω να κάνω γούτσου γούτσου με το αερόθερμό μου και θα πιω άλλο ένα (πέμπτο για την ακρίβεια) τσαγάκι! Αχ τί ωραία που ακόμα χιονίζει κι αν βγώ να πάω στο μάθημα μου θα χειροτερέψω! Αν είμαι τυχερή θα ανεβάσω και πυρετό!

απλή σκέψη-σαν μαθηματικά!

Ναι τελικά έχει κρύο και μου την σπάει που δεν έχω καν μπει στον κόπο να αγχωθώ για την επικείμενη καταστροφή της εξεταστικής που αχνοφαίνεται ήδη στο τούνελ του μέλλοντος μου. Μα τί ρομαντισμοί είναι αυτοί; Για να δω, μπορώ να το κάνω χειρότερο;
Ο χειμώνας έχει ρίξει το πέπλο του για τα καλά πάνω απο την πόλη μας και συναισθήματα οργής με διακατέχουν που αν και οι σπίθες μιας αποτυχημένης εξεταστικής έχουν αρχίσει να τρεμοπαίζουν εδώ κι εκεί, δεν με έχει συνεπάρει καθόλου και με αφήνει παγερά αδιάφορη.
Είδες τί σου κάνουν οι λέξεις; Το παιχνίδι των λέξεων ίσως είναι εκείνο που θα χρειαστεί να χάσουμε ή να κερδίσουμε πολλές φορές στην ζωή μας. Τα πάντα είναι λέξεις. Κάθε έννοια ή συναίσθημα είναι μία λέξη. Οφείλεις να την γνωρίζεις για να εκφραστείς. Επίσης πρέπει να ξέρεις τις διαφορές της με μία συγγενική της. Αυτά φυσικά εάν θέλεις να είσαι νικητής στο παιχνίδι αυτό.

.No Comment

Ναι ναι ξέρω, τα κλασσικά. Να σου πώ την αλήθεια όχι μόνο έχω βαρεθέι να σε ακούω να λές πάντα τα ίδια και τα ίδια αλλά πλέον σε σιχαίνομαι.
Πάλι τα ίδια; Δεν υποφέρεσαι.
Θα'θελα να'ξερα γιατί νομίζεις πώς πάντα έχεις δίκιο. Γιατί πάντα ο,τι λες να είναι τόσο αληθινό που με κάνει να σε μισώ; Σε μισώ.
Μ'αγαπάς όμως και δε μπορείς μακριά μου. Ξέρεις πώς ό,τι είσαι το οφείλεις σε μένα, όχι σε σένα. Εσύ δεν υπάρχεις, εγώ σε δημιουργώ για να έχω κάτι να ασχολούμαι. Δε σε υποτιμάω. Μου χρωστάς την ύπαρξή σου, μην το ξεχνάς. Σε κάνω ό,τι θέλω γιατί δε μπορώ να το κάνω αυτό με εμένα.
Ξέρω μ'αγαπάς γιατί σε κάνω άνθρωπο. Σε κάνω ο,τι ήθελα να είμαι.
Σε ζηλέυω που κάνεις ό,τι σου λέω. Σε ζηλέυω που μπορείς να κάνεις ό,τι θέλω. Βλέπεις εγώ δε το μπορώ. Σε σένα βλέπω ζωντανά τα όνειρα μου.
Με ξεπερνάς όμως και με πονάει να σε χάνω. Μακάρι να γίνω δικιά σου και να με κάνεις ο,τι θέλεις εσύ. Το αξίζω και το χρειάζομαι.
Σε αγαπάω.