Summer Times #3 "Το ποδήλατο θαλάσσης"

Μέρος πρώτο

Είσαι στην ξαπλώστρα σου και πίνεις το πλέον καυτό ice tea (bonus: μπορεί να διαβαστεί και με ελληνική προφορά που θα οδηγήσει σε αρχαίο ανέκδοτο) green σου, και ξάφνου, πετιέται η καταστροφική ιδέα που θα σου διαλύσει την υπόλοιπη μέρα. Ξεπροβάλλει σαν αχτίδα και σε κάνει σχεδόν να παραμιλάς και να μη μπορείς να εξηγήσεις στους δίπλα σου τί ακριβώς έχεις σκεφτεί. Τελικά καταφέρνεις να την ξεστομίσεις και δυστυχώς ένας από τους τρείς (στατιστικό αποτέλεσμα) θα τσιμπήσει και θα συμφωνήσει να... νοικιάσετε ποδήλατο θαλάσσης.

Πρέπει να συνεχίσω ή σου ήρθε ήδη στο μυαλό σου η φρικτή ανάμνηση που σίγουρα έχεις απο τέτοιου είδους περιπέτεια;

Ακολουθεί περιγραφή

Τα ποδήλατα θαλάσσης κυκλοφορούν επι το πλείστον σε χρώμα απαράδεκτου πορτοκαλί, εμετικού κίτρινου και σπανιότερα σε ξεθωριασμένο μπλε. Μπορείς να βρείς:

1. μονοθέσιο εάν είσαι emo και αγαπημένο σου φρούτο είναι το πεπόνι,
2. διθέσιο εάν ο φίλος σου/η φίλη σου είναι τόσο χτυπημένος/η όσο εσύ και έδωσε την συγκατάθεση του γι'αυτό το έγκλημα και φυσικά σε
3. τετραθέσιο που αν το χρησιμοποιήσεις ποτέ σου, τότε εσύ κι η παρέα σου είστε ένα μάτσο βλάκες, αλλά το να προσπαθείς να μου ρίξεις στάχτη στα μάτια ειναι ,μάταιο γιατι είσαι κι εσυ βλάκας γιατί α)είσαι πάνω στο ποδήλατο και β)εάν δε ταιριάζατε-ξέρεις την συνέχεια.

Summer Times #2 "Пάρτα μωρή άρρωστη"

Μόνο και μόνο επειδή δε κατάφερε ποτέ του να γίνει κάτι καλύτερο, ο ιός της γρίπης κομπλεξικότερος απο ποτέ, χτυπάει αλύπητα αθώους ανθρώπους που ας πούμε μόλις αγόρασαν και το τελευταίο τζιτζιμπλίγκι για να πάνε στο νησί να κάνουνε ρημαδοδιακοπές. Το μαγιώ, και το αντηλιακό που αγόρασες μισή ώρα πριν βάλεις θερμόμετρο, περιμένουν να σε νιώσουν πάνω τους, αλλά εσύ θα αρκεστείς στο να μιζεριάσεις την ώρα πού όλοι θα κάνουν τα παρθενικά τους τσαλαβουτήματα στις Χαλκιδικές.
Παρακάτω ακολουθεί μιά περιγραφή του τί πρόκειται να περάσει ο καλοκαιρινός άρρωστος για να νιώσουν οι μη καλοκαιρινοί άρρωστοι σκουπίδια που θα αφήσουν τον φίλο τους μόνο ή στη χειρότερη των περιπτώσεων για όλες τις πλευρές, τον πάρουν μαζί τους!

• Πονόλαιμος: Η ζωή σου είναι τέλεια, έχεις ένα τριημεράκι να σε περιμένει και την ώρα που καταπίνεις αυτό που πίνεις σου γκρεμίζονται όλα. Επιπλέον εφέ: ήχος από τζάμια που σπάνε. Όσο και να προσπαθήσεις να κοροϊδέψεις τον εαυτό σου οτί και καλά ο λαιμός σου γρατσουνίστηκε για κάποιο λόγο, ξέρεις καταβάθως πώς ο χυμός δεν έχει ψαροκόκαλα. Εδώ μπορούμε να φανταστούμε τον ιό της γρίπης να τρίβει τα χεράκια του και να γελάει σατανικά μπροστά απο την κονσόλα του. Έκανε αισθητή την παρουσία του και φαίνεται να κερδίζει τη μάχη στον πόλεμο που ξεκίνησε χωρίς να τον έχει προκαλέσει κανένας. Αρχίζεις λοιπόν και συμφιλιώνεσαι με το γεγονός οτί θα έχεις ένα τριήμερο συνάχι και έχεις ήδη γκρινιάξει σε δυό-τρείς φίλους σου για τον λαιμό σου. Αυτό φυσικά δε θα περάσει έτσι και αφού το βράδυ σου ήδη καταστράφηκε γιατί έπινες την μπύρα σου αφού πρώτα την έκανες γαργάρες μέσα στο στόμα σου έτσι ώστε να μη χρειάζεται να ανασηκώνεις τους ώμους σου, να κλείνεις τα μάτια σου και να σφίγγεις τα δόντια κάθε φορά που την καταπίνεις, ήρθε η ώρα του ύπνου όπου η:

• Βουλωμένη Μύτη έχει σειρά να σου τσακίζει την διάθεση για ζωή. Όπως και να ξαπλώσεις, όσα μαξιλάρια και να βάλεις κάτω απ'το κεφάλι σου, όσο και να φυσήξεις τη μύτη σου, οι μύξες είναι σαν πιάτο φαγητό του Χόγκουαρτς που δε τελειώνουν κι έτσι η μύτη σου είναι καταδικασμένη σε βούλωμα για πάντα. Τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα σίγουρα κάτι παίζει με τις μυξες γιατί πολλές φορές δεν έχεις καμία μύξα στη μύτη σου αλλά εκείνη παραμένει βουλωμένη. Μου μυρίζεται "αόρατος μανδύας". Δηλαδή δε μου μυρίζεται ακριβώς επειδή...
• Δε παίρνω γεύση και προφανώς ούτε μυρωδιά αν και κάτι μου λέει πώς πρώτα χρειάζεται να πάρεις μυρωδιά για να νιώσεις μετά γεύση. Θυμάμαι είχα ενθουσιαστεί όταν το άκουσα για πρώτη φορά και έχω την εντύπωση πώς έπαιξα αρκετό καιρό με αυτό. Αν κλείσεις τη μύτη σου και φας κάτι δε θα νιώσεις τη γεύση του. Θα αισθανθείς εάν είναι γλυκό, πικρό, ξινό ή αλμυρο, προφανώς θα καταλάβεις την υφή του, αλλά δε θα μπορέσεις να αποκρυπτογραφήσεις τί είναι! Αν δεν είναι τόσο συγκλονιστικό για σένα, τότε δεν έχεις παιδική αθωότητα μέσα σου. Αν τρέξεις να το δοκιμάσεις τότε είσαι και γαμώ τα άτομα.
• Φτέρνισμα: όταν έχεις γρίπη τότε το φτέρνισμα είναι επικίνδυνο και παύει να είναι αστείο. Πονάει ο λαιμός σου, το σώμα σου, εκτοξεύεις άθελά σου διάφορα προς το γύρω κόσμο, σου΄ρχεται στο στόμα σου μία παράξενη γεύση που αν έπρεπε να βρω λέξη που να την χαρακτηρίζει θα ήταν η λέξη "σωθικό", επίσης αν δεν έχεις κάπου εκεί τριγύρω χαρτομάντηλο τότε είσαι αναγκασμένος μέχρι να βρείς, να ισορροπήσεις με τρόπο που μόνο εσύ ξέρεις τις μύξες για να μη φτάσουν το στόμα σου. Αν φτάσουν πρέπει να το έχεις ερμειτικά κλειστό, εκτός αν είσαι μόμολο πρώτης δημοτικού και γουστάρεις να τις τρως για κολατσιό.
• Χαρτομάντηλα παντού: Τσαλακωμένα κομματάκια κωλόχαρτου, διπλωμένα όπως να'ναι χαρτομάντηλα σε σχήμα που θυμίζει για κάποιο λόγο γαρύφαλλο, μεγάλα χαρτιά κουζίνας πεταμένα απο 'δω κι απο'κει είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι μιάς γρίπης που σέβεται τον εαυτό της. Βρίσκονται σε κάθε απίθανο σημείο και είναι κάτι παραπάνω από πάρα πολλά. Και σα να μην έφτανε όλο αυτό που περνάς, υπάρχει πάντα κάποιος διάολος να σου την λέει επειδή τα αφήνεις όπου να'ναι. Δηλαδή ρε φίλε, βγάζω αυτή την αηδία μέσα από την ίδια μου την μύτη γύρω στις δέκα χιλιάδες φορές την ημέρα, πονάει το κάτω μέρος των ρουθουνιών μου επειδή έχει ερεθιστεί από το χαρτί και θέλεις να ψάχνω και κάδο από πάνω;
• Κοτοπουλίαση: αυτό συνήθως συνοδεύεται με τα δέκατα. Δε καταλαβαίνεις πολλά από το περιβάλλον γύρω σου και η ζωή σου αποτελείται από το να πηγαινοφέρνεις τσάι απ'το ένα δωμάτιο στο άλλο μέσα απο τις άσκοπες περιπλανήσεις σου μέσα στο σπίτι.
• Έλλειψη κατανόησης: Ψάχνεις για λίγη στοργή απο τους δικούς σου ανθρώπους, να σου πει κάποιος "Αχ το πουλάκι μου είναι άρρωστο" και το μόνο που ακούς να λένε είναι "Έλα μωρέ πώς κάνεις έτσι, γριπούλα είναι". Για να μη μιλήσω για την ατάκα που ακούγεται σαν τραγούδι της Βίσση "Καλά μαλάκα, μόνο εσύ μπορούσες να αρρωστήσεις με τέτοια ζέστη, χαχα!". Δηλαδή πρέπει να πάθω τακαμούρι για να μου κάνει κάποιος μιά αγκαλιά και μου χαιδέψει τα μαλλιά όσο εγώ θα βγάζω ηχάκια πόνου και γκρίνιας;

Για να μη μιλήσω για τη φάτσα απέχθειας που παίρνουν οι σερβιτόρες των μπιτς μπαρ (που ήδη μας είναι απεχθείς λόγω της σωματάρας τους) κάθε φορά που προσπάθείς να βγάλεις απο μέσα σου εκείνον τον ήχο που ακούγεται σαν "hένα ζεστhό τσhάι με μέλι παρακhαλhώ".

• Εφιαλτικά όνειρα: κι αυτό είναι ο,τι χειρότερο μπορεί να υπάρξει κατά τη διάρκεια μιάς νύχτας με πυρετό. Από μικρή έβλεπα πώς χρωστούσα λεφτά, είχα αργήσει σε κάποια εξέταση, πήγαινα ταξίδι χωρίς βαλίτσα ή το κλασσικό οτί έπεφτα από κάπου. Σιχαίνομαι τα όνειρα πυρετού και ένας από τους λόγους που δε πάω για ύπνο τώρα είναι για να τα αποφύγω.

• Πρωινό ξύπνημα: Θα ξυπνήσεις με το στόμα ανοιχτό επειδή αναπνέεις με αυτό καθώς η μύτη κάνει ...διακοπές. Χμμ διακοπές. Ναι, ναι! Αυτό που δε κάνεις εσύ επειδή βλέπεις εκείνη δεν είναι άρρωστη! Που είχαμε μείνει; Α ναι. Έχει ξεραθεί ο λαιμός σου και δε βρίσκεις σάλιο ούτε για δείγμα ούτε καν πάνω στο μαξιλάρι.

Εxtreme Hardcore (Do NOT try this at home):

• part 1: Είσαι στο νησί και οι τσάντες θαλάσσης των φίλων σου είναι φουλαρισμένες με αντηλιακά, ρακέτες, περιοδικά, σταυρόλεξα, τράπουλες ενώ η δικιά σου ετοιμάζεται να γνωρίσει τον έξω κόσμο στα φάρμακα που αγόρασες απ'το φαρμακείο που by the way στάθηκε αφορμή να γυρίσετε όλο το άνω μέρος του νησιού για να το βρείτε. Σε κάποια στιγμή ορκίζομαι πώς μου πέρασε απο το μυαλό πώς η ύπαρξη αυτού του φαρμακείου ήταν νησιώτικος μύθος.

part 2: Είσαι ο μόνος άνθρωπος που κάνεις λογαριασμός 22Ε σε καραμέλες για τον λαιμό που ξέρω.

• Πίνεις κοκτέηλ χωρίς τον θρυμματισμένο τους πάγο. Και επειδή μόνος σκοπός μου δεν είναι να μεθύσω η βλακεία του "Έλα ρε συ, θα σε χτυπήσει πιο γρήγορα χωρίς πάγο" δε μετράει.
• Δε τρώς παγωτό! Το "έλα ρε συ, καλύτερα έτσι! Το παγωτό παχαίνει" απο το ένα μου αυτί μπαίνει και απο το άλλο βγαίνει την ώρα που εγώ ετοιμάζω το πυροβόλο μου να εξολοθρεύσω τον και καλά συμπονετικό που το ξεστόμισε.
• Δε μπορείς να χτυπήσεις ένα νησιώτικο γκομενάκι της προκοπής γιατί δε μπορείς να μιλήσεις καλά καλά.
• Ζητάς τραγούδι απ'τον DJ με γραμμένο μήνυμα στο κινητό.

...Όταν ο καλοκαιρινός πυρετός δε χτυπάει τα νησιά, αλλά ΕΣΕΝΑ.

SummerTimes #1 "Το Κουνούπι"

Το να μη σε ξυπνάνε κεραυνοί, αεροπλάνα, τρακτέρ και ξυπνητήρια το καταλαβαίνω, αλλά μην προσπαθήσεις να με πείσεις οτί δεν ανοίγει ακαριαία το μάτι σου κάθε φορά που ακούς εκείνο το απεχθές "τττζζζζ" μες το αυτί σου. Δε πα να'χεις να κοιμηθείς δυό μέρες, δε πα να φοράς ωτοασπίδες (υπερβολή φίλε) ο ήχος του κουνουπιού είναι εκκωφαντικός και  ικανός να σου χαλάσει ολοσχερώς τον ύπνο καθώς μετά ακολουθούν:

• Η τρελλή με τη παντόφλα
• Ο σάικο κίλλερ με όπλο την ίδια του τη παλάμη
• Ο φλώρος με το βαπόνα

Ας τα πάρουμε όμως με τη σειρά.

Ανάβεις το φως γιατί όσο κι αν προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου οτί ήταν ιδέα σου το "ττζζζ" ξέρεις καταβάθως τη πικρή αλήθεια. Και να σου πώ και κάτι; Καλύτερα να το αντιμετωπίσεις απο τώρα που ξύνεσαι μόνο σε τέσσερα σημεία παρά όταν θα θες τέσσερα χέρια να σε ξύνουν. Ανάβεις λοιπόν το φως και αντικρύζεις μίνιμουμ τρία απο αυτά στους τοίχους σου. Τώρα ποιό είναι το θέμα; Να μπείς στη ψυχοσύνθεση του κουνουπιού και να παρατηρήσεις τα εξής:

Μερικά απο αυτά είναι εντελώς βλαμμένα ή πολύ πανούργα και μένουν ακίνητα ενώ ξέρουν καλά οτί τους έρχεται η παντοφλιά/παλαμιά (για τους εξτρίμ χάρντκορ) με σκοπό ή

α. να σε κάνουν να πιστέψεις οτί είναι ντεκόρ του τοίχου

β. να σε κάνουν να τα λυπηθείς και να τους δώσεις μιά ευκαιρία να σου πιούν λίγο ακόμα αίμα

γ. να θεωρήσεις άδικο τον πόλεμο καθώς έχεις να κάνεις με διανοητικά καθυστερημένο πλάσμα

Όπως και να'χει το αποτέλεσμα θα΄ναι η επιβίωσή του.
                                        
Ελπίζουμε σε αυτό το σημείο να μην είσαι τελικά εσύ ο διανοητικά καθυστερημένος και να του πετάξεις τα μάτια όξω με μιά πολύ απότομη, απάνθρωπη και αιματηρή κίνηση.

Ωστοσο, υπάρχουν και τα ξύπνια κουνούπια που καταλαβαίνουν οτί δεν άναψες το φως για να πας τουαλέτα αλλά οτί είσαι εδώ γιάυτά. Επομένως με το που ανάψει το φως, αρχίζουν και μετακινούνται ή προς τις πάνω μεριές του τοίχου που δε μπορείς να φτάσεις ή απλά αρχίζουν και πετάνε απο δω κι απο κεί. Εσύ όμως είσαι πιό έξυπνος και θα ακολουθήσεις τα παρακάτω tips που θα σε οδηγήσουν στη νίκη.

Κλείνεις το φως και περιμένεις επιτόπου ή για να'χεις πλήρη επιτυχία μπορείς να ξαπλώσεις και να παριστάνεις πώς κοιμάσαι. Προσοχή όμως μη το κάνεις πολλές φορές γιατί αρχίζουν και τη ψιλιάζονται τη δουλειά. Επίσης καλύτερα τις πρώτες φορές να εφαρμόσεις την τακτική "περιμένω δίπλα στον διακόπτη" προτού προβείς στο σχέδιο "κάνω πώς κοιμάμαι" για να μη πηγαινοέρχεσαι και σου φύγει τελειώς ο αληθινός ύπνος.

Περίμενε λίγα λεπτά (είτε στην όρθια είτε στην οριζόντια στάση του σχεδίου) κι έπειτα τρέξε προς τον διακόπτη και άναψε το φως ξανά. Έχεις σίγουρα πετύχει διάνα, είναι εκεί, δίπλα στο προσκεφάλι σου. Εκείνο πλέον, ξέρει πώς έχει χάσει τον πόλεμο κι αν έχει λίγη τσίπα πάνω του θα περιμένει με αξιοπρέπεια τον θάνατό του. Εσύ απλά απόλαυσε την πραγματοποίηση της φράσης "Παίρνω το αίμα μου πίσω".

Ειλικρινά έχω αναρωτηθεί αν τελικά το σουπερ τιμόρ θα έκανε δουλειά και ίσως ακόμα έχω σκεφτεί να κάνω προσπάθειες να δω αν υπάρχει. Επίσης σε αυτό το σημείο θα ήθελα να εκφράσω την επιθυμία μου να κάνω παρέα με τους τυπάδες απο τη διαφήμιση καθώς φαίνεται οτί τα παιδιά έχουν καταλάβει την σοβαρότητα του προβλήματος και σίγουρα είναι συνειδητοποιημένα και προφανώς ευαισθητοποιημένοι.

Απλά η ένστασή μου είναι απλή. Τί να σου κλάσει το εντομοαπωθητικό; Σιγά ρε μη κάτσω να στήσω  ρεσεψιόν να τους κάνω και check-out. Η λύση είναι μία κι ας με κυνηγήσουν φιλοζωικές. Θάνατος σε όλα τα κουνούπια.

 Δε θα λέιψουν σε κανέναν εκτός φυσικά απο τους ιδιοκτήτες εργοστασίων με αντικουνουπικά. Και επειδή με στοιχειώνουν άθελά μου οι θεωρίες συνομωσιών μου και αρχίζω να σκέφτομαι διάφορα για τους εργοστασιάρχες αυτούς (οτί δηλαδή αυτοί οι ίδιοι κατασκευάζουν τα κουνούπια για να πουλάνε το εμπόρευμά τους), σταματάω εδώ.

Κατηγορίες σπαστικών ανθρώπων #9 "Ο βιβλιοθηκοσπάστης"

Αφού λοιπόν βάλουν σε εφαρμογή κάθε ξεχασμένο ξόρκι και χορό για να πετύχουν τον τέλειο καιρό ενώ εσύ διαβάζεις και νιώθεις τον ήλιο που είναι τόσο κοντά αλλά ταυτόχρονα τόσο μακριά από σένα, να σου χαϊδεύει απαλά τα χέρια την ώρα που κρατάς σημειώσεις, οι βιβλιοθηκοσπάστες είναι γι'αλλη μιά εξεταστική εδώ για να σου βγάλουν τη πίστη.
Όπως στις συναυλίες, στο σινεμά, στις ταβέρνες, στα αεροπλάνα και τις ΤσικνοΠέμπτες, υπάρχουν και στη βιβλιοθήκη εκείνοι που θα σε εκνευρίσουν. Παρακάτω ακολουθούν κατηγορίες βιβλιοθηκοσπαστών.

• Ο Βηχάκιας  βρίσκεται στην βιβλιοθήκη για να:
α. σου θυμίζει τον παππού με την ροχάλα που είδες προχθές στο δρόμο
β. σε αποσυντονίσει ακριβώς την ώρα που δε χρειαζόταν.

• Για προχωρημένους:
  
  
  γ. σε κάνει να παίξεις άθελά σου το παιχνίδι "Πόσοι βήχες θα ακουστούν μετά τον πρώτο βήχα" το οποιό μπορεί να καταντήσει τόσο εθιστικό όσο το Wow.
  δ. σου θυμίσει τότε που ήταν Τσικνοπέμπτη και είχες γρίππη και να φοβηθείς για τα μικρόβια, να φύγεις απο την βιβλιοθήκη και συνεπώς να μη διαβάσεις.
  
  
  • Η Τακουνάτη τα κατάφερε πάλι. Μικρή ας πούμε πώς δεν ήταν και το πλέον αγαπημένο παιδί της οικογένειας. Για να μη μιλήσω για τότε που γεννήθηκε ο μικρός που περνούσε πιό απαρατήρητη κι απο τα καλοκαιρινά μονόχρωμα μπλουζάκια του Μπέρσκα ων 4.90Ε. Εν μέρει κατανοητό και δικαιολογημένος ο κομπλεξισμός που δημιουργήθηκε. Επίσης δεκτή και η ακαταμάχητη δίψα για προσοχή και δημοσιότητα. Όμως εγώ γιατί ακριβώς να την πληρώσω; Δηλαδή δε μου φτάνει που'χω διαολοδιάβασμα και δεν έχω τί να φορέσω; Πρέπει να ακούω και τον ήχο των τακουνιών σου γκλαπ γκλαπ ενώ προσπαθώ να με πείσω οτί δε διαβάζω απο υποχρέωση αλλά επειδή μ'αρέσει;

Μπράβο σου λοιπόν Τακουνάτη. Μέχρι και γκρουπάκι σου κάνανε στο φβ, σε σχολιάζουνε όλοι μέσα στην βιβλιοθήκη την ώρα που περνάς καμαρωτή καμαρωτή για να μη σου πω πώς ίσως σε δείχνουν και με το δάχτυλο. Ναι ναι, εσύ είσαι το high light στα θαψίματα του κυλικείου.
Θρίαμβος μικρή μου τακουνάτη, θρίαμβος. Ξέρεις όμως ποιά είναι η κατάληξη ανρθώπων που επιζητούν μανιωδώς την προσοχή; Η αυτοκτονία.

• Ο Καρεκλολάγνος όλη του τη ζωή περιμένει την ώρα και τη στιγμή που θα πάει στην βιβλιοθήκη για να παίξει με τις καρέκλες. Εννοείται πώς θα κάτσει σε κάποια που τρίζει για να κάνει το παιχνίδι του ακόμα πιό διασκεδαστικό. Τραβάει άλλη μία τουλάχιστον για να βάζει τα πόδια του, ενώ φυσικά περιμένει να ακούσει την απόλυτα ιδανική στιγμή για να την σύρει και να κάνει εκείνον τον αποκρουστικό και τυμπανοσπαστικό θόρυβο καρέκλας.

Επίσης εδώ, ακολουθεί το παιχνίδι με το "Πόσες καρέκλες θα ακουστουν μετά την πρώτη καρέκλα".

extra tip:

Ο Καρεκλολάγνος δε διαβάζει στην βιβλιοθήκη επειδή δεν τον ενδιαφέρει άμεσα η σχολή του, καθώς όνειρό του είναι να δουλέψει σε παιδικά πάρτυ. Συγκεκριμένα θέλει να είναι εκείνος που απομακρύνει σε κάθε γύρο μιά καρέκλα απο τις "Μουσικές Καρέκλες". Ηδονικό.

• Μερικοί άνθρωποι για να γνωρίσουν κόσμο βγαίνουν έξω, άλλοι γράφονται σε μαθήματα ας πούμε χορού, όμως άλλοι δίνουν πανελλήνιες για να περάσουν σε κάποια σχολή που προφανώς θα΄χει εξεταστικές περιόδους έτσι ώστε να βρίσκουν γκομενάκια στην βιβλιοθήκη με το πρόσχημα του διαβάσματος. Σε αυτή τη κατηγορία ανήκουν επάξια και τα δύο φύλλα και φυσικά κάνουν μπαμ απο μακριά. Έρχονται σουλουπωμένοι, βαμμένοι σενιαρισμένοι και απλά κόβουν κίνηση στους διαδρόμους της βιβλιοθήκης παριστάνοντας πώς ψάχνουν Την Ιδανική Θέση που θυμίζει λίγο αμερικάνικο "The One" όσον αφορά γκόμενους (βλ. Ted Mosby)

Για να μη νομίσετε οτί υπερβάλλω, δείτε σε τί σημεία έφτασε ένας ρομαντικός γκομενάκιας!!! Εφοδιάστηκε με τριαντάφυλλο για να το προσφέρει σε όποια του κλέψει την καρδιά!

                                                    

• Ο ακουστικάκιας που εφαρμόζει το εναλλακτικό είδος διαβάσματος με το να φαντασιώνεται οτί βρίσκεται σε club που παίζει πολύ δυνατή μουσική. Η διαδικασία που προσπαθεί να πετύχει είναι η εξής:

Ακούγοντας μουσική και με την ψευδαίσθηση οτί βρίσκεται σε club, νιώθει υποσυνείδητα χαρούμενος κι ευδιάθετος. Ταυτόχρονα διαβάζει και σκοπός του είναι να πείσει τον εαυτό του πώς η χαρά που νιώθει πηγάζει απο το διάβασμα. Καταβάθως όμως ξέρει την αλήθεια. Πρόκειται για κλασσική περίπτωση ψυχασθένειας.

Εκτός απο τον ίδιο του τον εαυτό, ο Ακουστικάκιας, έχει κι άλλα θύματα. Όλους όσοι βρίσκονται κοντά του καθώς άθελά τους μπαίνουν στη διαδικασία να φαντασιωθούν club αφού η μουσική του δε περιορίζεται μόνο στ'αυτιά του.

Τέλος, ξέρει πολύ καλά οτί ακούγεται η μουσική και είναι σίγουρος γι'αυτό αφού έχει προσέξει ήδη τις στραβές ματιές που του ρίχνουν οι διπλανοί του ή το ρυθμικό κούνημα κεφαλιού του διπλανού του που άθελά του σκέφτεσαι κλαμπ. Όμως θα περιμένει να του κάνουν παρατήρηση για να του δοθεί η ευκαιρία να πει εκείνο το εκνευριστικό και ξαφνιασμένο "Α ναιιιιι; Αχ αχ αχ με συγχωρείς!". Κλανιάρη.

• Ο Ανέμελος είναι εδώ για να σου θυμίζει συνεχώς πως μόνο εσένα καίγεται ο κώλος σου κι οτί δε προλαβαίνεις να βγάλεις την ύλη. Όποτε κι αν πέσει το μάτι σου πάνω του, εκείνος

α. Κοιτάει συνέχεια πέρα δώθε στηριγμένος στο χεράκι του

β. Γεμίζει το μπουκαλάκι του στον ψύκτη

γ. Ζωγραφίζει αν έχεις τον θεό σου στο τετράδιό τού

δ. Απλά ξεφυλλίζει το βιβλίο του.
ε. Είναι στους υπολογιστές

• Ο Γιατρός που διαβάζει εδώ και τέσσερα χρόνια (μιλάμε δηλαδή για 12 ολόκληρες εξεταστικές περιόδους) το σκούρο μπλέ βιβλίο "Γενικής Χειρουργικής". Έλα ρε φίλε τώρα, μεταξύ μας δε παίζει να΄ναι τόσο δύσκολο. Απλά γουστάρεις να ανήκεις σε μία διαχρονική κατηγορία βιβλιοθηκοσπάστη και σ'αρέσει να μας τη λες που είσαι από εκείνους που πέρασαν Ιατρική. Σε τα μας;

• Ο Sosάκιας που έχει πρήξει κόσμο και κοσμάκι για να βρει σημειώσεις και SOS. Στο τέλος, έχει μαζέψει τόση σαβούρα απο παρατάξεις, φλώρους και φυτά που θα του'παιρνε λιγότερη ώρα να διαβάσει δύο φορές το βιβλίο του μαθήματος και μία αντίστροφα από το να προσπαθήσει απλά να ταξινομήσει την χαρτούρα του. Επίσης είναι ικανός να σε διακόψει για να σε ρωτήσει αν βγάζεις τα γράμματα απο κάτι φωτοτυπίες σημειώσεων.

• Ο Πάμε Πακέτο. Μόνο η Βίκυ Χατζηβασιλείου λείπει και μιά θλιμμένη μουσική για να πλαντάξει όλη η βιβλιοθήκη στο κλάμμα. Δύο φίλοι απο τα παλιά συναντιούνται τυχαία στην βιβλιοθήκη την ώρα που ο ένας κατηφορίζει τον διάδρομο. Αγκαλιάζονται με τις ώρες κι ο πιό ευαίσθητος ίσως ξεφωνήσει ένα "Δε το πιστεύω" καθώς τα μάτια του λαμπυρίσουν απο δακράκια συγκίνησης. Έχουν τόσα να πουν κι όμως δε τους περνάει απ΄το μυαλό η λύση του να πιούνε έναν καφέ και ο ένας γυρνάει ολόκληρη τη καρέκλα του προς το μέρος του άλλου που θα σκύψει στα γόνατα για να τα πούνε με την ησυχία τους που φυσικά την στερούν από όλους τους άλλους. Το χειρότερο δε απ'όλα, είναι οτί κάποια στιγμή κάποιος θα ακουστεί είτε με κάποιο γέλιο είτε με κάποιο έκπληκτο "Καλά πλάκα κάνεις!" κι ο άλλος θα του πει χασκογελώντας "Σσσς" που σημαίνει πώς είναι ενήμεροι οτί βρισκονται ακόμα εντός της βιβλιοθήκης κι οτί δεν είναι απλά συνεπαρμένοι απο την τυχαία συνάντησή τους.

• Ο Φωνακλάς Ψιθυράκιας. Όταν αυτός ο άνθρωπος ψιθυρίζει είναι ικανός να σου δημιουργήσει πονοκέφαλο με τις ...φωνές του. Καλύτερα να ούρλαιζε απο την μία άκρη της βιβλιοθήκης στον φίλο του που κάθεται στην άλλη "Ρε μαλάκααααα το 4ο κεφάλαιο είναι στην ύυυυλη;" παρα να ψιθυρίζει τόσο δυνατά.

• Ο Άπλας ή ο Έλα μωρέ ποτέ του δεν αγχώνεται, ποτέ του δε θεωρεί πώς ίσως είναι η ώρα να στρωθείς γιατί ΔΙΝΕΙΣ ΣΕ ΠΕΝΤΕ ΛΕΠΤΑ. Αγαπημένες του φράσεις:

α. Έλα ρε φίλε, σιγά εύκολα είναι αυτά.
β. Πώς κάνεις έτσι ρε; Χαλαράααα έχουμε χρόνο.
γ. Άντε και παίρνεις πτυχίο τί κατάλαβες;
δ. Πάμε για κάνα καφέ;
ε. Με τσίμπησε κουνούπι και περιμένω να σταματήσει το ξύσιμο για να ξεκινήσω.

• Ο Καίγεται ο κώλος μου αντίθετα είναι πιό αγχωμένος κι απο πατέρα έξω απο την αίθουσα τοκετού. Δύο είναι τα τεινά

α. Ο βέρος καίγεται ο κώλος μου, που τα αφήνει όλα κυριολεκτικά τελευταία στίγμή και πηγαίνει στην βιβλιοθήκη στο άνοιγμα και φεύγει με το καμπανάκι. Σηκώνεται μόνο για τουαλέτα κι αυτό αν είναι απόλυτη ανάγκη. Πίνει δεκάδες red-bull και είναι ο μοναδικός άνθρωπος που μπορεί να μεταδώσει το άγχος του σε ένα φανατικό "Άπλα ή Έλα μωρέ".
β. Ο βλαμμένος καίγεται ο κώλος μου, που νομίζει οτί δε θα προλάβει μέσα σε ένα μήνα να βγάλει την ύλη. Συνήθως αυτοί είναι κι εκείνοι που ορκίζονται με κλάμματα οτί δε θυμούνται τίποτα ένα λεπτό πριν του μοιράσουν τα θέματα.

• Ο Πάντα έχει πιό πολύ διάβασμα απο σένα θα σε μειώσει ακόμα κι αν σπόυδάζεις ούλτρα κβαντική αστροσυμπαντική μέγκαπυρηνική υπερέξτραφυσική. Σε βλέπει, σε πλήσιάζει, ξεφυλλίζει με απαξίωση και πολύ γρήγορα την γκουμούτσα βιβλίο που διαβάζεις και σου λέει "Τυχεράκια μόνο αυτό έχεις;". Όμως φτάνει με σένα. Ήρθε η ώρα να εκθιάσει τα κατορθώματά του και να σου πει για τις τετρακόσιες εικοσι χιλιάδες σελίδες που διάβασε, για την εργασία που του πήρε οχτώ μήνες να την τελέιοποιήσει και φυσικά να κράξει καθηγητές που δε του'βαλαν δέκα.

Bonus Tracks:

• Ο Σωσίας κάποιου φίλου σου που κάθεται ακριβώς στη θέση που ασυνείδητα κοιτάς στο παραμικρό σήκωμα των ματιών σου. Την πατάς κάθε φορά και για κλάσματα δευτερολέπτου σκέφτεσαι να πας να τον χαιρετήσεις.

• Το Πανελλαδικιοτάκι που δε μου τη σπάει αυτό καθε αυτό κι όχι δε με απασχολεί που μου τρώει καρέκλα. Ίσα ίσα που δες τί σκεφτήκανε για να σε κάνουν να σπαστείς. Θυμάσαι τις δικές σου τραυματικές πανελλήνιες, το άγχος σου, τα κλάμματά σου, σου σφίγγεται η καρδιά και σε πιάνει το παράπονο που έκανες τόσο κόπο για να μπείς στη σχολή σου που τελικά είναι αυτό που είναι.

Και να σαν μην έφταναν όλα αυτά ή μάλλον όλοι αυτοί, ορισμένοι ριζοσπάστες φτάνουν στο σημείο να μεταμφιεστούν σε καθυστεροπούλια που όλη μέρα κάθονται με το κώλο προς τα εμάς, στα παράθυρα και τιτιβίζουν ακατάπαυστα και χωρίς λόγο. Ναι, είμαι παιδί της πόλης κι όλη αυτή η "Μικρό σπίτι στο λιβάδι φάση" δε με ηρεμεί.

Ακολουθεί τραγική ειρωνία:

Την ώρα που τα κωλοπούλια κάνουν διαγωνισμό ποιό θα τιτιβίσει περισσότερη ώρα και πιό δυνατά, εγώ κάθομαι και διαβάζω θέσεις προάσπισης των οικολόγων-πρασίνων για την πανίδα!

Tru Storiz #1

 
Δυό τρία περιστατικά της ζωής μου με έχουν κάνει να πιστεύω πώς όντως, όταν θες κάτι πολύ τότε το σύμπαν θα στο δώσει απλόχερα. Δε του είναι δα και κόπος, ολάκερο σύμπαν είσαι, και στην τελική δε του τρως και το ψωμί.
 Το θέμα κύριοι είναι εσύ πώς θα αξιοποιήσεις τις ιδανικές και συνήθως κατά σειρά συνθήκες ή αν θες συγκυρίες που σου χαρίζονται απο το Μέγα Σύμπαν (ναι κάτι θέλω και το γλείφω λίγο), έτσι ώστε να κατορθώσεις τον στόχο σου.
Άντε πες, δεν είμαι βλάκας, βλέπω πως όλα μου πάνε κατ'ευχήν και θα κάνω εγώ την στραβή; Μα θα βάλω τα χεράκια μου να βγάλω τα ματάκια μου θα μου πείς; Εντάξει, ρομαντικά enough όλα άυτά κι εν μέρει και κατανοητά. Φυσικά αμα βλέπεις πώς το πράμα κυλάει όπως το θες, ή έστω κάπου σουλατσάρει  αλλά μπορείς να το διορθώσεις ή να κάνεις τα στραβά μάτια, δε θα το σταματήσεις.

Έλα που όμως όλα μπορεί να πάνε όχι απλά στραβά αλλά κατά διαόλου όταν σταματήσει να αφορά τις δικές σου πράξεις και αρχίσει να επηρεάζεται κι απο τον αιώνιο "άλλο". Ωραία φίλε μου, εσυ μιά χαρά τα πας, άμα όμως ο άλλος δε θέλει δε πα να το θέλει το ...σύμπαν, δε θα πάει όπως το θες εσύ. Γιατί μάλλον ο άλλος νομίζει πώς θες να του το φας το ψωμί, ακόμα κι αν εσύ έχεις τις καλύτερες προθέσεις. Να του ψήσεις το ψωμί ή να του πας σε μορφή ας πούμε άλλων (αρτο)συσκευασμάτων.
Εκεί το σύμπαν , ναι, κάνει την πάπια που περιμένει να γίνει γλυκόξυνη σε κάποιο κινέζικο γιατί όταν σου πέσουν τα καράβια έξω, θα ξεχάσεις άμεσα την μεγαλοψυχία του και θα ρίξεις το φταίξιμο σε αυτό κι όχι στον "άλλον".

 Όμως εδώ να μη ξεχάσω να αναφέρω πώς όταν το σύμπαν συνομοτήσει για τα θέλω σου, δε μπορεί να επηρεάσει τις...ορέξεις του άλλου. Επομένως θα σε βοηθήσει (και θα το κάνει) μέχρι εκεί που αρχίζουν τα θέλω του άλλου.
Ποιός έχει την δύναμη να "αλλάξει" τα θέλω κάποιου προκειμένου να μη του χαλάν τη ζαχαρένια; Πώς μπορείς να εκπληρώνεις τα θέλω σου σχετικά με το άλλον, όταν πολύ απλά ο άλλος δε θέλει;
Το σύμπαν εκεί σηκώνει τα χέρια του ψηλά κι ίσως  σε κοροιδέψει λίγο που φάνηκες τόσο αφελής όταν σου ξέφυγε η μικρή αυτή λεπτομέρεια.

Με πιό απλά λόγια:

Λογάριασες χωρίς τον ξενοδόχο!

Lov Storiz #4

Τί είναι ο έρωτας;


a. Απλό συναίσθημα                   b. Παιχνίδι στρατηγικής

c. Χαρμόσυνη διαδικασία             d. Μία μπανάνα


Η βοήθεια του κοινού μου λέει να αποκλείσω το "c".

Η βοήθειά του τηλεφώνου δε μου βγήκε σε καλό αφού για πρώτη φορά στα χρονικά δεν απαντήθηκε η κλήση του παίκτη.

To 50-50 μου αφήνει δύο επιλογές:

Το "b" και το "d".



Αν απαντήσω "μπανάνα" κινδυνεύω να το πάω αλλού και να κατηγορηθώ για σεξιστική επίθεση εις βάρος των αντρών. Ξέρεις, μπανάνα --> μακρόστενο --> έρωτας --> σεξ.

Αν απαντήσω "παιχνίδι στρατηγικής" τότε εκτός του οτί μικρή δεν έπαιζα αρκετό stratego, έρχεται να επαληθευτεί εκείνο που λέει οτί "Αυτό που μας έρχεται πρώτα είναι το σωστό" μάλτιπλ τσόις φάση στα τεστ αγγλικών, αφού κάτι σκίρτησε μέσα μου όταν είδα το "b" αλλά είπα να ρίξω μιά ματιά ακόμα.



Ακολουθώντας λοιπόν την αιώνια συμβουλή της καθηγήτριας αγγλικών μου, θα απαντήσω "Παιχνίδι Στρατηγικής".



Ακολουθεί προσπάθεια επιβεβαίωσης:



Η αλήθεια είναι οτί ποτέ δε μπήκα στον κόπο να ασχοληθώ παραπάνω απο το να κοιτάξω με σχεδόν απέχθεια του κουτί του stratego και να προσπαθήσω να μαθω κάτι παραπάνω απ'το οτί σκοπός είναι να του χτυπήσεις το στρατιωτάκι ή να του ρίξεις τα καράβια έξω δε ξέρω/δε θυμάμαι/δεν έμαθα ποτέ μου.

Σύμφωνα με την επαγωγική μέθοδο έχουμε και λέμε:

1.Η Μαρίνα δεν έπαιζε stratego μικρή.

2.Ο έρωτας είναι παιχνίδι στρατηγικής τύπου stratego.

3.Η Μαρίνα δε τα πάει καλά με τον έρωτα.

άρα:

Ο έρωτας είναι stratego.

Συνεχίζω:

Το stratego είναι παιχνίδι. Στον έρωτα υπάρχουν παιχνίδια φάση:

• Δε με πήρε τηλέφωνο, δε θα τον πάρω ούτε κι εγώ.

• Θα αργήσω να απαντήσω στο μήνυμα.

• Δε θα δεχτώ να βρεθούμε με την πρώτη.

• Χθες τον πήρα εγώ, σήμερα ας πάρει αυτός.

• Θα του πω πώς θα βγω με δύο φίλους μου να δεί αυτός.

• Θα χαθώ για καμιά βδομάδα να "κολλήσει".

Και πάει λέγοντας και σταματημό δεν έχει και όποιος αρνηθεί πώς τέτοια παιχνίδια δεν τα'χει κάνει, είναι ψεύτης και το ξέρει. Εδώ μιλάμε για αθώα παιχνιδάκια που όμως μπορούν να μετατραπούν εύκολα σε πολύ ύπουλα και σκοτεινά. Ξέρεις, όρκοι για αγάπη, ψηστήρια χωρίς ηθικές αναστολές, κερατώματα ποτά και τσιγάρα.

Η στρατηγική έχει ήδη κάνει αισθητή την παρουσία της, περίπου ανάμεσα στα ψηστήρια και στα ψεύτικα λόγια που μπορεί να χρησιμοποιηθούν. Υπάρχουν καλά μελετημένα σχέδια που υπόσχονται πώς αποτελούν την συνταγή για το επιθυμητό αποτέλεσμα. Όλα αυτά ναι, είναι απόλυτη στρατηγική.

Το θέμα όμως είναι τί παραμένει αληθινό μέσα σ'όλο αυτό. Τί δεν είναι κατόρθωμα της στρατηγικής; Τι θα’ταν εκεί στην πραγματικότητα;

Γιατί να πρέπει να παίξω stratego κι όχι ας πούμε κάτι πιό αθώο και απλό, κάτι πιό ανώριμο και όμορφο όπως ακριβώς θα έπρεπε να΄ναι ο έρωτας;

Ή μήπως τελικά δεν είναι το "b" η απάντηση;

Όμως τότε και πάλι; Γιατί τα πράγματα δεν είναι απλά κι εύκολα; Σαν τη μονόπολυ ας πούμε.

Τυχαία πέφτεις στο κουτάκι πάνω στο ταμπλώ, αν έχεις τα χρήματα κι αν το θες το κάνεις δικό σου και μετά το προσέχεις, του βάζεις σπιτάκια και στη συνέχεια κερδίζεις από αυτό. Υπάρχουν οι εντολές, οι αποφάσεις και η φυλακή αλλά βρίσκεις τρόπο να ξελασπωθείς. Σε βοηθάνε οι κάρτες αποφυλάκισης, οι διαγωνισμοί ομορφιάς και οι υποθήκες. Είναι διαχρονικό παιχνίδι για όλες τις ηλικίες, όπως ακριβώς ο έρωτας.
Μονόπολυ έπαιζα με τις ώρες μικρή.

Τον ξέρω απ΄το fb, πολύ καλό παιδί!

Το μόνο που χρειάζεται για να μάθεις κάτι παραπάνω απο τα πάντα, σχετικά με κάποιον είναι απλά να ξέρεις το όνομά του.
Βρε δε πά να τον έχεις δεί μιά φορά μέσα απ'το λεωφορείο;
Να είναι φίλος του γνωστού του φίλου του γνωστού σου;
Να έχετε πετάξει σκουπιδάκι στον ίδιο κάδο;

Ξαναλέω, αρκεί να 'ξες το όνομά του το μικρό.

Χάρη στο facebook και την καινούργια επαναστατική "αναζήτηση" ατόμων-χρηστών πάντα, το μόνο που έχεις να κάνει προτού γράψεις το... βιογραφικό του άγνωστου ενδιαφερόμενού σου, είναι να γράψεις το όνομά του. Κατευθείαν σου εμφανίζονται υποψήφιοι πρωταγωνιστές του "βιβλίου" σου, που αφού περάσουν από casting  πολύ βασικών κριτηρίων όπως:

• επίθετο
• κοινοί φίλοι (να΄το δεν ήθελε πολύ)
• φύλλο 
• μουσική που ακούει
• άντε και σπουδές ή εργασία

άντε το πολύ σου μένουν δύο. Κι όλα αυτά μόνο αν δεν τον έχεις ήδη καπαρώσει με την φωτογραφία του, που δε μπορεί όλο και κάτι θα σου θυμίζει όσο artistic και να'ναι. 

extra tip: Αν είσαι και γυναίκα, η διαίσθηση σου, παίζει να τον έχει κάνει έως και friend request πριν αποφασίσεις να ενδώσεις στη μάστιγα των social networks. 

Μήπως ακούγομαι λίγο υπερβολική με τον όρο "μάστιγα"; Όχι καθόλου και έχω σκοπό να σας τρομοκρατήσω ή ενθουσιάσω (ανάλογα την περίπτωση) ολοένα και περισσότερο.

Αφού λοιπόν, ήδη ξέρεις βασικά πράγματα ήρθε η ώρα να μάθεις τις πιό έμπιστες λεπτομέρειες για την ζωή του, που ούτε ο ίδιος ίσως ξέρει ή για να μην ακούγομαι σα καφετζού, έστω έχει αποβάλλει απο τη μνήμη του.

Ας πούμε:

• Ξέρω τί έκανες πέρσυ το καλοκαίρι και πρόπερσυ και παραπρόπερσυ και αντιπαραπρόπερσυ. Πηγή; Τα album φωτογραφιών που φυσικά δεν είναι μόνο δικά σου αλλά και των συνδιακοπιστών σου. Αυτό με οδηγεί στο...
• Δείξε μου τον φίλο σου να σου πω ποιός είσαι. Σήμερα οι παροιμίες έχουν τη τιμητική τους κι έτσι δε θα 'ξηγηθώ πολύ όσον αφορά αυτό και θα αφήσω να εννοηθεί τί ακριβώς εννοώ. Ξέρω όχι μόνο που ήσουν τον Ιούλιο του 2010, αλλά και με ποιούς ήσουν στο δωμάτιο αφού είδα το σχόλιο του τάδε-Κίτσου να λέει "Όλο το βράδυ ξερνούσε ο μαλάκας, δε ξανακοιμάμαι μαζί του".
• Μη κάνεις πώς δε με ξέρεις, σ'εχω δει με μαγιώ! Επομένως ξέρω για την εγχείρηση σκωληκοειδίτιδάς σου/ το απόκρυφο τατουάζ σου/ ελίτσα/ σημάδι εκ γεννετής σου κάτω απ΄τον αφαλό σου. Πρόσεξε όμως. Σ'εχω δεί απλά μιά φορά στο δρόμο και το μόνο που ήξερα για σένα ήταν το όνομά σου. 
• Ξέρω που συχνάζεις όχι μόνο γενικότερα στη ζωή σου, αλλά ξέρω που ήπιες μπύρα και μάλιστα Guinnes την Τετάρτη 18 Ιουλίου του 2010. Επίσης ξέρω οτί το βράδυ θα πας στο Υποβρύχιο. Δε χρειάζεται να αναφέρω οτί ξέρω με ποιούς, πού θα συναντηθείς και τί ώρα. Κι αν κρίνω από την προηγούμενη φορά που ήσουν στο ίδιο μαγαζί (Παρασκευή 6 Απριλίου 2011) θα φορέσεις πουκαμισάκι.

Εδώ η παράνοια του facebook θα μας επιτρέψει να κάνουμε ένα μικρό διάλειμμα απο αυτό και να κατευθυνθούμε λίγο στο άλλο μέγα site αυτό του youtube που θα με κάνει να σε γνωρίσω λίγο καλύτερα. Βλέπω  οτί έχεις ανεβάσει ένα τραγούδι στο facebook κι εγώ επειδή είμαι psycho δε θα αρκεστώ στο να το ακούσω απλά για να έρθω πιό κοντά με την ψυχοσύνθεσή σου, αλλά θα ανατρέξω στα σχόλια του βίντεο για να δώ τί τύποι ακούνε τέτοιου είδους τραγούδια. 

Αφού σε κατατάξω στους μεταλλάδες(τυχαία η σειρά θέλω να με πιστέψετε!), στους ροκάδες, τους έντεχνους, τους νταμπστεπάδες και ετσέτερα ήρθε η ώρα να διακινδυνεύσω την φήμη της ομαλότητας μου και να πάω να ψάξω και το δικό σου σχόλιο έτσι ώστε να δω τη σελίδα σου στο youtube και να βρω κι άλλα αγαπημένα σου τραγούδια,  τί σε κάνει να γελάς από τα αστεία βιντεάκια που κυκλοφορούν και γενικότερα πού σ'αρέσει να λιώνεις. Εάν δε, βρώ και κάνα δικό σου βιντεάκι θα έχω στην βιογραφία σου ακόμα και αμοντάριστο εικονο-βιντεο-ακουστικό υλικό που θα κυκλοφορήσει σε bonus έκδοση.

Τώρα, αν έχεις myspace ή στην χειρότερη hi5, τότε λέω να πάω να παίξω και κάνα joker σήμερα γιατί:

Στο myspace θα εξακριβώσω 

• σε τί επίπεδο βρίσκονται τα αγγλικά σου αφού εκεί περισσότερο έρχεσαι σε επαφή με ξένους, 
• ποιόν θέλεις να γνωρίσεις στη ζωή σου, 
• ποιοί είναι οι ήρωές σου και φυσικά 
• πότε ήσουν τελευταία φορά στο internet. 

Το Ηi5 μου δίνει την ευκαιρία να γνωρίσω την παιδικότητά σου καθώς σίγουρα θα το είχες φτιάξει σε πιό νεαρή ηλικία. Τώρα ή έχεις ξεχάσει 

α. τον κωδικό σου

β. την ύπαρξη της σελίδας σου

Εκεί μέσα θα βρω νεανικές σου φωτογραφίες, τον κολλητό σου στο σχολείο, τα emo στιχάκια που έγραφες στα θρανεία με απώτερο σκοπό να σε κοροιδέψω κάποια στιγμή εάν τελικά καταφέρω να σε ...γνωρίσω.

Oops, τί είπα; Α ναι, δε σε ξέρω ακόμα αλλά βρε αδερφάκι μου, προς στιγμήν είχα την εντύπωση οτί σε ξέρω χρόνια. Κοίτα μυστήρια πράγματα. Αφού μόνο το μικρό σου όνομα ξέρω κι έχουμε και μερικούς κοινούς φίλους/γνωστούς. Σημείωσε εδώ οτί τους κοινούς μας φίλους και γνωστούς παίζει να του ξέρω λιγότερο απ'ότι εσένα. Αλλά όπως και να΄χει θα΄θελα να σε γνωρίσω, έστω μιά μέρα πριν την κυκλοφορία του βιογραφικού σου!

ΥΓ. Προς θεού για να μη με κράξει κανείς, προφανώς και όλα τα παραπάνω ισχύουν εάν τα προφίλ των εν λόγω "θυμάτων" είναι μερικώς ή πλήρως ανοιχτά. 

Love Storiz #3

Αν ξεκινήσω με την φράση που λέει

• πώς ένας άντρας είναι ικανός για οτιδήποτε προκειμένου να ρίξει μιά γκόμενα.

κινδυνεύω να ακουστώ αρκετά απόλυτη, φεμινίστρια ή πολύ χειρότερα σαν κάποια που την πάτησε, γι'αυτό θα το αλλάξω κάπως και θα πω το εξής:

• ένας άντρας είναι ικανός και ιδιαίτερα πρόθυμος, να κάνει και να πεί οτιδήποτε θέλει να ακούσει η κοπέλα, προκειμένου να την ρίξει.

Ναι το ξεστόμισα και στη παρούσα φάση της ταπεινής μου ζωής και φυσικά εμπειρίας. Επίσης θα έμπλεκα ακόμα και σε καυγά εάν κάποιος υποστήριζε κάτι διαφορετικό.

Οι αιώνιοι και άλυτοι καυγάδες μεταξύ φίλων και φύλων που συνήθως καταλήγουν σε κουραδοαποφθέγματα χιλλιοειπωμένα, μασημένα, ψαγμένου και απαισιόδοξου νοήματος φάση:

• Άβυσσος η ψυχή της γυναίκας
• Οι άντρες είναι γουρούνια
• Μακάρι να ήξερα πώς σκέφτονται οι γυναίκες
• Μακάρι να ήξερα πώς σκέφτονται οι άντρες
• Ο άντρας το μόνο που θέλει είναι να πηδήξει
• Η γυναίκα θέλει σχέση/γάμο
• Οι γυναίκες τα αναλύουν όλα
• Οι άντρες είναι ωμοί
• Οι γυναίκες είναι πουτάνες

Αυτό που εννοούσα προηγουμένως με την τελική μου απόφαση για το πώς θα ξεκινήσω, είναι ότι με άλλα λόγια, οι άντρες ξέρουν πολύ καλά τί θέλει μιά γυναίκα και εφαρμόζουν την τακτική της εκπλήρωσης των "θέλω" της με τελικό σκοπό την ικανοποίηση των δικών τους. 

Οι γυναίκες αντίστοιχα, ξέρουν πολύ καλά το παιχνίδι που παίζεται, όμως ο ρόλος τους απαιτεί να ευχαριστηθούν και να ικανοποιηθούν με όλα αυτά. 

Με πιό απλά λόγια:

Ένας άντρας θα προσφέρει απλόχερα αυτό ακριβώς  που θέλει να ακούσει μιά γυναίκα, έτσι ώστε εκείνη να "τσιμπήσει". 

Αποτέλεσμα πρώτο;

Να ευχαριστηθεί ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Είτε αυτός είναι εγκεφαλικός είτε σαρκικός.

Αποτέλεσμα δεύτερο και σημαντικότερο;

Μία σχέση μεταξύ δύο ανθρώπων που βασίζεται στο κενό νοήματος και στην καίρια και προσωρινή εκπλήρωση αναγκών. 

Κι όλα αυτά γιατί και τα δύο φύλλα, ανεξάρτητα από τις διαφορές τους, ανήκουν στην γενικότερη κατηγορία του ανθρώπινου είδους.

Κι όλα αυτά γιατί μπορεί να έχουμε και οι δύο αυτό που θέλαμε έστω και για λίγο και ξανατονίζω ο καθένας με τον δικό του τρόπο, όμως κάποια στιγμή έρχεται στο προσκήνιο εκείνη η απουσία του ίδιου του νοήματος όλου αυτού και εκεί είναι ξαφνικά νιώθεις οτί όλα αυτά που είχες ήταν ψεύτικα. 

Επίσης θα έμπλεκα σε καυγά αν κάποιος υποστήριζε πώς υπάρχει κάτι χειρότερο απο το να σταματάει κάτι να΄χει νόημα. Σχεδόν σε στοιχειώνει και σε κάνει να απορείς εάν όντως υπήρξε αφού είναι τόσο ανόητο πιά. Σε κάνει να σκέφτεσαι την κάθε σου πράξη, την κάθε σου λέξη, την κάθε σου σκέψη. Σε κάνει να σταματάς να ζεις αυθόρμητα. Ώριμα.

Και τί γίνεται μετά απο όλα αυτά;

Τίποτα καινούργιο, ξαναρχίζεις απο την αρχή. Το πολύ να αποστηθίσεις λίγο καλύτερα τα λόγια σου αυτή τη φορά.

Παλαιότερα:   love storiz #1     love storiz #2

Κατηγορίες φρούτων # 5 "Το φάντασμα"

Εκείνο που λέει πώς "δε το ξέρει ούτε η μάνα του" δε θα μπορούσε να ταιριάζει περισσότερο σε αυτή τη περίσταση. Το φρούτο που κερδίζει με το σπαθί του τον τίτλο του "φρούτο-φάντασμα" είναι το άγνωστο σε πολλούς "σμέουρο".

Περιγραφή:

Αναφορές και μαρτυρίες σχετικά με την εμφάνιση του σμέουρου, υπάρχουν μόνο απο κάτι σοφούς-γέροντες που το έχουν δει στα στοιχειωμένα χωράφια ή που διάολο φυτρώνει/εμφανίζεται. Όμως κι αυτές οι περιγραφές είναι αμυδρές όπως ακριβώς εκείνες που περιγράφουν τα UFO. Σχετική αναφορά για το χρώμα του, που τείνει να είναι ξεθωριασμένο γκρί έως λευκό. Επίσης, σύμφωνα με τους σοφούς γέροντες, είναι υπερβολικά μικρό κι αυτός είναι ένας από τους λόγους που δεν το βλέπει το κοινό μάτι.

Το σμέουρο αποτελεί αγαπημένο φρούτο σχιζοφρενών που υποστηρίζουν οτί το έχουν δει. Φυσικά όλοι αυτοί τώρα βρίσκονται σε κάποιο φρενοκομείο τυλιγμένοι με ζουρλομανδύες κι ακόμα ουρλιάζουν πώς υπάρχει. 

Γενικότερα αν ήταν:

• ταινία, θα ήταν το "Η πόλη των φαντασμάτων".
• τραγούδι, θα ήταν το "Sleeping with Ghosts".
• βιβλίο, θα΄ταν μυστηρίου.
• άγαλμα, θα ήταν προς τιμήν του "άγνωστου στρατιώτη"

Πού μπορείς να το βρείς;

Μάντεψε,
-Πουθενά.

Lifestyle:

Το σμέουρο είναι κακεντρεχές, κοινώς σατανόφρουτο. Την βρίσκει με το να τρομάζει τα άλλα φρούτα. Συγκεκριμένα, φροντίζει να εμφανίζεται για κλάσματα δευτερολέπτου στα μάτια ενός φρούτου την ώρα που είναι με τη παρέα του έτσι ώστε να το βγάλουνε τρελλό όταν εκείνο πει οτί κάτι είδε. Επίσης είναι πειραχτήρι ή αν θες διαβολόφρουτο, επειδή συχνά παριστάνει το βατόμουρο και μπερδεύει τα άλλα φρούτα. Τέλος, είναι φρούτο μυστικοπαθές και κλείνεται πολλές φορές στον εαυτό του. 

Γενικότερα είναι χαμηλών τόνων καθώς πάντα έχει το κινητό του κλειστό και οι φίλοι του συχνά του λένε ατάκες όπως:

• Πού είσαι χαμένος ρε;
• Έφαγα το κόσμο να σε βρω. 

Miscellaneous:

Η "Trident" κυκλοφόρησε τώρα τελευταία της τσίχλες με την ονομασία "mystery". Νομίζω πώς τώρα σας είναι εύκολο να μαντέψετε τί γεύση έχουν αυτές οι τσίχλες. Ο λόγος που ονομάστηκαν mystery οι συγκεκριμένες τσίχλες, είναι επειδή οι κατασκευαστές πέτυχαν τη γεύση του σμέουρου αλλά προφανώς κανένας δεν ήξερε πώς λέγεται το φρούτο. Έτσι πολύ απλά, κατέφυγαν στο πολύ πιασάρικο τίτλο που κεντρίζει τη περιέργεια πολλών. Επίσης, εκτός απο την ονομασία, άγνωστη είναι και η μορφή του σμέουρου κι έτσι εξηγείται και το ερωτηματικό που έχουν ζωγραφισμένο πάνω στη συσκευασία.

Τέλος, το σμέουρο εμένα προσωπικά μου κάνει κάτι σε ερπετό. Δε ξέρω αν υπάρχει η λέξη "σμέρνω" πάντως η λέξη "σμεουροειδές" ακούγεται αρκετά αληθινή για να μην υπάρχει.



Άλλα σπαστικά φρουτάκια: καρπούζι,  πεπόνι, ανανάς, μανταρίνι

Περί ορέξεως λοιπόν.

Τρώω ο,τι πιό αποτυχημένο κυκλοφορεί σε ετοιματζίδικη σούπα. Είναι ή Knorr ή Μaggie τοματόσουπα. Έγώ θα την χαρακτήριζα κλανόσουπα με φρέσκα κομματάκια εμετού αν και δε νομίζω πώς θα ψήφιζαν τη δική μου πρόταση στο meeting εν ονόματει "Ελάτε να βρούμε όνομα για την καινούργια μας σούπα". Το πολύ να έπαιρνα την ψήφο του χαβαλετζή του τμήματος. Ναι εκείνου που κοροιδεύει το αφεντικό όταν του΄χει πλάτη. Ναι εκείνου που έχει βγάλει αστεία παρατσούκλια σε όλους τους υπαλλήλους όχι μόνο της δικής του εταιρίας, αλλά όλων των εταιριών που βρίσκονται σε ακτίνα δύο χιλιομέτρων.
Έχω την εντύπωση πως ξέφυγα απ'το θέμα αλλά τώρα που το σκέφτομαι και το παρατηρώ το πράγμα, διαπιστώνω πώς δεν έχω και κάποιο συγκεκριμένο θέμα να αναλύσω. Επιστροφή στα παλιά; Εάν κρίνω απο το σημερινό πρωινό, και δεν εννοώ το φαγώσιμο πρωινό, είχαμε μία βουτιά ολάκερη προς τα πίσω. Καιρό είχα να δημιουργήσω στον ίδιο μου τον εαυτό τόσο ισχυρό πονοκέφαλο από το λεγόμενο άγχος.  Ή τουλάχιστον δε θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που ξύπνησα με τόσο άγχος διοχετευμένο εντός του ταπεινού και καθόλου φιλικό προς τη πάρτη μου, μυαλό μου. "Τί του έχω κάνει ρε γαμώτη μου" αλά Φωτεινή προς Άσπα στο Fame Story 2; 3; Όπου αντικείμενο της πρότασης (δηλαδή το "του" μετά το ερωτηματικό "τί" στο ερώτημα που βρίσκεται εντός εισαγωγικών για τους μη θεωρτικάριους) να σημειωθεί το μυαλό μου.
Μα τί του συμβαίνει; Γιατί τόσο άγχος ρε αδερφάκι μουι; Τί σου πάει στραβά δηλαδίς να'ούμε; Δε θα μπω στην διαδικασία μικρότητας και σαδισμού θα έλεγα, που ενθαρρύνει την βελτίωση της διάθεσής μου εις βάρος ουσιαστικά άλλων ανθρώπων που τραβάνε τα χίλλια μύρια ενώ εγώ κάθομαι μπροστά στον υπολογιστή μου με την κούπα μου γεμάτη με αηδιαστική σούπα που φαντάζει έως και χαβιάρι για ένα Αφρικανάκι. Ποτέ δε μ'άρεζε να σκέφτομαι την δυστυχία του άλλου για να "ξαλαφρώσω" εγώ. Δε θα το έκανα ποτέ μου.
Ο καθένας σε αυτόν τον κόσμο έχει τα δικά του ζόρια και ο καθένας έχει το δικαίωμα να θεωρεί τα δικά του πιό σημαντικά απ'ότι του άλλου. Ενδεχομένως μερικά προβλήματα να είναι αντικειμενικά πιό ευαίσθητα από μερικά άλλα, όμως αυτό δεν είναι λόγος να βγάλουμε τις ζυγαριές και να αρχίσουμε να ζυγίζουμε τα προβλήματά μας λες και συμμετέχουμε σε κάποιο διαγωνισμό κακοτυχίας.
Αρνούμαι λοιπόν κατηγορηματικά να νιώσω καλύτερα επειδή κάποιος άλλος υποφέρει αυτή τη στιγμή και καταδικάζω μία φράση που είχα διαβάσει σε μήνυμα στο κινητό όσο ψώνιζα στη Ζάρα που έλεγε:

"Αν αυτή τη στιγμή δε πονάς πουθενά, σκέψου πόσοι σε ζηλεύουν".

Στη συνέχεια ακολουθούσε και το όνομα του κατόχου της φράσης ο οποιός τυχαίνει να είναι διάσημος Έλληνας συγγραφέας, όμως δε θα μπω στο κόπο να αναφέρω ποιός είναι γιατί μπορεί να είναι αναγνώστης του μπλόγκ μου και να νιώσει άσχημα που τον αμφισβήτησα. Εδώ θα ήθελα να υπογραμμιστεί το γεγονός οτί προφανώς αυτοσαρκάζομαι. Και που λες πολύ με εκνευρίζει που ορισμένες φορές πρέπει να εξηγώ είτε τα αστεία μου είτε ν διευκρινίζω πότε κάνω πλάκα και πότε όχι. Όμως τώρα έχω θέμα και κάνει μπαμ οτί ξεφεύγω και ξαναγυρνώ στο θέμα μου.

Ξέρουμε όλοι μας πώς αυτή τη στιγμή, εκατομμύρια άνθρωποι πονάνε με τον τρόπο τους, είτε πνευματικά είτε σωματικά. Ο καθένας για τους δικούς τους προσωπικούς και ελπίζω σεβαστούς λόγους. Αυτό δε με χαροποιεί επειδή τυχαίνει να μην με απασχολεί αυτή τη περίοδο κάτι αξιοσημείωτο. Πάντα υπάρχουν λόγοι να μην νιώθεις καλά ακόμα κι αν δεν είναι δικοί σου αποκλειστικά. Μπορεί ένας φίλος να έχει ένα πρόβλημα και να θέλεις να του σταθείς. Δεν είναι δικό σου πρόβλημα αλλά είναι ικανό να σου χαλάσει την διάθεση και μάλιστα κατακόρον, επειδή πάνω απ'ολα είμαστε άνθρωποι πλημμυρισμένοι από εκατοντάδες και ποικίλα συναισθήματα τα οποία εκδηλώνονται απρόσμενα. Δε μπορώ με ένα κουμπί να με κάνω να σταματήσω να αισθάνομαι άγχος.

Κατηγορίες σπαστικών ανθρώπων #8 "Ο ΤσικνοΠεμπτιοσπάστης"

Είναι τέλη Αυγούστου. Μπορεί και να'ναι αμέσως μετά τον Δεκαπεντάυγουστο οκ. Μιά παρέα καθημερινών ανθρώπων καθώς συνειδητοποιούν τη λήξη του καλοκαιριού και ύστερα από ένα γρήγορο σχεδιασμό των Χριστουγεννιάτικων διακοπών τους, αρχίζουν να καταστρώνουν το πλάνο των Καρναβαλιών καθώς η συγκεκριμένη γιορτή είναι ιερή για εκείνους. Ψάχνουν να βρουν πρωτότυπες ιδέες, έξυπνες μεταμφιέσεις, προβληματίζονται σχετικά με τα υλικά που θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν. Γενικότερα επικρατεί κλίμα ενθουσιασμού, σκληρής δουλειάς και δημιουργικότητας που συνοδεύεται με καζούρες και αστειάκια όταν κάποιος προτείνει κάτι σαχλό ή αν πορωθεί κι αρχίζει να μιλάει ασταμάτητα για την δημιουργία της στολής που σκέφτηκε:

"Καλά ε; Θα βγει τέλειο έτσι όπως το σκέφτομαι. Είχα δει μιά εκπομπή που ένας τυπάς είχε χρησιμοποιήσει φεγγαρόσκονη και το είχε κάνει φοβερά, μετά θα πάρω λίγο από τη φόδρα από ένα μπουφάν του αδερφού μου που δε το φοράει πια΄και θα την κολλήσω πλάγια από το..."

Ορισμένοι θα αρκεστείτε στο να (μας)τους χαρακτηρίσετε υπερβολικούς, άλλοι θα (μας)τους χλευάσετε και θα (μας)τους πείτε μωρά κι ανώριμα που κάθονται και πονοκεφαλιάζονται για το τί θα ντυθού(με)ν τα Καρναβάλια. Μερικοί όμως δε θα μείνετε εκεί και ξέρετε καλά ποιοί και τί είστε. Αμέσως συσπειρώνεστε κι οργανώνεστε γι'αλλη μιά φορά, έτσι ώστε να (μας) σπάσετε την ημέρα της ΤσικνοΠέμπτης στους φίλους μας. Αντίστοιχα οι "ΤσικνοΠεμπιοσπάστες" απαξιώνετε την ημέρα και κύριο μέλημά σας είναι να την κάνετε να φαίνεται όχι και τόσο ιδιαίτερη με όλα αυτά που θα κάνουν.

Προς όλα τα αδέρφια Καρναβαλιστές εκεί έξω! Προσέξτε όλους όσοι:

• Βγαίνουν έξω φορώντας αυτάκια λαγού, γατούλας και παριστάνουν τους καρνάβαλους βάζοντας στο ίδιο σακί τους ανθρώπους που έχουν μοχθήσει για την τέλεια στολή τους. Δε γίνεται να μου βγαίνεις με αυτάκια στο κεφάλι και να μου λες οτί ντύθηκες αγριόγατα ενώ ο διπλανός σου παρήγγειλε στολή απ' το ίντερνετ και κόντεψε να πέσει σε κατάθλιψη περιμένοντας το ειδοποιητήριο απ' το ταχυδρομείο ενώ είχε πάει ήδη Τετάρτη. 

• Ανάλογα είναι και τα αυτάκια του στυλ χνουδωτές καρδούλες στο τελείωμά τους (μπλιάαα), φωτεινά αστεράκια, ανούσιες κεραίες, χαρούμενα φατσάκια. Ωωω! Τι ωραίο χνουδωτό καρδουλάκι έντυσες το κεφάλι σουυυυυ!
• Αγοράζουν σπρέυ σε αποχρώσεις του πρασίνου και του μπλε και βάφουν χωρίς κανέναν λόγο κι αιτία τα μαλλιά τους. Ρε συ, πώς να σε πω. Δεν είναι οτί ακριβώς ντύθηκες καρναβάλι, απλά έχεις απαίσια μωβ μαλλιά που μοιάζουν με κούτσουρο απ' τα χημικά που τους έβαλες. Μα δηλαδή εδώ σας παρακαλώ φανταστείτε κάποιον που έψαχνε την τέλεια περούκα για να την συνδυάσει με την επίσης τέλεια στολή του. Μην τρελλαθούμε, δεν ανήκουν στην κατηγορία "Καρνάβαλοι" και οι δύο.
• Οι άντρες ντύνονται ιερόδουλες γιατί το θεωρούν αστείο. Το αποτέλεσμα είναι να φαίνονται σαν εμετικοί τραβεστί που ψιλοσιχαίνεσαι ακόμα και να κοιτάξεις. Διχτυωτά καλσόν, κόκκινες δερμάτινες φούστες, τακούνια που τα λυπάται η ψυχή σου, ξεμαλλιασμένες βαλμένες στραβά περούκες, βάψιμο που θυμίζει αποτυχημένο evil clown και περπάτημα που θα αηδίαζε ακόμα και το δάχτυλο του τυπά από το Scary Movie 2.
• Αξίζει να σημειωθεί πώς όταν ένας άντρας αποφασίσει να ντυθεί απλά γυναίκα, θα μιμηθεί ουσιαστικά τον απο πάνω. Κι εδώ τίθεται το εύλογο ερώτημα: δηλαδή οι γυναίκες είμαστε σαν σκατά; 
• Οι πιτσιρικάδες ΤσικνοΠεμπτιοσπάστες μαζεύονται σε γκρουπ τεσσάρων με πέντε ατόμων, που έχουν κανονίσει μετά απο κληρώσεις στο σχολείο, εφοδιάζονται με αφρούς (χαλαρά με λεφτά απ'το ταμείο της τάξης) και σκοπός της βραδιάς τους είναι να ψεκάζουν ΤΑ ΠΑΝΤΑ και μάλιστα στο πρόσωπο του  και να γίνονται καπνός. Στην αρχή ίσως θεωρηθεί χαριτωμένο καθώς η πράξη αυτή κρύβει μέσα της παιδική ζαβολιά. Στη συνέχεια όμως είναι απλά σπαστικό κι ανούσιο.
• Οι ΤσικνοΠεμπτιοσπάστες φροντίζουν να γεμίσουν ακόμα και την πιό ξεχασμένη απο τον θεό καντίνα στον δρόμο για Χαλκιδική. Ούτε λόγος να βρείς έστω μία σπασμένη τρίποδη καρέκλα σε ταβέρνα και εκείνη η απορία του "Τί ώρα ήρθανε και βρήκανε τραπέζι" πλέον είναι περιττή αφού ξέρεις πώς όλοι αυτοί είχαν σχεδιάσει απλά να παριστάνουν πως τσικνίζουν μόνο και μόνο  για να μη βρείς εσύ πουθενά να κάτσεις.
• Οι γυναίκες που ντύνονται  σέξυ πασχαλίτσες ή μελισσούλες, σέξυ μυρμήγκια ή άλλα λοιπά σέξυ ζωάκια, έχουν σοβαρά σεξουαλικά προβλήματα. Αθώες (όχι ακριβώς με την πλήρη έννοια της λέξης) μόνο εάν είστε καλεσμένες σε κάποιο φετίχ πάρτυ και είστε καθ΄οδόν. Kορίτσια, θα το πω μία φορά: δεν υπάρχει και δεν γίνεται άλλωστε  να υπάρξει λόγος να υπάρχει σεξυ μπάμπουρας! Όχι, όχι, όχι, όχι, όχι. Όχι.
• Δε θα  μιλήσω καν για τις σέξυ καλόγριες προφανώς.
• Όσον αφορά σέξυ αστυνομικίνες, σέξυ νοσοκόμες. Δηλαδή μόνο εγώ δε βρίσκω κάτι έστω αστείο κι έξυπνο σε αυτή τη στολή; 
• Τέλος, ο χειρότερος ΤσικνοΠεμπτιοσπάστης είναι αυτός που βρίζει και μισεί τα Καρναβάλια και θεωρεί όλους όσοι ντύνονται ηλίθιους. Δικαίωμά σου να μη ντυθείς αλλά όταν είσαι έξω ΤσικνοΠέμπτη βράδυ, να δέχεσαι την καζούρα φάση βλέπω πώς δεν έχεις ντυθεί κάτι αλλά θα σε ρωτήσω πικρόχολα "Τί ντύθηκες;". Επίσης όταν σε ρωτάνε γιατί δε ντύθηκες μην λες στον άλλον που είναι ντυμένος φάκιν' ντουζιέρα οτί είσαι κατά του θεσμού κι οτί δεν σ'αρέσουν τα Καρναβάλια. Τον πληγώνεις.

"Είναι ωραία όταν η παιδικότητα χτυπάει την πόρτα των μεγάλων. Είναι επίσης ωραίο να υπάρχει ένα έθιμο που δεν είναι σοβαροφανές και κλισσέ. Και στην τελική ποιά γιορτή έχει την τιμητική της μία Πέμπτη;!".

Κατηγορίες σπαστικών ανθρώπων #7 "Ο συναυλιοσπάστης"

Ο συναυλιοσπάστης είναι εξελιγμένη μορφή σπαστικού ανθρώπου και είναι πολυδιάστατος και πολυμορφικός προκειμένου να σου βγάλει την πίστη πολλές φορές κατά τη διάρκεια της συναυλίας.  Γενικότερα υπάρχουν φήμες που υποστηρίζουν πώς οι ίδιοι οι διοργανωτές της συναυλίας νοικιάζουν τους συναυλιοσπάστες έτσι ώστε η συναυλία τους να μην έχει να ζηλέψει τίποτα από μία που έχει κάθε είδους συναυλιοσπάστη. Είναι κάτι που πρέπει να είναι ρυθμισμένο ακριβώς σα τα φώτα και τα ηχεία μιάς συναυλίας. Τα σκηνικά και τα εδικά εφέ θα έλεγε κανείς.

Ακολουθούν τραναχτές μορφές συναυλιοσπασίματος που αποτελούν και τα μαστ μιας συναυλίας:

• Ο Μασχάλας:  Ο αγαπητός βρωμίλος που δε λείπει απο καμμία συναυλία. Μυρίζει χνωτίλα ακόμα κι αν έχει κλειστό στόμα και ιδρωτίλα ενώ είναι υπέρστεγνος χωρίς κανένα ίχνος ιδρώτα πάνω του. Είναι σίγουρα ή δίπλα σου ή παραδίπλα σου, χωρίς αυτό να σε κάνει να νιώθεις άτυχος γιατί και στα πεντακόσια μέτρα να'ταν, αυτή η μυρωδιά θα σε στοίχειωνε σαν εκείνη που αφήνει η ρεγκα μες το ψυγείο ή εκείνη του πεπονιού
• Ο ψηλός:  Σε μία συναυλία μπορείς να βρείς ανθρώπους σε όλα τα ύψη και μεγέθη. Όμως δε θα δυσκολευτείς πολύ να διακρίνεις τον πιό ψηλό γιατί πολύ απλά είναι ακριβώς μπροστά σου. Όσο και να ψάξεις μέσα στον συναυλιακό χώρο δε θα βρείς πιο ψηλό γιατι μέσα σου ξέρεις πώς ήταν γραφτό να 'ταν μπροστά σου. 
• Ο ιδρωμένος μαλλιάς:  Συνήθως είναι δίπλα σου όταν εσύ φοράς αμάνικο ή έστω κοντομάνικο έτσι ώστε οι τρίχες του να κολλάνε πιό εύκολα πάνω σου. Το ιδανικό θα ήταν εφόσον είσαι καταδικασμένος ούτως ή άλλως να το υποστείς, να είναι καλοκαιρί ή να είσαι σε συναυλία Prodigy. Όμως αφού έχουμε να κάνουμε με συναυλιοσπάστη και χειμώνας να΄ναι, και στου Φραγκούλη να'σαι, εκείνος θα χει σταγονίδια ιδρώτα να κρέμονται απο τις τρίχες του και θα φροντίσει να τα τινάζει πάνω σου.
  
• Ο αλκοολικός χορευταράς: Προσοχή δεν μιλάω για τον "Τσιπουράκια". Μιλάω για αυτόν που πίνει μπύρα σε παραγεμισμένο πλαστικό ποτηράκι. Έχει την τάση να χορεύει με απότομες κινήσεις ή να χοροπηδάει ξεχνώντας τί κρατάει στο χέρι του. Αποτέλεσμα να χύνεται μπύρα απο τα πλαινά του ποτηριού και να'ρχεται επίσης πάνω σου.
• Ο μπλούζας ή ο χωρίς μπλούζας:  Δε ξέρω τί είναι χειρότερο. Να πέφτεις πάνω σε μία ιδρωμένη μπλούζα με ανοιχτές παλάμες και να ακούς τον ήχο που κάνει ο ιδρώτας καθώς βγαίνει ανάμεσα απο τα δάχτυλά σου; Ή μήπως το γυμνό σώμα που χοροπηδάει δίπλα σου κι ο φόβος οτί "Tώρα θα πέσει πάνω μου". 
• Ο παράφωνος:  Εδώ ας μου επιτραπέι η χρήση ακουστικού μέσου: http://www.youtube.com/watch?v=gI2I9mGFbtU&feature=related  .Θα ζητούσα ιδιαίτερη προσοχή στο 00:30, 00:43, 00:49. Στο 01:05-01:18 τα παιδιά θα απομακρυνθούν απο τα ηχεία σας.
• Ο πορωμένος:  Ξέρει όλους τους στίχους απ'έξω, το playlist, τις ατάκες-κλισέ του τραγουδιστή. Ουρλιάζει "Οοοοοο" κάθε φορά που καταλαβαίνει ποιό τραγούδι θα παίξει απο ένα σχολιάκι του τραγουδιστή προτού καν αρχίσει η εισαγωγή ή αν είναι extreme η κατάσταση, απο το τρόπο που θα ανασηκώσει ο drummer το φρύδι του όταν του πει ο τραγουδιστής ποιό θα πούνε τώρα.
• Ο άσχετος-ήρθα για την παρέα: Το οτί δεν ήθελε να έρθει φαίνεται στο οτί δε χειροκροτάει όταν βγει στη σκηνή ο τραγουδιστής επειδή δεν κατάλαβε οτί είναι αυτός για τον οποίο ήρθε. Ανοιγοκλείνει το στόμα του αν τυχόν βρεθεί δίπλα στον "πορωμένο" για να μη του τις βρέξει. 
• Ο "για ένα τραγούδι ήρθα": Παριστάνει πώς του αρέσει η συναυλία, μετά από κάθε τελείωμα φωνάζει το τραγούδι που θέλει να ακούσει (π.χ Σιγά μη κλάψω,) καθώς είναι ο,τι πιο εμπορικό και γνωστό υπάρχει απο το σχήμα που ήρθε ν'ακούσει.
• Ο άρυθμος παλαμάκιας: Σε μερικά τραγούδια σε συναυλίες, ο τραγουδιστής ενθαρρύνει το κοινό να χτυπήσει παλαμάκια ή ακόμα και το κοινό νιώθει την ανάγκη να κρατήσει τον ρυθμό του τραγουδιού. Έτσι ξαφνικά εκατοντάδες άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι χρησιμοποιώντας βασικές αισθήσεις αρχίζουν και χτυπάνε παλαμάκια χωρίς να έχει προηγηθεί καμία πρόβα. Ένας δίπλα σου είναι ο άρυθμος παλαμάκιας και δε θα καταφέρει να χτυπήσει ούτε μισό παλαμάκι στη σωστή στιγμή.
• Ο τσιπουράκιας: Είναι ικανός για να περάσει μέσα το μπουκαλάκι του να το καταπιεί έτσι ώστε να γλυτώσει τον έλεγχο στην είσοδο. Γίνεται λιάρδα και χορεύει μόνος του και στον κόσμο του. Εάν είσαι τυχερός θα τον δεις να ξερνάει. Εάν όχι, απλά θα τον ανέχεσαι να πέφτει συνεχώς πάνω σου.
• Τέλος, Το Ζευγαράκι: Αυτοί οι δύο ρε νομίζουν πώς κάνουνε casting για σποτάκι της Lacta. Είμαι σίγουρη πώς μετά το τέλος της συναυλίας τρέχουνε σα μανιασμένα πάνω στις σκαλωσιές και μετά καταλήγουν να κάνουν σεξ πίσω απ΄τα ηχεία. 

Κατηγορίες φρούτων # 4 "Το ξενέρωμα"

Περιγραφή:

Γυρνάς σπίτι σου κουρασμένος επειδή διάβαζες, αν δε ταυτίζεσαι πάρ'το "δούλευες", αν πάλι δε σε ελκύει το αφήνω κενό και το συμπληρώνεις στη συνέχεια εσύ. Περνάς μιά βόλτα απ'τη κουζίνα να δείς τί διάολο θα μασαμπουκώσεις και  ξάφνου σου φτιάχνει όλη σου η μέρα. Το βλέπεις να κάθεται εκεί με το κοτσανάκι του, πορτοκαλί πορτοκαλί και περιμένει να το ξεφλουδίσεις χωρίς να σε νοιάξει αν θα σου στοιχειώσει τα δάχτυλά με τη μυρωδιά του.
Εδώ θέλω να σε φανταστείς χαρούμενο και ικανοποιημένο γιατί το μανταρίνι είναι ένα απ' τα αγαπημένα σου φρούτα και είσαι έτοιμος να το βάλεις στο στόμα σου. Νιώθεις το απαλό μανταρινάκι κάτω από τα δόντια σου και την ώρα που γεύεσαι τους πρώτους του χυμούς (ναι ξέρω ακούγεται πρόστυχο, κι εγώ το συνειδητοποίησα, αλλά ορκίζομαι πώς μιλάω ακόμα για το μανταρίνι) παίρνεις πρέφα το κουκούτσι που σου ρουφάει όλη σου την διάθεση για ζωή σαν να ήταν Θανατοφάγος.
Ναι, καλά κατάλαβες, έχεις να κάνεις με "κλεμεντίνα" (να διαβαστεί με τον πιό ταπεινωτικό ύφος φωνής που διαθέτεις) κι όχι με μανταρίνι. Η κλεμεντίνα είναι η απομίμηση του μανταρινιού και μάλιστα η ελαττωματική. Είμαι σχεδόν σίγουρη πώς η κλεμεντίνα κατασκευάζεται στην Κίνα λόγω φθηνού εργατικού δυναμικού και ισχυρής ικανότητας στην μαζική παραγωγή. Κοινώς, αν ήταν:

• τσάντα θα΄ταν η μαιμού Ελ-Βί έξω απ'τον Μασούτη. 
• ταινία θα΄ταν τoυ Αγγελόπουλου.
• τραγούδι θα΄ταν το ριμέικ της Πριγκηπέσσας απο Καρρά.
• μεξικάνικο σήριαλ θα΄ταν η  Usurpadora

Νομίζω έκανα κατανοητό τί ήθελα να πω.

Που μπορείς να το βρείς;

Εκεί που είναι τα μανταρίνια, συνήθως δίπλα τους. Ίσως πιό σωστό θα ήταν να πω, εκεί που θα έπρεπε να είναι τα μανταρίνια αλλά συνήθως είναι οι κλεμεντίνες. 

Lifestyle:

Η κλεμεντίνα έχει τρομακτικά κόμπλεξ, είναι διχασμένη προσωπικότητα με επικίνδυνα σχιζοφρενικές τάσεις. Είναι μυθομανής καθώς υποστηρίζει πως είναι μανταρίνι.

Έχουν αναφερθεί μαρτυρίες καταναλωτών που εκμυστηρεύονται πώς κατά την αγορά μανταρινιού, οι κλεμεντίνες σαν τις σειρήνες του Ομήρου φωνάζουν "αγόρασε εμένα, εμένα". Ειδικοί αποκλείουν τέτοια φαινόμενα, στηρίζοντας πώς απλά προσπαθούν να δικαιολογήσουν στους άλλους γιατί αγοράσαν κλεμεντίνες και όχι μανταρίνια καθώς δύο είναι τα τεινά και τα δύο ίσως να προκαλούν αισθήματα ντροπής:

• Να είναι οικονομικό το θέμα καθώς οι κλεμεντίνες είναι πιό φθηνές από τα μανταρίνια και ίσως ο αγοραστής να μην είχε αρκετά χρήματα ή
• Να τα αγόρασε καταλάθως που είναι και ο πιό συχνός λόγος να΄χει κανείς σπίτι του κλεμεντίνες.

Θύματα λοιπόν  ή ανασφαλείς καταναλωτές; Τα συμπεράσματα δικά σας.

Κλείνοντας θα ήθελα παρακαλώ να μου απαντήσει κάποιος ειλικρινά αν όντως αγοράζει επίτηδες κλεμεντίνες ενώ γνωρίζει πως υπάρχουν τα μανταρίνια και φυσικά να μου παραθέσει τουλάχιστον δύο εύλογα επιχειρήματα.

 Απορρίπτεται η απάντηση "Μου αρέσει να σηκώνω το μανταρινάκι στο φως για να δω τα κουκούτσια απο μέσα", ενώ η απάντηση "Ρισκάρω στη ζωή μου και μου αρέσει η ανδρεναλίνη οπότε αγοράζω μισά μισά μανταρίνια και κλεμεντίνες για να μη ξέρω πότε θα πετύχω κουκούτσι και πότε όχι", "Είναι σα να παίζεις ρώσικη ρουλέτα με μία σφαίρα μές το πιστόλι" θα είναι αποδεκτή και ίσως πάρει και εύσημα. 

Αν είσαι emo σίγουρα η κλεμεντίνα είναι το αγαπημένο σου φρούτο γιατί μισείς τον εαυτό σου και σου αξίζει να τρως μανταρίνι με κουκούτσι. 

Κατηγορίες σπαστικών ανθρώπων #6 "Ο ΑντιΕλληναράς"

Θα τον πετύχετε να πίνει ο,τιδήποτε άλλο εκτός απο φραπέ γιατί βλέπεις  τον έχει άχτι, καθώς πουθενά αλλού στον κόσμο δε πίνουν αυτήν την αηδία (!) και φυσικά επειδή είναι ελληνικό κατασκεύασμα. Ο μόνος λόγος που θα ξεστομίσει την λέξη φραπέ  είναι για να τον μειώσει στα μάτια των ξένων φίλων του και όταν τελειώνει το θάψιμο ακολουθεί:

• ξεφύσημα
• απαξιωτικό ανασήκωμα φρυδιών
• πλάγιο κοίταγμα προς τα πάνω
• ελαφρύ τράνταγμα σιχαμάρας κι άρνησης μαζί

Να σημειωθεί πώς όταν αναφέρεται στον φραπέ, χρησιμοποιεί γαλλική προφορά και ακολουθεί και επεξήγηση σε φάση "Και το βγάλανε απο την λέξη frapper που στα γαλλικά σημαίνει χτυπάω". Εδώ προφανώς αν ο ακροατής είναι Γάλλος, ξεσπάνε σε ταπεινωτιά γέλια εις βάρος των Ελλήνων.
Ο αντιΕλληναράς συστήνεται πάντα ως Νικ, Μάικ, Μπίλλυ ή Τζόν επειδή ψιλοντρέπεται για το κοινότυπο ελληνικό του όνομα. Αν όμως είναι να συστηθεί σε ξένο και τυχαίνει να'χει όνομα απο την μυθολογία σε φάση Τηλέμαχος θα λατρέψει το παιχνίδι "διηγούμαι στον ξένο ποιός ήταν ο Τηλέμαχος και γελάω γλυκούλικα  κάθε φορά που δε μπορεί να προφέρει το όνομά μου". Άμα τον λένε Αλέξανδρο, οι ξένοι θα αρχίσουν να εκθιάζουν τον μέγα Αλέξανδρο ενώ ο αντιΕλληναράς θα αρκεστεί σε μικρότητες του τύπου ήταν βάρβαρος, φασίστας και φυσικά δε θα λείψει να αναφερθεί στην ομοφυλοφιλία του.
Αμέσως μετά το φιάσκο με το όνομά του, το πρώτο πράγμα που θα κάνει  είναι να ενημερώσει τον άγνωστο ξένο (είτε Έλληνας είτε όχι) οτί έχει μία θεία στην Αμερική, ξεχνόντας να αναφέρει πώς η καταγωγή του είναι απο την Κομποθέκλα Αιτωλοακαρνανίας.
Το καλοκαίρι είναι η καλύτερή του γιατί επιτέλους έρχεται σε επαφή με τουρίστες και έτσι έχει κάποιον της προκοπής να μιλήσει. Δε θα τους πάει για τζατζίκι ούτε φυσικά για "ίου πώς το πίνετε αυτό" ουζάκι. Αντιθέτως είναι ικανός να τους πάει σε κινέζικο λέγοντας πώς τα ταβερνάκια δεν αρμόζουν σε τουρίστες γιατί το μόνο που γίνεται εκεί είναι να τους πιάνουν το κώλο σερβίροντας τους δήθεν ελληνικές σπεσιαλιτέ.
Του έχει απαγορέψει να ακούσει ελληνική μουσική καθώς θεωρεί πώς του κατεβάζει το δείκτη νοημοσύνης του και φυσικά αποφεύγει την τηλεόραση και αν ποτέ ακούσει το όνομα Μενεγάκη, θα το παίξει ιστορίας και θα ρωτήσει και καλά ανέμελα "Ποιά είναι αυτή;".


Miscellaneous

• Κυκλοφορεί πάντα με μπλούζα "I <3 Κάποια ευρωπαική πόλη" για

1. να νιώθει κοντά στο εξωτερικό 
2. να κουβαλάει μαζί του τις αναμνήσεις του απο εκεί και φυσικά
3. για να δείξει πώς είναι ταξιδεμένος κι οτί δε χάνει την ώρα του στην Ελλάδα. 

•   Αν είναι λίγο πιό εναλλατικός φοράει μπλούζα Hard Rock Cafe που επίσης χρησιμοποείται για τους ίδιους σκοπούς. 

• Τον χειμώνα έχει φούτερ, κασκόλ, σκουφάκια και ομπρέλλες σουβενίρ απο τις πόλεις που έχει πάει. 
• Στόχος ζωής του είναι να βρεί επιτέλους τα "λεφτά" για να φύγει στο εξωτερικό ενώ στην πραγματικότητα κι εκείνος ξέρει πώς είναι απο εκείνους που κλαίγανε όταν φεύγανε για κατασκήνωση.

Απολογισμός 2010

Προφανώς και δε θα κάτσω να γράψω τί με πείραξε και τί κέρδισα αυτή τη χρονιά γιατί

 α. δεν ενδιαφέρει κανέναν,
 β. δεν είμαστε γυμνάσιο για να κάνουμε υπερ και κατά,
 γ. δε βρίσκομαι σε κάποιο δωμάτιο επικοινωνίας reality show για να θάψω άνετα κόσμο

Επίσης για κάποιο λόγο πιστεύω πώς δεν θα με βοηθήσει σε κάτι όλη αυτή η προσπάθεια σκαλίσματος της χρονιάς. Ξέρω τί συνέβη, τί κέρδισα, τί με έκανε να στεναχωρηθώ, τί με έκανε να σκεφτώ, τί με έκανε ευτυχισμένη και προπάντως τί με εκνέυρισε. Κι εκεί θα σταθώ.

Ακολουθεί απολογισμός εκνευριστικών συνηθειών:

• Απο μικρή ηλικία θυμάμαι να μου κάνουν την ερώτηση που ορκίζομαι την έβλεπα σε εφιάλτες να βγαίνει απο το στόμα τεράτων καθώς που ζουπούσαν τα μάγουλα " Ποιόν αγαπάς περισσότερο; Την μαμά ή τον μπαμπά;".  Είναι ο,τι πιό ηλίθιο έχει εδραιώσει η ανθρωπότητα σε ερώτηση και μάλιστα απευθυνόμενη σε παιδί. Εκείνο ζορίζεται, νιώθει άσχημα που πρέπει να ιεραρχήσει την αγάπη του και ο γονιός που δε θα είναι ο "αγαπητός" θα ανοίξει το κουτί με τα υπαρξιακά του, θα κρατήσει μία πικρία στο παιδί του και φυσικά θα αρχίσει να ψιλοζηλεύει τον σύντροφό του.

• Για να κλείσω με την παιδική ηλικία, να προσθέσω και την δεύτερη ενοχλητική ερώτηση του "Τί θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;". Ζω για την μέρα που ή θα ακούσω ή θα μου πουν οτί κάποιο παιδάκι απάντησε "Ανάλογα με τα μόρια των πανελλαδικών".

Στην εφηβεία.

• Λιώνεις στην  msnάρα σου, ακούς τον Αγγελακάρα σου και μπορεί να διαβάζεις forums, μπορεί να κατασκοπεύεις το fb της γκόμενας του πρώην σου ή απλά μόλις έφαγες (για έμφαση της υπερχαλάρωσης) και απλά μαλακίζεσαι με τους φίλους σου με emoticons. Ξαφνικά κι απο το πουθενά ανοίγει παράθυρο και σου βγαίνουν γραμματάκια που δε σημαίνουν κάτι γιατί πολύ απλά είναι link στο youtube ή για τους ψαγμένους σε google video. Μπορείς να πεις πώς είσαι στο cafe world κι οτί αν τ'ανοίξεις θα κολλήσουν τα παράθυρα κι οτί θα το δείς σε λίγο. Κι εκεί που νόμιζες οτί την γλύτωσες, έρχεται η ερώτηση laser σε λίγα λεπτά που σε αφοπλίζει: "Το είδες;/ To άκουσες;". 

Λοιπόν για να δούμε. Είδες ή άκουσες κάτι στο νετ και σου άρεσε. Δε θα σου αρέσει περισσότερο ούτε θα γελάσεις πιό πολύ αν το δω/ακούσω κι εγώ! Τράβα απλά ξαναδές το, κάντο ήχο κλήσης και άσε με στην ησυχία μου!

• Το καινούργιο msn είναι απαίσιο. Είναι σαν στατιστικός πίνακας αναλύσεων, δε μπορώ να βλέπω τα pms των επαφών μου και δε βρίσκω το κουμπί αποσύνδεσης. Επίσης τα τυποποιημένα εικονάκια είναι απαράδεκτα. Γι'αυτό χρησιμοποιώ το ανθρώπινο παλιό one. Αλλά μάντεψε! Όταν μου στέλνουν links δε μπορώ να τα πατήσω και να τα δω και πρέπει να κάνω ολάκερο copy paste. Και ναι μπορεί να με εκνευρίζουν τα links αλλά είμαι αγχωτικιά και θα σκάσω αν δε δω τί μου΄στειλες. Κι αν τελικά μ'αρέσει; 
• Είσαι σε συναυλία και το τραγούδι που παίζει η μπάντα/τραγουδιστής/στρια σου θυμίζει εμένα και θέλεις να με πάρεις τηλέφωνο  να μου το βάλεις. Είναι τόσο γλυκό εκ μέρους σου και αλήθεια θα χαμογελάσω αλλά, θέλω να ξέρεις πώς το μόνο που ακούω είναι: εσένα να τραγουδά μετά το "έεελα τ'ακούυυυς;" γκράτσα γκρούτσα, χιλιάδες παράφωνους να γαμάνε το ελάχιστο που υποακούγεται απο το live, τ'ακούυυυς;, γκράτσα γκρούτσα, σ'αγαπάααααααω, γκράτσα". 
• Είσαι εντός μιάς συζήτησης χωρίς να μας απασχολεί ιδιαίτερα το θέμα και σε μία μου πρόταση ή ερώτηση λες με βλέμμα μυρικαστικού "τίιιιι;" ενώ έχεις ακούσει ολοκάθαρα τί είπα. Μπορώ άνετα να σε ξεσκεπάσω εάν απλά δε επαναλάβω τί είπα κι εσύ θα αναγκαστείς να "ακούσεις" τελικά με τη μία τί σου είχα πει. 
• Γνωρίζεις κάποιον και μετά τα υπερ τυπικά πώς σε λένε, τί σπουδάζεις, με τί ασχολείσαι, δεν έχεις τόσο τί να πείτε που αρχίζετε την πανηλίθια αναζήτηση κοινών γνωστών αν τυχόν πιάσεις καμία ίδια σχολή, στέκι, κατασκήνωση, γειτονιά. Παράδειγμα:

-Ξέρεις μια Μαρία; (η πιό άχρηστη γενικότητα του κόσμου)
-Ναι! Μία καστανόξανθη; (έλα ρε, καλά ε μιλάμε απίστευτο, καστανόξανθο;)
-Και γαμώ τα άτομα.
-Ναι ναι, τα σπάει.

        Τώρα, πες μου, τον συμπάθησες πιό πολύ; Σου άλλαξε τη ζωή; Θα τον ξαναδείς επειδή ξέρει την Μαρία;

• Για κάποιο λόγο θα κοιμηθείς  με άτομα (φίλους η όχι)για πρώτη φορά και λίγο πριν σας πάρει ο ύπνος έρχεται η ταπεινωτική ερώτηση "Ροχαλίζεις;". Εκεί αν ο ερωτηθέν δε πει "Μόνο όταν είμαι πολύ κουρασμένος ή πολύ κρυωμένος" να μη ξαναφάω πουρέ. 

Απλά παραδέξου οτί ροχαλίζεις ή βγάλε τα κρεατάκια σου εάν σου δημιουργεί σύνδρομο κατωτερότητας.

• Είστε μεγάλη παρέα και πεινάτε και ήρθε η ώρα να παραγγείλετε να φάτε. Όταν έρχεται το φαί η πείνα σου είναι διαολεμένη και έχεις αγχωθεί οτί δε θα χορτάσεις. Τα φαγητά σου φαίνονται λίγα και ειδικά άμα είναι πίτσες και είναι στη μέση σχεδόν αγριοκοιτάζεις όποιον παίρνει κομμάτι.

Αποτέλεσμα;
Καίγεται το πίσω μέρος απο τα μπροστινά σου δόντια και ίσως ένα κομμάτι γλώσσας σου απο την καυτή πίτσα γιατί τρώς γρήγορα για να προλάβεις να φας πολύ πριν τελειώσει η πίτσα. Κάνεις εχθρούς με τις ματιές που τους ρίχνεις και μένει πίτσα στο κουτί γιατί φάγατε όλοι τόσο γρήγορα που σκάσατε.

• Συνήθως κάτι σου ζητάει η μάνα σου κι αφηρημένα πάς να το κάνεις κι έχεις αλλού το μυαλό σου, δεν υπολογίζεις σωστά τις γωνίες, είναι καλοκαίρι και είσαι ξυπόλητος και χτυπάς το μικρό δαχτυλάκι του ποδιού σου. Το συνειδητοποιείς και σου δίνονται ακριβώς δύο δευτερόλεπτα παρά κάτι για να περιμένεις Τον Πόνο. Όλοι ξέρουμε πώς ο χειρότερος πόνος είναι ο πόνος του μικρού δαχτυλακίου στο πόδι κι οτί ο χρόνος πριν πονέσει είναι ο,τι πιό φρικτό υπάρχει σε αυτή τη ζωή.

• Παρακολουθείς ένα τηλεπαιχνίδι και χωρίς κανένα λόγο παίρνεις το μέρος κάποιου απο τους παίχτες. Δε τους ξέρεις, πιθανόν να μη τους γνωρίσεις ποτέ σου αλλά τρέφεις κάποια συμπάθεια και θέλεις απεγνωσμένα να κερδίσει. Επίσης μισείς θανάσιμα τον αντίπαλό του και λες "YEEEES" όταν δώσει λανθασμένη απάντηση. Ίσως χαρείς περισσότερο με την ήττα του, παρά με την νίκη αυτού που ανεξήγητα υποστηρίζεις.

• Ξεχνάς κάτι πολύ άκυρο. Πχ:

α. Μία μελωδία που έχεις να ακούσεις αιώνες που όμως είναι πολύ γνωστή όπως η μουσική του Ηρακλή στο star.
β. Το όνομα της αδερφής της γιαγιάς Τσαβέλλας απο την Παουλίνα (που είχε περιμαζέψει τον Καρλίτος που είχε σπάσει το πόδι του και το είχε σκάσει απο το σπίτι.)
γ. Το επίθετος της Λίλλυ απο το How I met you mother. 

Πράγματα που όλοι ξέρουμε και άμα μας ρωτούσαν σε άκυρη στιγμή απλά θα τα ξεστομίζαμε με φυσικότητα πχ για το "β": "Ζηνοβία" ή "ταν ταν ταταταν τα τααααααν ταρα τα ταν" για το "α". Το "γ" ακόμα άγνωστο ενώ θυμάσαι όλα τ'αλλα: Μόσμπυ, Έριξεν, Στίσνον, Σερμποτσκι.
Έτσι όμως τίποτα δε θα ήταν εκνευριστικό, οπότε όσα άτομα κι αν είστε μαζεμένα, όσα τηλεφωνα κι αν πάρεις, η άκυρή σου αναλαμπή, ξαφνικά θα έχει στοιχειώσει όλη την ανθρωπότητα και κανείς δε θα θυμάται αυτό που δε θυμάσαι εσύ τυχαία.

Miscellaneous:

• Που χάνονται τα κωλόχαρτα στο camping.
• Ο διαγωνισμός ποιανού χειροκρότημα θα ακουστεί τελευταίο σε μία συναυλία.
• Όταν βήξει κάποιος στο σινεμά/βιβλιοθήκη/συναυλία ξαφνικά θ'αρχισουν να βήχουν οι πάντες.

Κατηγορία σπαστικών παιχνιδιών στο Λούνα Πάρκ #1

Εδώ αν έλεγα "'εβγαλε τα χεράκια του κι έβγαλε τα ματάκια του" θα ταίριαζε απόλυτα. Μα καλά, σχεδιάζεις το πιό υπερ γαλαξιακό  παιχνίδι που: 

• φτάνει τόσο ψηλά που πάνω απ'τα καθίσματα βάζετε μανιτάρι για να μην παγώνει ο κόσμος,
• που βλέπεις όχι μόνο όλη την πόλη αλλά και την διπλανή χώρα σαν σε χάρτη,
• που κουνιέσαι περισσότερο κι απο κόκκο νες καφέ την ώρα που το χτυπάει το χτυπητήρι,
• που σε κάνει να ξερνάς αλύπητα μέχρι και τον προχθεσινό γύρο και είσαι τόσο ψηλά που θα φτάσει στη γη, παγωμένο σαν καραμελάκι που θα φάει το ανόητο παιδάκι που μόλις βγήκε απο το καρουζέλ.

Κι όλα αυτά, δεν έχεις σε κάποιον να τα πεις ή να τα ζήσετε μαζί επειδή το κάθισμα είναι ΜΟΝΟ. Δεν έχεις διπλανό γιατί τα καθίσματα αυτού του παραδείσου είναι ατομικά.

Τί σημαίνει αυτό;

• Σου΄ρχεται μιά μαλακία να πεις, να γελάσετε και δε μπορείς.
• Φοβάσαι και δεν έχεις κάποιον να σε παρηγορήσει,
• Τα σάλια που βγαίνουν απο το στόμα σου δεν έχουν διπλανό να ακουμπήσουν.

Εxtra bonus μακάβριο:
 

• σπάει και πέφτεις και πεθαίνεις μόνος σου ενώ κατα τ'αλλα το ultimate παιχνίδι είναι τόσο εξοπλισμένο που σε περίπτωση πτώσης παίζει σε ηχειάκια γύρω απ'το αυτί σου το "Ο αετός πεθαίνει στον αέρα".

Ας πάρουμε τα πράγματα όμως με την σειρά τους.

Σουλατσάρετε στο Λούνα Παρκ και ψάχνετε το πιό τρομακτικό παιχνίδι ν'ανεβείτε, ξάφνου κάτι αχνοφαίνεται στα ουράνια και αμέσως κοιτιέστε μεταξύ σας και πριν προλάβετε να ξεστομίσετε έστω ενα "Μαλάαααααακα πάμε σ'αυτό" τρέχετε μανιωδώς προς την ουρά του παιχνιδιού. Εκεί, περιμένετε συνήθως μιάμιση ζωή, μαλώνετε για τις δυάδες ενώ δε ξέρετε ακόμα πώς ο σχεδιστής του εν λόγω παιχνιδιού είναι emo.
Όταν δείτε τα ατομικά καθισματάκια δε πτοείστε γιατί είστε ακόμα ενθουσιασμένοι με το τί σας περιμένει εκεί ψηλά (στης Τούμπας στο χαρέμι).  Κάθεται λοιπόν ο καθένας μόνος του και μέχρι να ξεκινήσει και κοιτάει γύρω του να βρεί τους φίλους του.
Αρχίζει και για τα πρώτα δύο δευτερόλεπτα όλα είναι γαμάτα αφού αποκτάς την αίσθηση οτί είσαι μέσα στο μπολ ενός μίξερ μέσα σ'ενα διαστημόπλοιο κάτι εξωγήινων που φτιάχνουν κέικ.


Απομυθοποίηση ΤΩΡΑ.

Ξέρω οτί βαριέσαι αφού δεν έχεις να συναγωνιστείς κάποιον στις κραυγές και φυσικά δε μπορείς να κοροιδέψεις τον διπλανό σου που κάνει σα μωρό και θέλει να κατέβει, επειδή, Α ΝΑΙ! Δεν έχεις διπλανό!

Όμως, το υπερπαιχνίδι το ξέρει όλο αυτό γιατί είναι απο το μέλλον και κρατάει λίγο. Οπότε κατεβαίνεις και τρέχεις σαν να ήσουν survivor για έξι μήνες προς τους φίλους σου και τους αγκαλιάζεις. Δε χάνεις χρόνο και λες τις αστείες μαλακίες που έχεις σκεφτεί και εκνευρίζεσαι γιατί ο "αν ο σχεδιαστής είχε φίλους, θα ήταν διπλανός σου" δε γελάει και καταβάθως συνειδητοποιείς πώς πιά δεν είναι αστείο ενώ κόβεις το λαιμό σου πώς εκεί πάνω θα είχατε κατουρηθεί στα γέλια.
Ίσως αυτή η αστεία μαλακία να ήταν το μοναδικό που θα θυμόσασταν απο εκείνη τη μέρα εάν τα καθίσματα ήταν έστω διπλά.

Συμπεράσματα:

1. Σκοτώστε τα emo
2. Δεν έχει σημασία τελικά το μέρος, αλλά η καλή παρέα.

Τί τίτλο με λες τώρα, βρήκα το νόημα της ζωής σε λέω!

Κατάρα στην κάθε ώρα και στιγμή που στην ερώτηση:

"Αν είχες κάποια δύναμη ποιά θα΄θελες να΄ναι;"

...απαντούσα ο,τιδήποτε άλλο εκτός απο την φράση "Να ξέρω τί σκέφτεται ο άλλος".  Είμαι σίγουρη πώς τόσες φορές που μου την έχουν θέσει την ερώτηση, κάτι θα είχα καταφέρει έστω υποσυνείδητα.

Τώρα, για να μη χρειαστεί να αντικρούσω τυχόν ρομαντικές απόψεις που θα υποστηρίζουν πώς έτσι θα χαθεί ο αυθορμητισμός στις ανθρώπινες σχέσεις ή η μαγεία του μυστηρίου στην αναζήτηση κάθε προσωπικότητας ξεχωριστά κι άλλες τέτοιες μικρόμυαλες κουραδο-επιθέσεις, πρέπει να εξηγήσω πρώτα τί θα σήμαινε πρακτικά αυτό στην ανθρωπότητα.

Από την αρχαιότητα έως και μερικές δεκαετίες και μέχρι και σήμερα, οι άνθρωποι ώς έλλογα όντα προσπαθούν να μετατρέψουν τα συναισθήματά τους, τις επιθυμίες τους και γενικότερα τις σκέψεις τους σε κάτι απτό και χειροπιαστό για τον δίπλα του, προκειμένου να κατορθώσουν την λεγόμενη επικοινωνία. Με αυτόν τον τρόπο, συναναστρέφονται μεταξύ τους, συμβιώνουν, κτίζουν οικογένεις και στη συνέχεια κοινωνίες που μοιράζονται την ίδια "γλώσσα" ή αλλιώς κώδικα επικοινωνίας. Ο κώδικάς επικοινωνίας, διαφέρει απο την μία κοινωνία στην άλλη, επειδή διαμορφώνεται ανάλογα με τις ανάγκες της καθεμίας.

Θέλω εδώ να προσπαθήσω να ερμηνεύσω την λέξη "ανάγκη". Οι ανάγκες μας, πηγάζουν προφανώς απο κάποια επιθυμία μας που με τη σειρά της χρειάζεται μία σκέψη να αιωρηθεί μες το μυαλό μας έτσι ώστε να προκληθούν τα αντίστοιχα συναισθήματα που θα επιφέρουν την θέληση, συνεπώς την ανάγκη. Η ανάγκη με τη σειρά της, προκαλεί πλήθος πράξεων μας στο όνομα της εκπλήρωσής της και κατά τη διάρκεια της ικανοποίησής μας, δημιουργούνται ολοένα και περισσότερες σκέψεις--> συναισθήματα--> επιθυμίες--> ανάγκες--> πράξεις.

Επιστροφή στην "γλώσσα"

Όταν προσπαθείς να εκπληρώσεις μιά σου ανάγκη, χρειάζεσαι να την συμβολοποιήσεις έτσι ώστε να καταλάβει ο δίπλα σου τί διάολο θέλεις. Ζώντας σε μία κοινή κοινωνία, ο δίπλα σου πάνω-κάτω αντιλαμβάνεται τους λόγους της ανάγκης σου και με το προσωπείο μιάς λέξης, του κάνεις λιανό τί θες.

Συμπερασμα:

Η κάθε λέξη έχει το δικό της νόημα μέσα σε μία πλούσια κωδικοποιημένη γλώσσα, που έχει τις βάσεις της στις ανάγκες της κάθε κοινωνίας, που έχουν σα θεμέλιο έναν σχετικά ίδιο τρόπο σκέψης των ανθρώπων που την συντελλούν.

Πρέπει άμεσα να γίνει σαφές γιατί χρησιμοποιώ τον όρο "σχετικά" ενώ αναφέρομα σε κάτι τόσο θεμελιώδες όπως είναι ο τρόπος σκέψης ενός λαού αν θες, ή μιάς μικρής κοινότητας, ή ακόμα χειρότερα του κάθε ανθρώπου. Αρχίζω με ρητό:

"Στο μόνο που συμφωνούμε, είναι οτί διαφωνούμε".

Αρκετά ξεκάθαρο μήνυμα και υπερβολικά κοντά στην αλήθεια του οτί είναι πρακτικά αδύνατο να συμφωνήσουμε απο τη στιγμή που δε ξέρεις:

Τί σκέφτομαι--> Πώς νιώθω--> Τί θέλω--> Τί σου ζητάω.

Είναι επίσης αδύνατο να σου δώσω να καταλάβεις τί εννοώ απο τη στιγμή που ούτε για μισό δευτερόλεπτο δε σκεφτήκαμε ίδια, συνεπώς δε νιώσαμε ίδια, δε θελήσαμε τα ίδια και προφανώς δε χρειαστήκαμε τα ίδια.
Στο περίπου; Ναι! Όσο θες. Αλλά αυτό το περίπου έρχεται και τα διαλύει όλα, καθώς το δευτερο ρητό για σήμερα

"Η λεπτομέρια κάνει τον πρωταθλητή"

έρχεται και γεμίζει "φασούλι, φασούλι" το σακούλι των διαφορών μέσα σ'αυτό το κόσμο και τον οδηγεί σε πολέμους, τρομοκρατικές οργανώσεις, σφαγές, πληθώρα ιδεολογιών, γούστα, στυλ ντυσίματος, ερωτικά φετίχ, διαφορετικά αγαπημένα φαγητά.

Βλέπεις, ο καθένας μας απο τη πρώτη στιγμή της ζωής του, αρχίζει και διαμορφώνει τον πολύτιμο τρόπο σκέψης τους ο οποιός χτίζεται απο τα καθημερινά ευσυνείδητα ερείσματα απο το περιβάλλον μας, υποσυνείδητα και πιό ύπουλα απο αυτά που δε σκεφτόμαστε και φυσικά απο την μοναδική μας ανθρώπινη φυσική ικανότητα αντιμετώπισης της κάθε παραμικρής κατάστασης.

Εκ των πραγμάτων, μπορεί να σκεφτόμαστε παρόμοια, ίδια όμως ποτέ. Κι έτσι δε μπορώ να σε καταλάβω όχι ώρες ώρες, αλλά ποτέ. Γι'αυτό θα'θελα απεγνωσμένα, σχεδόν κολασμένα να μπορώ να ξέρω όχι μόνο τί σκέφτεσαι, αλλά πώς  σκέφτεσαι αυτό που σκέφτεσαι για να μπορέσω να συμφωνήσω μαζί σου.
Weapon power προς όφελος της ανθρωπότητας λοιπόν. Είδες τελικά; Καμία μαγεία δε θα χαθεί. Ίσα ίσα θα αποκτήσουμε την ηδονική στιγμή της απόλυτης συμβίωσης και συνύπαρξης εάν ξέρω πώς σκέφτεσαι, γιατί θα νιώσω ακριβώς όπως εσύ, θα θέλω ο,τι θες κι εσύ, και φυσικά θα σου δώσω ακριβώς αυτό που θες.

Βιβλιογραφία
Jacques Lacan, seminaire VI.

Ισοπέδωσέ με #1

Θα το θέσω, έως εμετού απλά.

Γιατί διάολο να με χαροποιεί ή ακόμα χειρότερα να αποτελεί βασικό κίνητρο και μάλιστα άκρως ικανοποιητικό, της αναμονής μου για κάτι χαρμόσυνο, το γεγονός οτί θα ανθίσει μιά λεμονιά στη γειτονιά;

Δηλαδή σε ποιά ακριβώς στιγμή της ζωής μου θα πω:

"Ευτυχώς που άνθισε η λεμονιά στη γειτονιά, γιατί αλλιώς δε θα το άντεχα όλο αυτό";

Πιθανές στιγμές:

1. Eίμαι χαρωπή νοικοκυρούλα και να τηγανίζω ψάρια γιατί θα έχω τραπέζι στα πεθερικά μου, και εκεί ανακαλύπτω οτί δεν έχω λεμόνια κι οτί είναι Κυριακή.
2. Eίμαι barman, είναι Σαββατόβραδο και μου τελειώνει το στημένο.
3. Είναι τα γενέθλια του παιδιού μου και μου'χει ζητήσει lemon-pie κι έχω ξεχαστεί κι έχω φτιάξει cheese-cake και είναι λίγο πριν τις δώδεκα που θα κόψουμε τούρτα.

Τώρα θέλεις να μου πείς, πώς οι στιχουργοί είχαν αυτά τα σενάρια στο μυαλό τους όταν έγραψαν αυτόν τον στίχο ε; Εγώ άντε πες σε πιστεύω. Εσύ όμως; Ξέρεις καταβάθως τώρα, πώς κάτι κρύβεται πίσω απο αυτούς τους στίχους. Ένα κρυφό νόημα.

Η σημερινή ισοπέδωση είναι:

Το εν λόγω τραγούδι είναι στοιχειωμενο και έχει κρυφό μήνυμα που πρέπει άμεσα να αποκρυπτογραφηθεί. Ελάτε να συμβάλλουμε όλοι στην προσπάθεια διαλέυκανσης αυτού του μυστηρίου.

Απαγορεύονται:

1. Να μου πεις την σαχλιά που υποστηρίζει πώς αυτό με την λεμονιά που θα ανθίσει συσχετίζεται με το οτί ο ουρανός θα γίνει γαλανός κι οτί οι καιρικές συνθήκες θα επιτρέψουν αυτή τη διαδικασία.
Έλα, το ξέρεις πώς αυτό είναι εκείνο που λέμε "στάχτι στα μάτια".

2. Να αμφισβητήσεις την ύπαρξη κρυφού νοήματος.
3. Να με αποκαλέσεις υπερβολική.
4. Να τα παρατήσεις πριν βρούμε άκρη.

Love Stories # 2

Απ'ότι θυμάμαι πάντα μου άρεζε η ισοπέδωση, κι όταν εμπλέκεται και η απομυθοποίηση μέσα, τότε κάνω σα μικρό παιδί που μόλις του'δώσαν γλειφιτζούρι. Αυτό ακριβώς σκέφτομαι να κάνω τώρα και τί πιό κατάλληλο μιας και μιλήσαμε για... γλειφιτζούρια απο το να θάψω λίγο τις σχέσεις μεταξύ ανδρών και γυναικών.

(συνέχεια του Love Storiz #1)

Love Storiz #2 λοιπόν

Eν τέλει, η συν πλην δύο εικοσάχρονη έριξε τον γλυκούλη μέχρι χθες φίλο της, μη φανταστείς όμως, μέχρι το κρεββάτι του. Εδώ δε μπορώ να αντισταθώ στην απεγνωσμένη δίψα μου για εξιστόρηση και θα ακολουθήσει σύντομη περιγραφή της μοιραίας βραδιάς που για τον πρώτο καιρό θα θυμίζει στη κοπέλα παραμύθι ενώ λίγο αργότερα θα την αποκαλεί καταρραμένη ξερνώντας στη Καμάρα κρασί, ενώ η φίλη της θα της κρατάει τα μαλλιά και θα της λέει "δεν αξίζει κατάλαβέ το, ένας μαλάκας είναι".

Στο σπίτι της Νύφης

Είναι Πέμπτη και μπορεί να βρέξει. Η κοπέλα γυρνάει σπίτι της μετά τα τελευταία ψωνάκια και σιγά σιγά θα αρχίσει τις ετοιμασίες για το βράδυ. Α ναι, ξέχασα να αναφέρω οτί η ώρα είναι περίπου δύο το μεσημέρι. Σε λίγο θα έρθουν και δυό φίλες της για να την βοηθήσουν με τις συμβουλές και τις ετοιμασίες γενικότερα.
Το τί θα φορέσει βρίσκεται στο χρηματοκιβώτιο και είναι αποφασισμένο εδώ και τρείς μέρες και μπορεί και να είναι ασφαλισμένο σε κάποιο ταμείο.

Το γεγονός οτί "ίσως βρέξει" θα εκτιμηθεί όταν εξηγήσω τί ακριβώς σημαίνει αυτό για την κοπέλα. Μία τρίχα εάν βρεθεί υπό συνθήκες υγρασίας σταματάει να είναι ίσια και κάνει του κεφαλιού της. Δε θέλω να μιλήσω για το τί συμβαίνει σε πολλές τρίχες εάν βραχούν, απλά αρκέσου στο γεγονός αγόρι εσύ, οτί μία σταγόνα βροχής πάνω σε μία τρίχα κεφαλής, είναι ικανή να μετατρέψει τα ολόισια και καλοφτιαγμένα μαλλιά της κοπέλας σε περούκα κλόουν. Αν αλλάξει ακόμα και το χρώμα των μαλλιών και γίνει πράσινο, κόκκινο, κίτρινο και μπλε σε λωρίδες, εμένα προσωπικά δε θα μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση αφού η βροχή θα κάνει τα πάντα για να στα χαλάσει.

Τί σημαίνει πρακτικά όλο αυτό;

α. υστερίες και υπαρξιακές ερωτήσεις σε στυλ "Γιατί σε μένα;"
β. γαμωσταυρίδια για την ΕΜΥ που δεν μπορεί να είναι σίγουρη για τις προβλέψεις της.
γ. αλλαγή σχεδίου και θριαμβευτική νίκη για τα "ανέμελα μαλλιά".
δ. θρήνος απο τους υποστηρικτές των ίσιων μαλλιών.


Για προχωρημένους:

α. ενοικίαση ειδικών αεροπλάνων που θα φυσήξουν τα σύννεφα μακριά απο την πόλη.
β. εκτέλεση κάποιου χορού κατά της βροχής.


Στου εκείνου

Μπαίνει σπίτι ιδρωμένος απο την μπάλα/προπόνηση/γκολφ/κρίκετ/wow. Στέκεται κάτω απο το νερό παριστάνοντας πως κάνει ντους, ξυρίζει τα μούσια του κι όχι μόνο, αφού έχει μπει στο νόημα οτί η άλλη τον γουστάρει. Παίζει λίγο με τα μαλλιά του δίνοντας τους σχήματα με την βοήθεια του σαμπουάν (tip για μακρυμάλληδες), τα κάνει όλα λούτσα, χέζει και θυμάται πώς ίσως έπρεπε να χέσει πριν μπει για μπάνιο πράγμα που τον ξενερώνει λίγο αλλά ενθουσιάζεται με το ζελέ του και ξεχνιέται.
Το τί θα βάλει δεν τον ενδιαφέρει γιατί ο,τι ρούχο κι αν έχει σημαίνει πως το έχει αγοράσει επειδή του αρέσει κι όχι επειδή έκανε shopping therapy μες τα νεύρα κι αγόραζε ο,τι να'ναι.

Η συνάντηση και το πώς πέρασαν δε με ενδιαφέρει να το φανταστώ και θα ασχοληθώ με το πώς καταλήγει τελικά η κοπέλα σπίτι του αγοριού και τί ακολουθεί εκεί. Με δυό λόγια:

- Διασκέδασαν πολύ
- Ήπιαν πιό πολύ
- Άρχισε να βρέχει
- Φιλήθηκαν κάτω απο την βροχή
- Μπήκαν στο νόημα και πήγαν να... κοιμηθούν μαζί


Σπίτι του, το δωμάτιό του, είναι όπως η κοπέλα το είχε φανταστεί και νιώθει ένα περίερο δέσιμό μαζί του και πώς τον ξέρει πολύ καλά, γεγονός που την κάνει να σιγουρευτεί για το τί πάει να κάνει.

Τώρα σειρά έχει ο ρομαντισμός και δε θα λείψει ένα ποτήρι κρασί και φλυαρία για τις ζωές των δύο.

1. Η κοπέλα ολοένα έρχεται πιό κοντά με εκείνον.
2. Το αγόρι καυλώνει ολοένα και περισσότερο.

Η συνέχεια στη φαντασία του καθενός.