9 1/2 εβδομάδες [μετά]

Και πάντα μα πάντα και παντού κι οπουδήποτε, θα υπάρχουν εκεινα τα μικρά ,στιγμιαία αν θες, σημεία που θα με κάνουν να ανατριχιάζω στην εικόνα σου να δικαιώνει την διαίσθησή μου.  Κι όχι μόνο θα με κάνουν να σε βλέπω αλλά θα νιώθω την σκέψη σου να ορμάει κατά πάνω μου, να φωνάζει τ'όνομά μου, να επιζητά την αύρα μου, κάθε στιγμή που αγγίζεις κι εσύ τα ίδια αυτά σημεία.

Πες μου που κάνω λάθος.

Ευτυχώς δε λες που γλυτώσαμε την πυρηνική έκρηξη που θα προκαλούσε η ταυτόχρονη άφιξή μας στα ... σημεία αυτά; Έτσι κατά κάποιο τρόπο, ξέρω και ξέρεις και θα ξέρουμε.

I promised.

Κάποτε ένα μπαλόνι, ένα χαρτονένιο κουτί κι ένα frisbee αρκούσαν για να με κάνουν τον πιό ευτυχισμένο άνθρωπο στη γη. Και ήμουν.
Το σημερινό "κάποτε" που ζω δείχνει να γίνεται ολοένα και πιό απαιτητικό για να ικανοποιεί τις απαιτήσεις του τώρα μου.
Αλλά και όχι. Για παράδειγμα ήδη νίωθω πολύ καλύτερα με την σιγουριά της ανακούφισης που φέρνει η χαρά της συνειδητοποίησης της εν δυνάμη κίνησης που θα επιτύχει το Ματ. Αμέσως ή ακόμα και ταυτόχρονα, το μπαλόνι, το χαρτονένιο κουτί και το frisbee φαίνονται πιό μακρινά και πιό δυσεύρετα.
Το θέμα είναι να ξέρεις τί επιζητάς και τί νομίζεις πώς θέλεις. Με δυό λόγια "τώρα ξέρεις".  Ίσως είναι πιό δύσκολο, αλλά αντιστοίχως είναι και πιό προκλητικό. Αφού είπαμε πιά τώρα, τις δυσκολίες μας τις αντιμετωπίζουμε ως προκλήσεις κι όχι σαν εμπόδια.

Κοινώς: πρέπει να στρωθώ να διαλευκάνω τί παίζει με τα Γαριδάκια γιατί έχει καταντήσει πιά βασανιστική αυτή η διαδρομή μέχρι το σπίτι όπου θα ανοιχτεί το εκάστοτε σακουλάκι που τί το πείραζε δηλαδή να'ναι Δρακουλίνι; Για να μη μιλήσω για τα μούφα και καλά φάση Πακοτίνια που αντί να έχουν εκείνη την υπέροχη γεύση Τυρί-Πόδι, μου το παίζουν γκουρμεδοϊστορία "Ξυδίλα σα να μην υπάρχει αύριο-Πατάτα Goody's-ΦΑΚΙΝ' ΜΗΛΟ. 

Η ξενιτιά στο φαί δείχνει τα δόντια της, αλλά ευτυχώς, αυτό θα'ναι απαίσιο και οι απειλές της θα μείνουν νηστικές [όπως εμείς].

Σοβαρά τώρα.

Μάλλον, ίσως, πιθανόν και με τα δίκια του, θα ακουστώ σαν το Βλαχάκι της (προπαρα)διπλανής χώρ(τ)ας (βλ.πόρτα), αλλά εγώ μου οφείλω να με υποστηρίξω και θα ξεστομίσω πώς η μεγαλούπολη είναι σκατά.
Φαίνεται να σφίζει από ζωή, αλλά στην πραγματικότητά της, είναι νεκρή και οι ταχυδρόμοι της μοιράζουν τα γράμματα και τα πακέτα μαζί με κατάρες. Ο φούρναρης αρνείται να παριστάνει πώς σε ξέρει και δε θυμάται επίτηδες πώς κάθε πρωί και την ίδια ώρα αγοράζεις απο'κείνον το pain baltique σου. Τα μετρό δε σταματάνε μπροστά σου και οι άνθρωποι μέσα τους, πρόσθεσαν στην λέξη "ατομισμός" ένα επιπλέον "κι" και γίναν περισσότερο ατομικιστές από ποτέ.
Η ουσία των πραγμάτων δίνει την σημασία της στην επιβεβαίωση της λεγόμενης ισότητας και το αποτέλεσμα είναι μια τυφλή κι αδίκως ικανοποιημένη μες την δυστυχία της γενιά, της οποίας μέλημα  είναι να ευγνωμονεί και να διαιωνίζει την φανφάρα της ονειρικής κεντροκοσμίτικης επιβίωσης.

Τώρα που έκανα λόγο για όπια των λαών δε μπορώ παρά να αναφερθώ και στην φρενίτιδα των Χριστουγέννων και των λαμπιώνιων και ένα έχω να πω: Ας πάνε εδώ πέρα οι Γάλλοι λίγο Εύοσμο να δουν τί πάει να πει στολισμός μπαλκονιού κι ας κρυφτούν μετά απ'τις ντροπές τους μες τα κρασιά τους κλαίγοντας.

Αλλά τί να πεις, εδώ τους βάζουν πρόστιμο εάν απλώσουν κάλτσα στο μπαλκόνι γιατί λέει χαλάς την αισθητική του δρόμου. Ναι δε λέω, μην το κάνουμε τσαντήρι το νεοκλασσικό, αλλά λεω'γω τώρα, ποιά αισθητική μου λες εσύ, όταν το κιλό ντομάτας κοστίζει 3.99Ε κι ο φτωχός τρώει κρέας μιά φορά το δίμηνο κι αν. Αλήθεια, κάποτε δεν ήταν in εκείνο το παραμυθάκι του οτι είναι απόλυτη αμαρτία το να είσαι τρελλά πολύ φτωχός; Πού είναι τα πρόστιμα σε αυτούς που χαλάνε την αισθητική της ανθρωπιάς;

Midnight in Paris

Όλα πήγαιναν καλά μέχρι που πάτησα αυτή τη λακούβα με το παγωμένο νερό χιονόνερου. Για να τιμήσω την αιώνια τάση μου για υπερβολή: θα ορκιζόμουν πώς έτσι πρέπει να είναι εκείνη η αίσθηση όλων όσοι παριστάνουν τους Ρώσους πατινέρ πάνω σε παγωμένες λιμνούλες, όταν ξάφνου σπάει η  επιφάνεια λιμνούλας κι έρχονται σε επαφή με εκείνο το ,πολικού ψύχους, νερό που ακόμα και οι λευκές αρκούδες το αφήνουν λίγο να χλιαρώσει πριν το πιούν.
Είχα λοιπόν φτάσει είκοσι λεπτά νωρίτερα στον σωστό δρόμο που μόλις με την τρίτη προσπάθεια είχα εντοπίσει και είχα τολμήσει ακόμα και να χαρώ που είχε σταματήσει να βρέχει. Η τρίτη και καλή μου προσπάθεια που λες, ήταν ντυμένη τόσο έντονα γαλλικά που κάτι μου βρωμούσε (!). Η υποψία μου επιβεβαιώθηκε όταν άνοιξε το στόμα της και χρησιμοποίησε την ιταλική προφορά της στις παρακάτω λέξεις: "Είναι στη μέση εκείνου του δρόμου...Δεν θα δυσκολευτείτε καθόλου να το δείτε μιας και είναι τόσο άσχημο κτίριο", "Ναι, ναι θα το καταλάβετε αμέσως με το που μπει στο πεδίο της όρασης σας". Στο μανιφέστο του κατά της αισθητικής του κτιρίου, μου ανέφερε μάλιστα πώς είναι και πολύ μοντέρνο. Άφησε να εννοηθεί πώς συνεπώς το φυσικό επακόλουθο αυτού, είναι να είναι απαίσιο.
Όλο αυτό μου έδωσε αφορμή για να κρίνω κι εγώ με την σειρά μου την εμφάνιση του στυλό που αγόρασα πάλι δοκιμάζοντας εκείνο στο "την τύχη" και που κρατάω τώρα (σκέψου χειρόγραφο blog τώρα, δε ξέρω).

Κάτι που σκεφτόμουν αυτές τις μέρες που λίγο μ'επιασε το "κοντοζυγώνει νέο έτος- απολογισμός" είναι πώς αυτό που έμαθα φέτος -μεταξύ άλλων- είναι πώς πλέον υποστηρίζω την εξής ιδέα:
" Όταν δεν θέλεις να χάσεις κάτι από κοντά σου, τότε κάθεσαι στον κώλο σου -τονίζω την κτητική αντωνυμία- και φροντίζεις έτσι ώστε να μην προκαλέσεις αίτια, λόγους κι αφορμές που θα σε οδηγήσουν στην μη αναστρέψιμη [πλέον] απώλειά τους, ευχαριστώ".
Μεταξύ εκείνων των άλλων, έμαθα επίσης και για τα καλά πιά, πώς αυτή η λεγόμενη και ρημάδα "δεύτερη ευκαιρία" είναι ο,τι πιό βάναυσο και απάνθρωπο μπορεί να μας καρφωθεί στο μυαλό ως επιλογή.

Για να επανέλθω και να μείνω λίγο στο θέμα που άνοιξα, θα ασχοληθώ λίγο με τα θύματα της προαναφερθείσας απώλειας μιάς και έχουν πολύ ζουμί, όπου σίγουρα και με τόσο αυστηρή φωνή ,που με κάνει να παίρνω εκεινη τη φάτσα που δε μου πάει καθόλου, σου ουρλιάζω πώς δεν είσαι εσύ!
(Με το εσύ, αναφέρομαι σε εκείνο το Χ πρόσωπο που δεν ήθελε πριν λίγο να χάσει το αντικείμενο Υ από κοντά του, έτσι για να μιλήσουμε υπό την έγκριση του συντακτικού.)

Πώς να σου πω, αυτό που εννοώ είναι πώς εάν όντως δεν ήθελες να χάσεις, θα "έπαιζες" ακόμα και άθελά σου, μιας και θα είχε σημαντικό ρόλο το ίδιο σου το υποσυνείδητο, με τέτοια στρατηγική που θα σε έβγαζε νικητή. Εάν τα' κανες (σχόλια κειμενογράφου: γι'αλλη μια φορά) σκατά δε σου φταίει τίποτ'άλλο παρά και ολοκληρωτικά οι δικές σου πράξεις. Εκτός αν όλο σου το Είναι είναι συμφιλιωμένο αρμονικά με τον βαθύτερό σου στόχο. Να χάσεις.

Σε δεύτερη (πάντα) μοίρα, έρχεται το χαμένο θύμα της υπόθεσης, το οποίο μιας και με τα χεράκια του έβγαλε τα ματάκια να κάτσει τώρα εκεί που είναι και να θυμάται άλλη φορά να μην ξεχνάει. Κατεμέ, μεγαλύτερος φταίχτης στην όλη κατάσταση που ίσως δημιουργείται όταν και εφόσον όλοι οι παραπάνω αναλαμβάνουν ρόλους και το σενάριο παίρνει οπτικοακουστική μορφή.

Τέλος για να ελαφρύνω λίγο το κλίμα (που σιγά να μη, τί είμαι πιά μπροστά σε ολόκληρο κυκλώνα) αυτό που επίσης έμαθα φέτος τωρα στα κοντά, είναι πώς οι παρέες μεθύστακων στα μετρό του Παρισιού αποτελούνται πάντα από τρία άτομα. Ο ένας κάθεται στη μέση έχοντας ενα μπουκάλι ανάμεσα στα χέρια του χωρίς να μιλάει. Μέσα στη σιωπή του μοιάζει σοφός και καμιά φορά ρίχνει κυνικά βλέμματα στον άλλον που είναι μετά βίας όρθιος με το καμάρι του πιωμένου και τον ενθουσιαμό του μαστουρωμένου κουνάει γρήγορα και απότομα τα χέρια του από τον ενθουσιασμό της φοβερής του ανακάλυψης προσπαθώντας να πείσει τον τρίτο και μοναδικό που, αλήθεια, προσπαθεί να τον ακούσει. Εκείνος έχει μεγάλη κόκκινη μύτη. Πάντα τυλιγμένο κάπου κοντά τους υπάρχει κι ένα αδέσποτο σκυλί ράτσας και η επιγραφή "πεινάμε". Στο'πα, εγώ και η λέξη "ελαφρύς" σε οποιαδήποτε της μορφή δε πάμε πακέτο.

Από το Παρίσι για Ελλάδα, Μαρίνα Δονικιάν-Συγγελάκη

Κανονικά κάπου εδώ και μέχρι τις τρείς, θα'πρεπε να μεταφράζω το βιογραφικό μου αλλά αποφάσισα να αλλάξω και να βάλω τα πρέπει μου στη θέση τους. 'Αλλωστε τις μεταφραστικές μου ικανότητες "έπρεπε" να τις ακονίσω ήδη από την προηγούμενη εβδομάδα, αλλά βλέπεις προτίμησα να τιμήσω άλλα μου προσόντα. 

Εδώ οι σερβιτόροι όταν τους ζητάς το τσάι σου, χτίζουν στο μυαλό τους εικόνες βίαιου πνιγμού με καυτό τσάι μέντα, με πρωταγωνιστή εσένα σε υποβρύχια πάντα λήψη και σχεδόν οραματίζονται το πρόσωπό σου παραμορφωμένο απ'τον πόνο του καψίματος. Πρόσωπο που εγώ όμως, χρησιμοποιώ για να τους χαμογελάσω όσο πιό έντονα και θηλυκά μπορώ και τελικά καταφέρνω πριν φύγω, να περάσει ένας από αυτούς ξυστά απ'το τραπέζι μου και να μου αφήσει πάνω ένα χάρτινο χειροτέχνημα που αρχικά επιβεβαιώνει την εικασία μου ως προς το αρχικό σχέδιο μίσους του εναντίον μου. Κατά δεύτερον, ισχυροποιεί την ιδέα που είχα να βρω μέχρι τα χριστούγεννα, τον άντρα των γαλλικών μου ονείρων.

Άλλοι πάλι προσπαθούν να σου τα φτιάξουν με τον μοναχικό Γάλλο που κάθεται απέναντί σου. Είναι απο εκείνους τους άντρες που πηγαίνουν στο εστιατόριο για να γλυτώσουν απ'τις γυναίκες τους και να φάνε την ζεστή μεσημεριανή τους σούπα με την ησυχία τους.

Οι αποστάσεις εδώ δεν αστειεύονται και για μένα που το λεωφορείο αποτελούσε ατραξιόν του τριμήνου και αν, θα χρειαστεί να το μάθω με τον άγριο τρόπο του "Έλα μωρέ πόσο μακρινή απόσταση μπορεί να καλύπτουν τρείς στάσεις;". "Σχεδόν μια ωτίτιδα δρόμος" θα μπορούσε να'ναι η απάντηση, εάν ποτέ καταφέρω να συμφιλιωθώ με την ιδέα πώς κάθε φορά που θα βγαίνω απ'το σπίτι θα ρίχνει χιονόνερο έως και τον Δεκέμβρη που μάλλον θα σταματήσω να βγαίνω. Τότε λογικά θα έχουν αρχίσει και οι χιονοθύελλες.

Δεν ξέρω τί είναι πιό κακομούτσουνο μεταξύ του καιρού, που είναι σα να του'χουν χέσει τον πατέρα ή της γάτας που κάθε φορά που με βλέπει εύχεται να της τελειώσουν οι ψυχές μιά ώρα αρχύτερα μπας και απαλλαγεί απ'την παρουσία μου. Παρηγοριά μου τα χελωνάκια που ζουν εδώ ανάμεσά μας. Εκείνα σουλατσάρουν ανέμελα στον ρυθμό του "πάμε σήμερα μέχρι την κουζίνα, κατασκηνώνουμε άμα είναι εκεί για βράδυ και αύριο το βλέπουμε" και αποτελούν έτσι την φυσική αντίφαση της μεγαλούπολης στην οποία μετοίκησα. Επίσης, θέλω να τα ευχαριστήσω για την μοναδική ευκαιρία που μου δίνεται, καθώς παρακολουθώ πόσο κοιμισμένα γίνονται μέρα με την μέρα και αγωνιώ για την στιγμή που θα πέσουν σε χειμερία νάρκη.

Η ιεροτελεστία σήμερα του "Χάνομαι σε ένα άγνωστο μέρος" απέφερε τους καρπούς της και μια μυρωδιά γνώριμη εισχώρησε στο μνημονικό μου σύστημα. Το τηγανιτό λάδι που αναμειγνύεται με τον παγωμένο αέρα της ευρωπαϊκής πόλης σήμανε McDonalds. Διάφορα σχολιάκια του τύπου "Είσαι στην Γαλλία και θα φας McDonalds;" απαγορεύονται διά ροπάλου και τιμωρούνται με επιθέσεις του "Ναι δεν ήξερα να πάρω το στρείδι μου σε τάπερ". Επίσης εάν σας παρηγορεί, υπόσχομαι πώς θα παίρνω πάντα French Fries.

Σνιφάροντας μια τζούρα απ'το μπαγκετοκαμάμπερο μου (να διαβαστεί με την έννοια του ψωμοτυριού) σκέφτομαι πόσο ακριβά μου στοιχίζει κι αμέσως θυμάμαι τον λόγο που άνοιξα εγώ σήμερα  το Office. Πήγε και τρείς και είκοσι.

S5E01

Άθελά μου,
Με κάνει να σκέφτομαι πράγματα που αποφεύγω ή πολύ περισσότερο και κυνικά δοσμένο, ένα σκέτο "δεν θέλω" θα ισοπέδωνε και θα έβαζε τις σκέψεις μου εκεί όπου ανήκουν. Στο πουθενά.

Ευτυχώς,
Δεν θέλω να θέλω. Θέλω λιγότερο απ΄ότι δεν θέλω. Θέλω να μην θέλω.
Δεν θέλω.

Λίγο ακόμη.

Διαβάζεται με μιά ανάσα:

Και γι'ακόμη μιά φορά την φίλησε σταυρωτά λες και εκείνη την ένοιαζε αυτό το ανούσιο και ψεύτικο άγγιγμα των χειλιών του πάνω της. Αυτό που ήθελε εκείνη ήταν να τον συνεπάρει παραλύοντας τον έως ότου το μόνο που θα είχε λογική για εκείνον, να ήταν να την σταματήσει την ώρα που. Τελεία.

Την ώρα που μέσα της, έβραζαν ξόρκια που θα τον έκαναν να καταλάβει όλα αυτά που σκεφτόταν χωρίς να μπορεί να του τα "πει". Εκείνη είχε την ελπίδα πως εκείνος θα νιώσει την ματιά της κι οτί όλες της οι ανάσες, θα παίρναν την μορφή των βαθύτερων και άκρως απαγορευμένων επιθυμιών της. Μόνο σ'εκείνον άλλωστε είχε υποσχεθεί τότε να μην του κρύβει τίποτα.


http://www.youtube.com/watch?v=4P0hG3sD0-E

Lov Storiz #5

...-Α μπα, αποκλείεται, πάνω από τρία χρόνια έχω να ερωτευτώ...
-Μήπως δεν το επιχειρείς κι εσύ;
-Αν το παραδεχτώ, σημαίνει αυτόματα οτί δε τα πάω καλά.
-Για πες μου λοιπόν, τί συνέβη πριν αυτά τα τρία χρόνια;
-Τώρα αλήθεια; Πες εσύ καλύτερα.
-Εγώ καλά, χώρισα πριν λίγο καιρό.
-Χωρίς να ξέρω την ιστορία, ακούγεσαι πιό αισιόδοξος και αν είχαμε επιχειρήσεις, θα ήξερα ποιός θα ήταν ο συνδικαλιστής.
-Τί είναι τώρα αυτό;
-Α, οι γενικεύσεις μου.
-Γενικεύεις;
-Σαν τρελλή. Δε σ'αρέσουν;
-Όχι. Σαν τί γενικεύεις; Τον έρωτα με τις επιχειρήσεις..;
-Τα πάντα. Ακόμα κι αυτό!
-Γιατί;
-Εσύ χρησιμοποίησες την λέξη επιχειρώ.
-Ναι, αλλά με άλλο νόημα, δε μίλησα για μπίζνες.
-Γιατί, δεν υπάρχει κέρδος;
-Μα είναι διαφορετικό. Δεν είναι το ίδιο.
-Εμένα για κέρδος μου κάνει και το κέρδος είναι το ίδιο παντού. Αν πω στόχος, θα΄ναι καλύτερο;
-Δηλαδή;
-Μα δες, όλα γύρω μας κατευθύνονται από στόχους και σκοπούς, τίποτα δεν αιωρείται έτσι ανόητα και αφηρημένα.
-Ναι, και τί σημαίνει αυτό;
-Πού να ξέρω εγώ; Εγώ ξέρω μόνο τί σημαίνει για μένα.
-Τί σημαίνει για σένα;
-Οτί έχω δίκιο να γενικεύω καθημερινές μου στιγμές και να τις αναλύω με ένα γενικότερο πρίσμα.

*Διαφημίσεις*

-Απλά θα ήθελα να κλείσω τα μάτια μου πρώτα.
-Γιατί;
-Για να μη σε δω να τρέχεις. Είμαι τρελλή.
-Εντάξει, κλείσ'τα καλύτερα.

*Διαφημίσεις*


-Μήπως να τρέξω εγώ τελικά; Εσύ φαίνεσαι πιό τρελλός από μένα για να το΄κανες αυτό.

Όρκοι κι ευχαριστίες

Είμαι ζωντανή και σ'ευχαριστώ γι'αυτό. Πιό πολύ σ'ευχαριστώ όμως που επιτέλους με βοήθησες να το παραδεχτώ. Θα μπορούσα ακόμα και να πω οτί είσαι είσαι  η αιτία κι η αφορμή που εγώ είμαι σήμερα σε αυτήν θέση. Όμως με άφησες μόνη για πολύ καιρό.
Πού ήσουν;
Επέζησα και μου έλειψες. Δεν ξέρω εάν ένας όρκος είναι απλά αρκετός για να συγχωρεθώ, αλλά μαζί του θα κάνω κι ο,τι περνάει απ'το χέρι μου για να μην σε ξαναχάσω ποτέ. Όπως τώρα. Όπως τότε που τίποτα δεν είχε μεγαλύτερη σημασία από εσένα. Εσένα που υπερασπιζόμουν όταν όλοι χτυπούσαν τα χέρια τους στο τραπέζι θυμωμένα. Εκείνο το μεσημέρι, εκείνο το βράδυ αλλά κυρίως εκείνα τα ξημερώματα που ο μόνος τρόπος να σου δίνομαι ήταν να ακουμπάω την κρύα πέτρα που είχες ακουμπήσει κι εσύ παλιά.
Θυμάσαι;
Είμαι ευτυχισμένη για όλα μου έχεις προσφέρει κι υποσχεθεί. Σ'ευχαριστώ που με αφήνεις να κρυφοκοιτάξω απ'το παράθυρο σου και σου υπόσχομαι οτί θα σε γεμίσω περηφάνια κάποια μέρα.
Το χρειαζόμαστε κι οι δύο, το ξέρω.
Δεν θα σε ρωτήσω εάν με πιστεύεις. Κι αυτό το ξέρω.
Θα με περιμένεις;

Ήρθε η ώρα

Ευτυχώς για μερικούς δεν πηγαίνω ακόμα σχολείο και συγκεκριμένα δημοτικό, γιατί ο εξάψαλμος που θα ακολουθήσει σχετικά με αυτήν την γελοιότητα με την αλλαγή της ώρας, θα συνοδευόταν με εκρηκτικά και διάφορές άλλες κατάρες.
Ναι, ακόμα πιστεύω ο,τι εγώ χάνω μιά ώρα κι όχι απαραίτητα ύπνου γιατί δικιά μου είναι και την κάνω ο,τι θέλω χωρίς να δώσω λογαριασμό σε κανέναν από αυτούς που θέλουν να μου την κλέψουν.
Κάπου εδώ θα πρέπει να συζητήσω και τον προβληματισμό μου όσον αφορά ποιός μου την σπάει περισσότερο, αυτο το γκρουπ γελοίων ανθρώπων που αποφασίζουν έτσι να αλλάξουν την ώρα ή όσων όχι μόνο δεν αντιδρούνε αλλά μου την λένε κιόλας με εκείνη την εξωφρενική ατάκα του οτί θα κερδίσω την ώρα μου πίσω τον Οκτώβρη!
Δηλαδή ναι, χθες εκεί που ήταν 11 το βράδυ ξαφνικά έπρεπε να θεωρηθεί 12 κι έτσι εγώ να μην δω ας πούμε το επεισόδιο μου γιατί πολύ απλά εκείνη η ώρα εξαιτίας μιάς βλακείας, απλά "χάθηκε". Έτσι παφ σα να μην υπήρξε ποτέ. Ξέρεις όμως τί υπήρξαν; Οι ανάγκες μου που εγώ είχα αποφασίσει να τις ικανοποιήσω εκείνη ακριβώς την ώρα που μου στέρησαν έτσι άδικα.
 Ωραία, δηλαδή εγώ απόψε να δω κατευθείαν το επόμενο απ' το χθεσινό μου επεισόδιο και κάπου τον ερχόμενο Οκτώβρη να θυμηθώ να δω αυτό που θα έπρεπε να δω χθες γιατί έτσι. Εγώ λέω, να γίνει κατευθείαν Οκτώβρης τώρα για να τελειώνουμε. Ή μάλλον γιατί δε γίνεται ο,τι ώρα να'ναι να ησυχάσουμε περισσότερο;
Για να μη μιλήσω για το φιάσκο του ξυπνήματος. Έσπασε ο διάολος το ποδάρι του κι ας πούμε έπρεπε εγώ Κυριακάτικα να ξυπνήσω στις εννιά το πρωί. Αφού μου  διαλύθηκε με το έτσι θέλω τους η μία ώρα μου και αναγκάστηκα να συμβιβαστώ, έπρεπε τώρα να μπω στην διαδικασία του τί ώρα να βάλω εγώ τώρα ξυπνητήρι για να χτυπήσει λες και είναι εννιά το πρωί σαν χθες αλλά στο αύριο; Να αλλάξω την ώρα στο κινητό μου ξυπνητήρι ή θα αλλάξει μόνο του με αποτέλεσμα εγώ να ξυπνήσω ο,τι ώρα να'ναι;

miscellanious:

Στην Ρωσία από το 1970, η ώρα δεν υποκύπτει σ'αυτήν την παγκόσμια εξολόθρευση της ατομικότητας και της καταπάτησης του προσωπικού ωραρίου. Η ώρα στις 11 για παράδειγμα, παραμένει να είναι 11 όταν όλοι εμείς οι εξυπνάκηδες αποφασίζουμε να κάνουμε ταξίδι στο κοντινό μέλλον αφήνοντας αναπάντητα μυστήρια σε όλα εκείνα τα επεισόδια που δε παίχτηκαν ποτέ επειδή κάποιος άλλος το αποφάσισε για εκείνα και που ο ίδιος τους ο θεατής δε τα προάσπισε απαιτώντας την ώρα που τους ανήκει πίσω.
Οι αγελάδες λέει, μουλαρώνουν (!) και δε δίνουν το γάλα τους αν πάει ο αγροτέτοιος να τις αρμέξει νωρίτερα ή αργότερα από το μοναδικό σωστό ρολόι που είναι το βιολογικό. Στάσου φίλε μου(ουυυ) του λέει, επειδή εσύ αποφάσισες να είναι τώρα ξαφνικά έξι η ώρα εγώ να βγάλω γάλα λες και είμαι καμιά μηχανή ενώ ήμουν... "προγραμματισμένη" να στο προσφέρω πριν ή μετά από μιά ώρα;  Φυσικά καταλαβαίνετε επίσης οτί αν αλλάξει κι ο αγρότης την δική του ώρα ξυπνήματος έστω ναι κατά μία ώρα αλλάζει κι εκείνου εξίσου όλο του το πρόγραμμα.
 Κι όλα τώρα αυτά όλα συντελούν στο χάος άνευ λόγου και στην ταραχή μιας ήδη εφιαλτικής αρμονικής τάξης των πραγμάτων μόνο και μόνο για να'ναι μεγαλύτερη η μέρα και άλλες τέτοιες τρίχες ή για να σκοτεινιάζει αργότερα. Who cares. Ας κάτσουν αυτοί οι σπάστες να βρούνε λύσεις σε άλλα φλέγοντα ζητήματα όπως η ασιτία κι ας αφήσουν τον ήλιο να βασιλεύει στις 7 κι ας ήταν πιό ωραίο να είναι 6.  

Κατηγορίες Σπαστικών Ανθρώπων #12 "Ο Eπιτραπεζιοσπάστης"

Αν κι επίκαιρος αυτήν την εποχή είναι ο Βιβλιοθηκοσπάστης #1 και #2, ο διαολο- Σπάστης συνεχίζει να εξελίσσεται προκειμένου να μη μας αφήσει σε χλωρό κλαδί, να χαρούμε με την ησυχία μας τους δικούς μας προβληματισμούς.  Βρίσκεται εδώ, σπαστικότερος από ποτέ, έχοντας επιστρέψει   δριμυτερότερος κι έτοιμος να ισοπεδώσει γι'άλλη μιά φορά καθημερινά αγαπημένα πράγματα τα οποία συνήθως μας χαρίζουν στιγμές ανεμελιάς και ευτυχίας καθώς μπορούν και μας αποσπούν, όπως προείπα, από έγνοιες και μιζεριές. Αφού λοιπόν, έχουν τσακίσει  καθημερινές μας χαρές όπως τα ανέκδοτα, τα ταβερνάκια, τα Καρναβάλια, τις συναυλίες και τα σινεμαδάκια, τώρα είναι η ώρα να στη σπάσουν ακόμα και στις αθώες εκείνες φιλικές μαζώξεις σε σπίτι κάτι παγωμένες Πέμπτες βράδυ, που αποφασίζετε να παίξετε επιτραπέζιο.
Είναι τόσο διεστραμμένος που η δίψα του να στη σπάσει, τον οδηγεί στο σημείο να εμφανιστεί ακόμα και με μορφή περίπλοκου, δυσπαιχνίδευτου (ναι αυτό) επιτραπεζίου που έχει σαν σκοπό ζωής του να σου καταστρέψει την βραδιά και να σε κάνει να φαίνεσαι σα βλάκας  που δεν καταλαβαίνει τις οδηγίες του. Την ίδια στιγμή, ορκίζομαι, οτί μετατρέπει όλους τους συμπαίκτες σου ευφυέστερους, με αποτέλεσμα να'σαι ο μόνος που δε μπορείς να παίξεις σωστά. Ο κίνδυνος να ακουστώ γι'άλλη μιά φορά υπερβολική με αναγκάζει να δώσω και την επιστημονική εξήγηση του φαινομένου:

"..το συγκεκριμένο της φωτογραφίας σου ρουφάει κάθε όρεξη για ζωή"

Έστω οτί κάποιος γνωρίζει τους κανόνες και αναλαμβάνει να σου τους εξηγήσει μπας και αρχίσει το παιχνίδι. Κατά τη διάρκεια που εσύ οφείλεις να το καταλάβεις, σημειώνονται τα εξής:


1) Όλοι όσοι το έχουν ξαναπαίξει, βαριούνται να περιμένουν να το καταλάβεις και α) χαζομιλάνε μεταξύ τους ή β) γίνονται ολοένα και καλύτεροι, εάν τυχόν τους είχε ξεφύγει κάτι.
2) Οι κανόνες είναι πολλοί και δύσκολοι, αντικειμενικά, για να τους πιάσεις με την μία
3) και η φυσικότητα και η απλοϊκότητα με την οποία στους παρουσιάζει ο "παιχνιδογνώστης"

...σε κάνουν να μην συγκεντρώνεσαι στους κανόνες, αλλά παρ'όλ'αυτά κουνάς συγκαταβατικά το κεφάλι σου και καλά ο,τι καταλαβαίνεις για να μη φανείς ακόμα πιό ηλίθιος απ'ότι ήδη αισθάνεσαι, ενώ από μέσα σου αναρωτιέσαι ποιός διάολο όντως διασκεδάζει παίζοντας αυτό το επιτραπέζιο  και προφανώς έχεις ήδη αποφασίσει οτί δε σου αρέσει.

Ε λίγο θέλει;

 Ολα αυτά μαζί δημιουργούν αρνητικό κλίμα για την εκμάθησή του παιχνιδιού και υποσυνείδητα ήδη περνάς χάλια. Το παιχνίδι ξεκινάει με την συμβιβαστική φράση "Εντάξει, θα το δεις και στην πράξη"... κι εκεί ήδη ξέρεις πάνω-κάτω τί θα'κολουθήσει. Εάν βέβαια συμφωνήσει 

• αυτός που βαριέται πάντα να παίζει επιτραπέζια.

Αλλά προτρέχω. Ας τα πάρουμε με την σειρά τους. Αρχίζει λοιπόν το παιχνίδι και ήδη διακρίνεται...

• Αυτός που θα κερδίσει. Πιθανόν να είναι ο ίδιος που στο εξηγούσε. Πραγματικά ώρες ώρες, έχω την εντύπωση οτί είναι ο ίδιος ο κατασκεαστής τους. Δε γίνεται ρε φίλε να τα ξέρει όλα τόσο λεπτομερώς. Λογικά το'χει παίξει άπειρες φορές με αποτέλεσμα να έχει και εμπειρική γνώση εκτός από την παπαγαλίστικη που οδηγεί στις κικ-ας στρατηγικές να σου φύγει η μαγκιά. Όλοι  ξέρετε οτί θα νικήσει και νιώθετε ο,τι είναι άδικος κόπος να προσπαθήσετε να τον νικήσετε εκτός από τον...

• Κλεφταρμά που θα κάνει τα πάνδεινα για να τον/σας κλέψει. Η γκάμα των μανουβρών του κυμαίνεται από το παραδοσιακό "Όπα όπα σόρρυ, μαλακία μου δε το είδα " (ναι κλανιάρη), έως το "Α, σόρρυ ρε νόμιζα έτσι το παίζαμε". Άλλοτε κλέβει θρασύτατα την ώρα που δε κοιτάει κανένας, ενώ πάντα υπάρχει κάποιος άλλος σπαστικός που θα του την σπάσει τσακώνοντάς τον. Επίσης είναι ικανός να σκαρφιστεί δικές του εντολές εάν το παιχνίδι είναι με κάρτες εντολών κι ενδεχομένως να προσπαθήσει ακόμα και να σας μεταπείσει οτί "Έτσι το γράφει μέσα" διαβάζοντας τες και καλά με φυσικότητα κάνοντας από μέσα του προσευχές να μην απευθυνθείτε στις οδηγίες, που όμως αποτυγχάνουν παταγωδώς αφού ο...
• "Ακολουθώ πιστά τις οδηγίες" προσβάλλεται λες και του θίξανε τη μανα κι αμέσως τινάζει την προέκταση του χεριού του για να ανοίξουν σα πάπυρος οι οδηγίες  και  τρίβει με οργασμική ευτυχία στη μούρη του Κλεφταρμά ή οποιουδήποτε τόλμησε να τον αμφισβητήσει,την παράγραφο που τον καθιστά αμέσως κουτοπόνηρο. Πιστεύω πως ο "Ακολουθώ  πιστά τις οδηγίες" συμμετέχει στο παιχνίδι περισσότερο για να μας την λέει με το κωλοτευτεράκι του, παρά για να διασκεδάσει με το επιτραπέζιο. Αλλά βέβαια, αυτός που δεν παίζει για να χαρεί το παιχνίδι για κανέναν λόγο είναι ο...
• "Εκδικητικός" που έχει έρθει στην μάζωξη, μόνο και μόνο για να βγάλει κακίες και κόμπλεξ σε κάποιον από τους συμπαίκτες του, επειδή ίσως πριν μερικά χρόνια ένας από αυτούς να του πήρε τη σειρά στο κυλικείο. Ο Εκδικητικός όμως, μπορεί να κάνει εχθρούς και εκείνη την ώρα εάν ας πούμε κάποιος συμπαίκτης του, τον νικήσει ή αν τολμήσει να του γκρεμίσει κάνα καστράκι για παράδειγμα. Ξαφνικά, ο σκοπός του Εκδικητικού, είναι να τον καταστρέψει θυσιάζοντας ακόμα και την προσωπική του νίκη. Παίζει πιά εναντίον σου, κι ούτε καν υπερ του! Δεν τον ενδιαφέρει εάν θα κερδίσει, αρκεί εσύ να έχεις χάσει. Ομοιότητες παρατηρούνται με τον...
• "Θυμωνιάρη" ή γνωστό κι ώς "Ε εγώ δε παίζω άλλο". Αγαπημένες του φράσεις όταν έπαιζε μικρός στην αλάνα ήταν "Ε στοπ στοπ, δε μετράει", "Θα το πω στη μαμά μου", "Όλα στη κυρία". Στο κρυφτό ήταν συνήθως το κωλο"πουλάκι". Σήμερα, έχει τον ρόλο αυτουνού που αν κάποιος του ρίξει μιά κάρτα που είτε θα τον κάνει να χάσει την σειρά του, είτε θα πάει λίγο πίσω, ή αν ας πούμε, δε δεχτούν κάποια λέξη του στο scrable, ή αν βγει εκτός χρόνου και δε του δεχτούνε την απάντηση, απειλεί οτι θα σταματήσει το παιχνίδι κι οτί θα πάει σπίτι του. Η διαφορά του με τον "Εκδικητικό" είναι οτί ο Εκδικητικός τείνει να καταστρέφει το παιχνίδι μόνο όποιου έχει βάλει στο μάτι, ενώ ο Θυμωνιάρης/Ε Εγώ δε παίζω άλλο, το χαλάει σε όλους. Σπάστη.
• Δεν θα έλειπε από ένα τέτοιο παρεάκι κι ο ενοχλητικός που συνέχεια κάνει τις ίδιες ερωτήσεις ή που κάνει τα ίδια λάθη σε κάθε γύρο μετατρέποντας το παιχνίδι σε φιάσκο, καθώς εξαιτίας του, είτε τον βοηθάνε και παίζουνε κατά κάποιο τρόπο εναντίον των εαυτών τους οσοι τον βοηθάνε, είτε τους φανερώνονται οι κάρτες/πιόνια/στρατηγική/γράμματα/λεφτά ή ο,τιδήποτε τέλος πάντων υποτίθεται πώς πρέπει να μένει κρυφό για να'χει νόημα το παιχνίδι. Καραγκιοζιλίκια.  
• Ο "Πρέπει να φύγω" λίγα λεπτά αφότου ξεκινήσει το παιχνίδι. Χειρότερα βέβαια γίνονται τα πράγματα όταν ο "Πρέπει να φύγω" εμφανίζεται λίγο πριν το τέλος του παιχνιδιού πετώντας την ατάκα "συνεχίστε χωρίς εμένα". Ναι γελοίε, θα σκηνοθετήσουμε τον θάνατό σου στο παιχνίδι και θα φανταστούμε πώς τα σπιτάκια σου στο ταμπλώ τα γκρέμισε σεισμός. Α παράτα μας, που φέυγεις.  Ξάφνου, όλα χάνουν το νόημά τους και ούτε το τελικό σκορ θ'αξίζει να μετρηθεί. Ο μόνος χαρούμενος; 
• Αυτός που "Χάνει πάντα" που είναι μάλιστα από τους πρώτους που διατυμπανίζει το ανούσιο πιά παιχνίδι αφότου έφυγε ο "Πρέπει να φύγω" μπας και δε μετρήσει το γελοίο σκορ του που θα  τον ανάγκαζε να δεχτεί βουλώνοντάς το, τυχον μελλοντικές κοροϊδίες κι αναπολήσει σε ανύποτπτο χρόνο του στυλ "Θυμάστε τον βλάκα πώς πάτωσε..".
• Ο "Κωλοκωλόφαρδος". Ε τί παίζεις ρε άμα είσαι τόσο κώλος; Τί μας κοροϊδεύεις δηλαδή; Άμα είναι να πούμε οτί κέρδισες να τελειώνουμε. Ό,τι και να παίζουμε πετυχαίνει το κουτάκι της ελεύθερης στάθμευσης και παίρνει τα λεφτά απ'τη μέση,εξάρες, ή ξέρω'γω την υπερούλτρα σουπερ κάρτα που τον βγάζει αυτόματα νικητή ακυρώνοντας κάθε σου προσπάθεια. Γι'αυτήν και τις άλλες δέκα γύρες που θα παίξετε. 

Miscellaneous: μη πιάσω καν στο στόμα μου αυτόνα που ακους εκεί ρε 

• "Σιχαίνεται" την μονόπολη. Πώς διάολο γίνεται να σιχαίνεται κανείς την μονόπολη; Γιατί τί σου'κανε δηλαδή; Σου την σπάει επειδή μπόρεσε κι έγινε το καλύτερο παιχνίδι όλων των εποχών; Ένα παιχνίδι που θα μείνει αιώνια κλασσικό και δε θα αφανιστεί ποτέ; Δε θέλω να το συζητήσω άλλο.
• Αυτόν που στην μονόπολη σου αγοράζει την οδό που σου λείπει για ν'αρχίσεις να χτίζεις τα σπιτάκια σου σαν άνθρωπος.
• Αυτόν που δε σου θυμίζει οτί πρέπει να σε πληρώσει όταν βρίσκεται στο κουτάκι σου γιατί σα βλήμα ξεχάστηκες.
• Αυτόνα που φαινόταν ρε από την αρχή ο,τι βαριέται κι ας έκανε την καρδιά του πέτρα και μας έκανε την χάρη. Να μην έπαιζες καλύτερα ρε φίλε από το να μου το χτυπάς κάθε φορά που ρίχνεις το βρωμο ζάρι σου ξεστομίζοντας λες και βάζουνε να φας σκατά "Α, εγώ είμαι πάλι;". Αντί να χαίρεσαι που ήρθε η ώρα να μεγαλουργήσεις και να δείξεις σε όλους τί αξίζεις, παραπονιέσαι δηλαδή που θα γευτείς την στιγμή που σου φανερώνεται η πεμπτουσία του όλου παιχνιδιού; 

Και λύστε μου και την απορία γιατί διάολο σνομπάρουνε όλοι το ταμπου; 

Το Σαββατόβραδό μου

Σαν λάτρης και σκλάβα της μεγαλειότητας του υποσυνείδητου, θα προσδώσω στην παντοτινή μου απέχθεια προς τα Σαββατόβραδα, χαρακτήρα διαίσθησης. Με πιό απλά λόγια, κάτι ξέρω και δε βγαίνω Σαββατόβραδα.
Μία βόλτα σαράντα λεπτών στο κέντρο της φωτισμένης από τα στολίδια αντρών και γυναικών που μοστράρουν πάνω τους ανυπόμονα να φιγουράρουν στα μαγαζιά και να δείξουν την ομορφάδα τους, πόλης,  αρκεί για να νιώσω σκληρά στο είναι μου το όλο, την εχθρική, γεμάτη μίσος, κατάντια της σημερινής μου κοινωνίας.
Δίπλα στους πράσινους κάδους, παρατηρώ ένα αγόρι νεώτερο από εμένα, γύρω στα είκοσι, να χοροπηδάει πάνω σε ένα δοχείο μεταλλικό πρέπει να΄ταν και με άγνοια που με ταπείνωσε αργότερα, ρώτησα "μα τί κάνει εκεί".  Το ο,τι η απάντηση με εξέπληξε, όπως προείπα με ανάγκασε να νιώσω ντροπιασμένη που ούτε καν μου πέρασε απ'το μυαλό πώς το αγόρι αυτό χοροπηδάει πάνω σε σιδερικά που μαζεύει το Σαββατόβραδό του, για να τα πουλήσει για μερικά ευρώ. Ξαφνικά ένιωσα ανάξια των όλων μου. Όταν δε, σκέφτηκα πώς λίγα μέτρα πιό κάτω απ'τους κάδους, ένα εξίσου εικοσάχρονο αγόρι απολαμβάνει το Σαββατόβραδο του πίνοντας ποτό με δέκα ευρώ, φοβήθηκα για το μέλλον μου.
Συνεχίζοντας την βόλτα μου, είδα στον δρόμο ένα στρωμένο με παπλώματα, υπέρδιπλο κρεββάτι με φουσκωτά γεμάτα πούπουλένια μαξιλάρια και δίπλα έναν σεκιουριτά που θα περάσει το δικό του Σαββατόβραδο προστατεύοντας την ζωντανή διαφήμιση του καταστήματος επίπλου. Άθελά μου, μου πέρασε απ'το μυαλό η εικόνα ενός άστεγου να περνάει μπροστά απ'το κατάστημα, κρατώντας τα χαρτόνια του που τα'χει για κρεββάτι. Η σκέψη μου με προκάλεσε κι αμέσως είδα μιά γιαγιά να περνάει από δίπλα μου. Φαινόταν έτοιμη να περάσει το Σαββατόβραδό της στον δρόμο. Λυπήθηκα για τον σεκιουριτά που θα αναγκαζόταν να δει κι άλλους άστεγους να περνάνε απο'κει. Δεν με άφησα να κοιτάξω την γιαγιά. Άξιζε πολύ περισσότερα από μιά ματιά ντροπής και δήθεν συμπόνοιας.
Αποφάσισα οτί το Σαββατόβραδο μου άγγιζε ήδη την κορύφωσή του και πώς ήταν ώρα να γυρίσω σπίτι. Κάπου εκεί, είδα κάτω στο πάτωμα ένα κόκκινο υπνόσακο να τυλίγει με κάθε του δύναμη έναν άντρα που είχε το κεφάλι του ακουμπισμένο σε μιά γλάστρα. Δίπλα του βρισκόταν παρκαρισμένη μιά μερσεντές που περίμενε το αφεντικό της να τελειώσει το γλυκό του στο ζαχαροπλαστείο που είναι στο ισόγειο εκείνου του ξενοδοχείου που η μιά βραδιά του κοστίζει τριακόσια ευρώ. Λογικά με κυριακάτικο πρωινό. Μπορεί και την κυριακάτικη, εάν δεν έκλεισε κι αυτή...

Blogo- Diary(α) #2 "Οι Γάλλοι και τα τυριά τους"

Πάντα ένα κόλλημα το είχα με τα σούπερ μάρκετ, δε το αρνούμαι. Δεν είμαι σίγουρη πού να αποδώσω το εν λόγω σκάλωμά μου, πολλά μου'ρχονται στο μυαλό τώρα που ίσως είναι και η πρώτη φορά που μπαίνω στον κόπο να (υπερ)αναλύσω λίγο τους λόγους που ίσως μου αρέσουν τα σουπερ μάρκετ. Η πιό τραβηγμένη σκέψη είναι αυτή που μ'αρέσει πιό πολύ και αυτήνα θα μοιραστώ μαζί σας:

Δε μπορεί, όλοι μας, έχουμε βρεθεί μικρά σε κάποιο σούπερ μάρκετ με κάποιον μεγαλύτερό μας. Μάνα 'ήτανε;  Θείος, πατέρας, αδερφός, γείτονας δεν έχει σημασία, καθώς σε αυτό που θέλω να καταλήξω είναι, οτί σίγουρα τον έχουμε χάσει αυτόνα εκεί μέσα. Και τότε...

•  Κλάμα, πανικός, υστερίες, αρχικά και στη συνέχεια
• Τρομακτικές σκέψεις που (με) ΜΑΣ οδηγούσαν στιγμιαία σε κατάστρωση σχεδίων επιβίωσης και διανυκτέρευσης στο σουπερ μάρκετ, εικόνες από τη μελλοντική σου ζωή στο σούπερ μάρκετ στο μυαλό μου...ΜΑΣ...
• Συνειδητοποίηση και συμφιλίωση με την ιδέα οτί απο'δω και πέρα, εδώ, θα είναι το σπίτι (μου), ΜΑΣ.

...ώσπου ξάφνου η αγαλλίαση του γνώριμου προσώπου να σε κατσαδιάζει που εξαφανίστηκες έρχεται να σου χαρίσει συναισθήματα προστασίας, θαλπωρής και ασφάλειας.
Αυτή λοιπόν, θα είναι η δικαιολογία μου απο'δω και πέρα εάν μου ζητηθεί να δώσω εξηγήσεις για τον λόγο που είμαι δεμένη με τα σούπερ μάρκετ. Με γεμίζουν ασφάλεια. Βέβαια, ασφάλεια θα μου πεις, μας προκαλεί ένα σούπερ μάρκετ επειδή δε θα μας άφηνε και ποτέ νηστικούς, αλλά too mainstream. Κρατάω το άλλο.

Μπαίνοντας στο ψητό...

Πρόσφατα, έζησα στην ξενιτιά και το σούπερ μάρκετ αποτελούσε τακτικό τόπο επίσκεψής μου. Φυσικά τώρα, με την παραπάνω ανάλυση, βγάζει πλήρες νόημα καθώς είναι ολοφάνερο οτί εκεί μέσα, ένιωθα ξανά την οικογενειακή θαλπωρή που δεν είχα εκεί. Πάλι την εμφάνισή της έρχεται να κάνει η λίγο πιό φυσιολογική και εκ των πραγμάτων λογική εξήγηση, του οτί είμαι φαγάνας και σουλάτσαρα συνέχεια εκεί μέσα για να καλύψω τις ορέξεις μου. Γαλλία είσαι, να μη πάρεις εκεί πέρα τα φουά γκρά σου; Την ομελέτα σου να μη τη φας σα ξυνισμένος ψηλομύτης Γάλλος με τρούφα; Να μην έχεις ένα πλα ντε φρομαζ ρε αδερφέ; Και με το ... τελευταίο πιάτο μπαίνω και στο θέμα μου: Τα Τυρία των Γάλλων.

Λοιπόν, ξεχάστε τα σούπερ μάρκετ που ξέρατε, ξες εκείνα που κάπου εκεί στις πίσω μεριές τους, έχουν την πτέρυγα με τα γαλακτοκομικά τους που περιλαμβάνει γάλα, βούτυρο, γιαούρτια σκέτα ή με φρούτα και τα τυριά. Όλα αυτά, συνήθως, χρειάζονται κανά δυό τρία μακρόστενα ψυγεία, ξες απο΄κείνα που είναι ανοιχτά και που το καλοκαίρι ,κάτι καθημερινές στη πόλη, σου μοιάζουν με ονειρική απόδραση.
Εδώ λοιπόν, στην πτέρυγα με τα γαλακτοκομικά βρίσκεται το ψυγείο με τα γάλατα, τα βούτυρα και τα γιαούρτια όμως λείπει το τυρί. Πού είναι;

'Ελα σε παρακαλώ μον αμούρ, ένα τυρί δε μπορεί να μοιράζεται την ίδια πτέρυγα με τα άλλα παρακατιανά γαλακτοκομικά. Μα ποιά δηλαδή νομίζουν οτί είναι το γάλα και το βούτυρο που θα΄ναι διπλα δίπλα με το their precious τυρί; Δεν αξίζει δηλαδή Στο Τυρί δικό του ειδικό μέρος αποκλειστικά για τυριά;

με τα πολλά...
Ας αρχίσει η παράνοια.

Σε ένα μεσαίου μεγέθους σουπερ-μάρκετ, κάτι σε φάση σούπερ-μάρκετ της γειτονιάς, η πτέρυγα με τα τυριά είναι τόση:

(από τη μία μεριά)

και τόση:

από την άλλη.

Αρχικά ενθουσιάζεσαι και η επιβεβαίωση του στερεότυπου για τα τυριά των Γάλλων φαίνεται χαριτωμένη και γλυκούτσικια. Μέχρις ότου έρθει η ώρα να τα πλησιάσεις και να νιώσεις την μεγαλειότητά τους, να σε κάνει να νιώθεις νεάτερνταλ που του'δωσαν να συναρμολογήσει υπολογιστή.
Για να αγοράσεις ένα ρημαδότυρο, δεν αρκεί να ξέρεις γαλλικά, αλλά πρέπει να ξέρεις Τυρικιακά. Αν νομίζεις οτί υπερβάλλω ρίξε μιά ματιά εδώ. Αποφασίζεις λοιπόν να δεις τα πράγματα, εεε Τα Τυριά εννοούσα (μη κάνει κάνας Γάλλος google translate και δει πώς είπα "πράγμα" Το Τυρί του και δε με ξαναφήσουν να μπω στη χώρα κατηγορούμενη για έσχατη προδοσία) από κοντά.

Χωρίς καμία διάθεση για υπερβολή, παίζει να υπάρχουν εκατό ΙΔΙΑ διαφορετικά τυριά. Δηλαδή, ένα "μπρι" τυρί μπορεί να είναι:

1. αγελάδας
2. κατσίκας
3. αγελάδας και κατσίκας
4. κατσίκας και αγελάδας
5. αγελάδας και λίγο κατσίκας
6. αγελάδας και πιό πολύ κατσίκας
7. κατσίκας με αγελάδας που είχανε μαλώσει χθες
8. αγελάδας με κατσίκας που το βέλασμα της είναι γλυκούλι
9. αγελάδας που το βόδι της [ναι ναι ο άντρας της καλά καταλάβατε(!)], την παράτησε για άλλη
10. αγελάδας που την ημέρα που την αρμέξανε είχε ξυπνήσει με κέφια
+
1. κατσίκας που τα είχε με το αφεντικό της (ωραία τώρα είμαι και βουκολική)


Tώρα σχετικά με το περίφημο "Καμαμπέρ", είμαι πλέον σίγουρη πώς οι παραγωγοί του, δεν έχουν κανέναν γκαιλέ για την γεύση του τυριού που παράγωγουνε, αφού το παιχνίδι τους εδώ είναι πιο ... βρώμικο. Κάνουν διαγωνισμό ποιανού Καμαμπερ θα είναι το πιό βρωμερό.

Ο διάλογος που ακολουθεί βασίζεται σε αληθινά γεγονότα, believe it or not:


Θύμα α' (ας το ονομάσουμε Μαρίνα, την τύχη μου%^@#)
Θύμα β' (ας μείνει ανώνυμο)

Μαρίνα:  -Καλά... είναι δυνατόν να έκλασες στο 3x3 με κλειστά τα παράθυρα;;;
Θύμα β', με ένα κομμάτι τυρί στο στόμα του, ψελλίζει "Το τυρί άνοιξα".

*based on a true story.



Και το όνομα αυτού...

Κάτι άλλο που με έκανε να επιβεβαιώσω τις υποψίες μου οτί τα πράγματα δεν είναι φυσιολογικά, κι οτί όλο αυτό δεν είναι ένα απλό φετίχ με τα τυριά, αλλά αληθινή σχέση αγάπης, ήταν τα ονόματα που τείνουν να δίνουν στα εν λόγω τυριά τους.
Παρακάτω ακολουθεί top-five με επικά ονόματα, προσέξτε με γι'άλλη μιά φορά, ΤΥΡΙΩΝ.


Νούμερο 5

Στην πέμπτη θέση του τόπ φάιβ Επικού ονόματος Τυριού, βρίσκεται το τυρί "Ο Βασιλιάς Καμαμπερ". Εδώ στο μυαλό τους, υπάρχει κάποιο βασίλειο τυριών λογικά, όπου ο βασιλιάς τους είναι ένα Καμαμπέρ. Δε θα σχολιάσω τίποτα.




Νούμερο 4

"Πρόεδρος"...μάλιστα. Εδώ παρατηρούμε πώς έχουμε αλλαγή πολιτεύματος, πλέον δε θα μου έκανε εντύπωση ακόμα κι αν ξετρυπώσω από κάπου, οτί αυτό έγινε μετά την Επανάσταση κατά της μοναρχίας. Αφήνουμε πίσω το Μοναρχικό Πολίτευμα και οδεύουμε προς την Κοινοβουλευτική δημοκρατίας και φυσικά το Τυρί δε θα έμενα παλιομοδίτικο. Και πρόσεξε οτί είναι το ορίτζιναλ. Το οτί μπορεί να υπάρχουν απομιμήσεις, δε θέλω ούτε καν να το διανοηθώ γιατί θα αρχίσω στα σοβαρά να ανησυχώ για την πνευματική ισορροπία των ανθρώπων που με περιέβαλαν για έξι μήνες.


Νούμερο 3

"Καρδιά στην καρδιά" Άνετα το ονόμασαν έτσι επειδή πήραν πρέφα τη δικιά μας Λάκτα. Κηρύσσεται το πιό αγαπησιάρικο και ζουζουνιάρικο τυρί του κόσμου. Τώρα σκέψου'δω διαφήμιση ερωτικής διάθεσης με ερωτευμένο ζευγαράκι να τρώει με κλειστά ματάκια (κι άντε μυτούλες να το δεχτώ) Καμαμπέρ ενώ παίζει ρομαντική μουσική.

Νούμερο 2

"Καπρίτσιο των Θεών" και σε παρακαλώ, πρόσεξε όχι του Θεού, είναι πολλοί οι Θεοί που χαρουμενοπετάνε τριγύρω απ'το τυρί. Δηλαδή αυτός που το ονόμασε πρέπει να φαντάστηκε αυτό: μιά οικογένεια Θεών όπου η μαμά-Θεός αγόρασε τυρί και το μικρό θεάκι έκανε καπρίτσια που δεν είχε το αγαπημένο του τυρί. Η παράνοια στην υπερβολή της.

και τέλος

Νούμερο 1 επικότητας ονόματος για ΤΥΡΙ.

"Καρδιά του λιονταριού". Δε θα με βάλω καν στην διαδικασία να σκεφτώ τί μπορεί να είχε στο μυαλό του αυτός που ονόμασε έτσι αυτό το έρμο το τυρί. Άντε ρε τώρα που ακόμα και το έμβλημά του είναι πιό επικό  κι απ'αυτό του Γκρίφιντορ. Δύο fucking λιοντάρια και στη μεση ΜΙΑ ΚΑΡΔΙΑ.


Miscellaneous:

Παρ'όλ'αυτά, απορώ γιατί διάολο μου φαίνονται όλα αυτά περίεργα. Έπρεπε να την είχα ψυλλιαστεί εδώ και πολύ καιρό, να από την Λα βας κι ρι ας πούμε,  που σημαίνει αυτολεξεί "Η αγελάδα που γελάει". Και φοράει και σκουλαρίκια το ίδιο της το τυρί. Παίδες, τα πράγματα είναι σοβαρά, αλήθεια όσο και να μου δίνεται όλη η ιστορία της ...γελαστής αγελάδας:

Επαναλαμβάνω, φοράει σκουλαρίκια.

 Επίσης, τώρα, σας έπεισα πώς εκείνο που έλεγα για τα τυριά που φτιάχνονται από ευδιάθετες αγελάδες, ισχύει όντως και δεν είναι μία από τις υπερβολές μου;

...ΠροΒλήματα

Δε με παίρνει να μη μπώ κατευθείαν στο ψητό και σίγουρα, σε κανέναν δεν έλειψαν οι φλύαρες εισαγωγές μου, άλλωστε …δεν θα ασχολούνται όλοι τώρα με τα δικά μου.

Δεν ήθελα πολύ τελικά, την ξεστόμισα την ατάκα που έχει στοιχειώσει τις τελευταίες μου βδομάδες. Αυτή κι άλλες συγγενικές της όπως «Ο καθένας έχει τα προβλήματά του», «Σε πρήζω κι εγώ τώρα με τα δικά μου ενώ εσύ έχεις σοβαρότερα».  Και γιατί δηλαδή το δικό μου το πρόβλημα να’ναι σημαντικότερο απ’το δικό σου; Και μην μου λες οτί είμαι χαζή που σε άφηνα τόση ώρα να μιλάς για εκείνο, ενώ εγώ αντιμετωπίζω αυτό που ακούγεται ίσως κάπως πιο βαρύγδουπο.  

Εκτός απ’τις εισαγωγές δε μας παίρνει να κάνουμε και διαγωνισμό δυστυχίας. Ναι, όλοι μας έχουμε έγνοιες που μας βασανίζουν, υπάρχουν οι ελαφρότερες και οι σημαντικότερες. Αυτές που περνάνε και αυτές που μας πονάνε.

Όλοι μας έχουμε δικαίωμα στη δυστυχία, αλλά κανείς μας δε μπορεί να διαλέξει τον τρόπο. Σε αγγίζουνε απλά κι εσύ στεναχωριέσαι, στεναχωριέσαι διαφορετικά απ’ότι θα στεναχωριόμουν εγώ γιατί πολύ απλά δεν είμαστε το ίδιο. Μπορεί το πρόβλημά μου να σε κάνει να γελάς και το δικό σου εγώ, να μη μπορώ να το βαστάξω. Και μην μου λες πώς δεν αξίζει, γιατί αν δεν άξιζε δε θα το αφήναμε να μας αγγίξει . Τώρα «έχεις κι έχω τα δικά μου» και σημασία δεν έχει να τα βγάλουμε και να τα συγκρίνουμε, αλλά να μην τα αδικήσουμε. Βοήθησέ με και θα σε βοηθήσω.

 Σ’εχω ανάγκη και μ’έχεις κι εσύ.

Να είσαι ευγνώμων που έχεις προβλήματα και γίνεσαι ολοένα δυνατότερος για τα επόμενα που θα’ρθουν.  Σημαντικό δεν είναι να μην έχεις προβλήματα, σημαντικό είναι όταν τα’χεις να τα πολεμάς.

...ΣτΥλιστικές συμβουλές

Τα ράσα δε κάνουν το παπά.

 Σε έναν άλλο κόσμο ίσως παράλληλο, ίσως φανταστικό, παραμυθένιο, ουτοπικό όπως θες πες'το ή ονειρέψου το δε ξέρω, μπορεί να μη χρειαζόταν να πω κάτι παραπάνω για να καταφέρω να εκφραστώ πλήρως.
Όμως σε αυτό το κατά πολύ μακρινό απο΄μας σύμπαν, όπου μερικά πράγματα γίνονται κατανοητά αμέσως και χωρίς πολλά πολλά, συμβαίνει και κάτι άλλο επίσης χιλιάδες έτη φωτός μακριά απο αυτό που συμβαίνει εδώ.
Ποιό είναι αυτό το τόσο υπερ γαλαξιακό φαινόμενο που με κάνει να θέλω να μεταναστεύσω τελικά σε άλλον πλανήτη;

Το να μάθουμε επιτέλους να κρίνουμε τους ανθρώπους γι'αυτό που είναι  κι όχι γι'άυτό που αγόρασαν με είκοσι ευρώ για να το βάλουν πάν΄στο κώλο τους για να είναι κυριλάτοι/τζιβάτοι/ροκάτοι/πανκιάτοι/emάτοι/χιπχοπάτοι.

Έστω οτί "Στο βιλαμπάχο μου ακόμα να τρίβουν και δεν έγινα ακόμα κατανοητή"

Δε θέλω να μου κάνεις παρέα επειδή σ'άρεσε το σκουλαρίκι μου κι ούτε θέλω να με αποφύγεις επειδή φοράω γόβες. Χαιρέτα με ακόμα κι αν έχω τζίβες και πιές μαζί μου ένα ποτό ακόμα κι αν φοράω ριγέ πουκαμισάκι.  Φόρα τη ζώνη σου και δάνεισέ την καμιά μέρα σε εκείνον που φοράει παντελόνα. Δέξου να πας στο ίδιο μέρος με κάποιον που φοράει αθλητικά ενώ εσύ μόλις αγόρασες
παπιγιόν.

Χόρεψε με τον τυπά που φοράει φαρδύ φούτερ ακόμα κι αν δε ταιριάζει με το λεοπάρ σου.
Φίλα την κοπέλα με την καρό φούστα ακόμα κι αν πατήσεις το γοβάκι της με το μπασκετικό σου.

Νομίζω κάτι έκανα.

Έχουμε ήδη αρκετούς λόγους για να μας διαχωρίζουν σ'αυτό τον πλανήτη. Μερικοί από αυτούς θέλουν να ονομάζονται σοβαροί. Ορισμένοι είναι όντως αληθινοί και μη αναστρέψιμοι.

Το "στυλ" όμως;
Είναι ένας ακόμα κι απο εκείνους που θέλουν να΄ναι σοβαροί;

Στ'αλήθεια δεν είναι κρίμα να μη δώσεις την ευκαιρία στον εαυτό σου να γνωρίσεις εκείνον τον σκεϊτά που σ'άρεσε το χαμόγελό του;
Μήπως εκείνη η κοπέλα με το τακούνι που πέρασε απ'τη Καμάρα προχθές εκτός από όμορφο πρόσωπο έχει και πανέμορφο εσωτερικό κόσμο;

Το "στυλ" ενός ανθρώπου δεν είναι η μπλούζα και το παπούτσι που σε λίγο καιρό θα τρυπήσει.
Το "στυλ" ενός ανθρώπου είναι να μπορεί να κρατά κοντά τους ανθρώπους γυμνούς με μόνα ρούχα τους την εμπιστοσύνη, τη φιλία και τον έρωτα.
Το "στυλ" ενός ανθρώπους δε φαίνεται από τις φωτογραφίες της χθεσινής εξόδου, αλλά από τα συναισθήματα που μπορεί να εμπνεύσει ο ένας στον άλλο.
Τέλος,

Το "στυλ" ενός ανθρώπου κρίνεται από την επιλογή του να κρίνει τον άλλο από το στυλ των ρούχων του.

Κατηγορίες Σπαστικών Ανθρώπων #11 "Ο Αμφιθεατροσπάστης"

Δε σταματάνε ποτέ. Έχουν κατακλείσει ταβέρνες, σινεμά, βιβλιοθήκες,  συναυλίες, Καρναβάλια, ιστορίες, ανέκδοτα, Facebook αλλά εξακολουθούν να βρίσκονται πάντα ανάμεσά μας προκειμένου να μας τη σπάσουν και πάλι. Ο λόγος αυτή τη φορά για τον Αμφιθεατροσπάστη που εμφανίζεται με τις παρακάτω μορφές:

• Το Πνεύμα Αντιλογίας βρίσκεται εκεί για να μην αφήσει όχι μόνο τον καθηγητή αλλά οποιoνδήποτε άλλο που θα μιλάει , να σταυρώσει  κουβέντα. Θα του κάνει στα ίσα και χωρίς λόγο επίθεση μόνο και μόνο γιατί δεν του επιτρέπεται (άντε βγάλε άκρη τώρα από ποιόν και τι διάολο υπηρετεί) να περάσει κάτι έτσι ασχολίαστο. Κατά τη διάρκεια του αντιλόγου του, παίρνει  φάτσα φάση «Στη λέω και το ξέρεις» ενώ κοιτάει στα μάτια τον ομιλητή με μίσος λες και του ‘θιξε τον πατέρα. Όλοι οι άλλοι συνηθισμένοι πιά κι όχι μόνο οι ομιλητές, τον καταριούνται .

• Ο Μπούρδας επίσης δεν αφήνει τίποτα να περάσει έτσι αλλά αυτός δε θα κολλήσει μόνο στους φοιτητές και στον καθηγητή αλλά extra bonus και στο Πνεύμα Αντιλογίας. Αυτή τη φορά θα ακουστούν τρελλές και πλήρως ανούσιες μπούρδες, άσκοπες αερολογίες και ανόητες (και καλά αποστομοτικές) ερωτήσεις που δεν έχουν σκοπό να απαντηθούν αλλά βοηθούν τον αγαπητό μας Μπούρδα, να φανεί το λιγότερο εξυπνάκιας.

Προσοχή ο Μπούρδας να μη συγχέεται με τον αγαπημένο σε όλους:

•  Μπαρούφα! Το τί μπορεί αυτό το στόμα να ξεστομίσει δε μπορούν να το φανταστούν ούτε οι παραγωγοί του family guy . Μπορεί να σε ισοπεδώσει στα ίσα και χωρίς έλεος ή απλά να σου φτιάξει τη μέρα. Δεν το χει σε τίποτα να ανοίξει το στόμα του και να πετάξει εκείνη την ατάκα που θα κάνει το αμφιθέατρο να:

 α)σωριαστεί στα πατώματα από τα γέλια,

 β)να το παραλύσει και να ακολουθήσουν λεπτά σιγής, τέλος

 γ) να αναγκάσει τον καθηγητή να σταματήσει το μάθημα λόγω ανικανότητας του να συνεχίσει 

 Θα ακολουθήσουν παραδείγματα αγαπημένων μπαρουφών: (προσοχή είναι αληθινές)

Μπαρούφας #1:  "Ο Ψυχρός Πόλεμος ονομάστηκε ψυχρός επειδή έγινε χειμώνα"

Μπαρούφας #2:  "Ο Ρουσσώ έζησε 400 χρόνια"

Μπαρούφας #3:  "Μαρξ Βέμπερ και  Τζόν Λένιν"

Λεπτή όμως ενδιαφέρουσα διαφορά παρουσιάζει ο:

• Ξερόλας από το Πνεύμα Αντιλογίας , αυτή τη φορά. Ο Ξερόλας δε πετιέται μόνο και μόνο για να την πει επειδή νιώθει πώς είναι χρέος του να παριστάνει τον δικηγόρο του διαβόλου, αλλά ο Ξερόλας μας είναι κομπλεξικός και πρέπει να αποδείξει σε όλους οτί πολύ απλά το ήξερε. Το όλο θέμα έχει τις απαρχές του στο εκνευριστικό βλέμμα κατανόησης και ταυτόχρονα συγκαταβατικού κούνηματος του κεφαλιού φάση « ναι ναι κύριε καθηγητά, έτσι όπως τα λέτε είναι» και πού και πού πετάει και ένα «ε ναι έτσι είναι». Στη συνέχεια έρχεται η καταστροφική ώρα που θα σηκώσει το χέρι του και αρχίσει να μιλάει. Το τί άχρηστη πληροφορία άκυρη και χωρίς λόγο, έχεις να ακούσεις δε λέγεται.

Μεγάλη διαφορά όμως παρουσιάσει ο Ξερόλας από τον:

• Οντως Ξερόλα ή αλλιώς Ψαγμένο. Ειλικρινά δεν έχω ιδέα πού μπορεί να τα ξέρει όλα αυτά. Στον ίδιο κόσμο ζούμε, πάνω κάτω στην ίδια ηλικία είμαστε. Δε γίνεται να ξέρεις αυτή τη λεπτομέρεια, όλες τις χημικές ενώσεις, τι φορούσε ο Τσε στη πιο ψαγμένη επαναστατική βραδιά, τα χομπυ του Μοντεσκιέ, πότε ανακαλύφθηκε το κάθε τί και γιατί. Σταμάτα να μας κάνεις να νιώθουμε άσχημα και να μας τρομάζεις με τις γνώσεις σου και άντε τράβα σε κάνα τηλεπαιχνίδι!

• Ο Αριστερός. Όταν σηκώσει το χέρι του αυτός ο άνθρωπος ξέρουμε όλοι πολύ καλά τι μας περιμένει για το επόμενο εικοσάλεπτο με μισάωρο. Το ξέρει κι ο καθηγητής αλλά όσο και να προσπαθήσει  να τον αποφύγει, στο τέλος αναγκάζεται να του δώσει το λόγο και εκεί αρχίζει το παραλήρημα.

1) Ξεκινάει με μία μίνι βιογραφία του Μαρξ

2) Συνεχίζει με μία παρουσίαση του Μαρξισμού.

3) Αναφέρεται  στις σημερινές πολιτικές οικονομικές και κοινωνικές καταστάσεις.

4) Τις συγκρίνει με τις παλιές

5) Αναλύει τις επιπτώσεις του καπιταλιστικού συστήματος

6) Αποδεικνύει πόσο έχει και δεν έχει επηρεάσει ο Καπιταλισμός τα πάντα και συνεπώς:

Αξιοθαύμαστα συνδέει το μάθημα με τον λόγο του και πάντα καταφέρνει όντως να΄χουν βάση αυτά που λέει. Συμβαίνει σε όλες τις σχολές ,όχι μόνο σε θεωρητικές, καθώς μπορεί να αρχίσει να μιλάει μόνο και μόνο επειδή ο καθηγητής...

-πληροφορικής ανέφερε την "επανάσταση" των μηχανών!

-χημικού ανέφερε την "παλη" των σωματιδίων!

-βιολογικού μίλησε για το "κέντρο παραγωγής" ενέργειας αναφερόμενος στα ρημάδια τα μιτοχόνδρια!

• Ο ωραίος, θα στη σπάσει επειδή άπαξ και τον πάρει το μάτι σου, ξαφνικά ακόμα και τη βιογραφία σου να αναλύετε στην αίθουσα  θα΄ναι βαρετή κι ανούσια. Θα τον κοιτάς συνέχεια, θα προσπαθείς να αποσπάσεις πληροφορίες με τον τρόπο που μόνο ένας φοιτητήες ξέρει: "ποιος είναι, πώς τον λένε, τί εξάμηνο, αν είναι Θεσσαλονικιός, πού μένει, πού βγαίνει, άμα τα΄χει με καμία, άμα γουστάρει καμία κλπ". Στο τέλος του μαθήματος θα μπορείς εσύ πλέον να παρουσιάσεις το δικό του βιογραφικό (σε αυτόν ή σε όλο το αμφιθέατρο αν όντως είναι τόσο ωραίος).

• Η άγνωστη μούρη. Κάτσε ρε φίλε, πτυχίο έφτασα πού ήσουν τόσα χρόνια; Είμαστε κατά μυστήριο τρόπο στο ίδιο έτος, δε σ’έχει δει ποτέ και κανένας, αλλά μου παρακολουθείς το πιο τελευταίο και ξεχασμένο μάθημα όλων των εποχών! Είσαι ικανός να μη ξέρεις καν σε τί σχολή πέρασες.  Κι άμα μ’άρεζες; Άμα σε είχα γνωρίσει δηλαδή  στο πρώτο έτος και σ’ερωτευόμουν; Γιατί δηλαδή μου κατέστρεψες τον έρωτα στα χρόνια της φοίτησής μου;..

• Ο Ξαναδιαβασμένος ή αλλιώς πολλές φορές κομμένος στο ίδιο μάθημα, που το παίζει και αλάνι στα μικρά. Φίλε, δεν υπάρχει ούτε περίπτωση πρώτον ούτε λόγος δεύτερον να ξέρεις το συγκεκριμένο πράγμα. Είναι φως φανάρι οτί απλά έχεις ξανάρθει μια βόλτα από’δω και το ξέρουμε όλοι! Όχι ρε πες μου εσύ αλλιώς γιατί ξέρεις ή μάλλον από πού αλλού έμαθες αν όχι από’δώ, τι ποσοστό πήρε το κόμμα του Πλαστήρα στις εκλογές του ’36. Μη τυχόν και μου πείς από εφημερίδες. 

• Η Παιχνιδιάρα Τσιχλοφουσκίτσα που με όλο της το καμάρι και με φάτσα αθωότητας θα ρωτήσει τον καθηγητή της με νάζι αν τα Δεκεμβριανά ονομάστηκαν έτσι επειδή συνέβησαν τον Δεκέμβριο ή αν η Λευκορωσία είναι η Ρωσία το χειμώνα επειδή χιονίζει και είναι λευκή σημειώνοντας στο ροζ χνουδωτό της σημειωματάριο με το ροζ στυλό της που΄χει πάνω του το κεφάλι του Tweety. Είναι εκείνη που ρώτησε εκείνο το θρυλικό "Το ήξερες;" όταν ο καθηγητής ρώτησε για πλάκα "Πόσες ανηφόρες έχει η Τούμπα" κι εσύ απάντησες "Όσες κι οι κατηφόρες".

• Η Σπαστικιά Ομιλία. Πολλές φορές γνωρίζουμε κάποιον και δεν τον συμπαθούμε γιατί μας τη σπάει η φάτσα του. Δε πα΄να΄ναι και το καλύτερο παιδί του κόσμου, δε θα τον πας γιατί απλά δε σου κάθεται καλά η μούρη του. Ε, σ’ένα αμφιθέατρο συμβαίνει το ίδιο ακριβώς μόνο που αυτό που σου τη σπάει  είναι η φωνή αυτού που μιλάει. Όταν μιλάει θες να γυρίσεις και να ψάξεις να δείς τι πλάσμα μπορεί να ξεστομίζει αυτή τη φωνή και θες να του σπάσεις τα μούτρα έτσι ώστε να πάρει η μπάλα και το στόμα του! Η χροιά του, ο τόνος του, η άρθρωσή του, ο ευρύτερος τρόπος προφοράς του, το τέμπο του και η «μελωδία» της φωνής του είναι αρκετά χαρακτηριστικά κάποιου για να σου τη σπάσει άσχημα εν ώρα μαθήματος άσχετο με το περιέχομενο των λεγομένων του.  

extra tip:  Ας θεωρηθεί σύμπτωση που τυχαίνει τις περισσότερες φορές η σπαστικιά φωνή να είναι εκείνη του Ξερόλα! Ή μήπως δε σου πέρασε απ' το μυαλό;

Miscellaneous: Έχω την εντύπωση πώς ξέχασα την πιό σημαντική  μορφή κάποιου Αμφιθεατροσπάστη. Καθηγητή θαρρώ τον λένε. Όμως επίσης έχω την εντύπωση πώς γεννιέται μία καινούργια κατηγορία εδώ που χρειάζεται να αναλυθεί το συντομότερο! 

Blogo- Diary(α) #1

Του ΚατσιΚίτ(σι)ου η μάνα κάθονταν

Άνοιξα το ψυγείο μου και προς στιγμήν ένιωσα βοσκός που μπαίνει στη στάνη του να πάει τα κατσίκια βόλτα. Μπέρδεψα τη γάτα μου για τσοπανόσκυλο αφού. Όμως έχω αποφασίσει να μην είμαι πιά δειλή και να΄μαι αντ’αυτού γεννάια.  Έτσι το’δα το περίεργο καφέ κουτί που’ταν εκεί που΄ναι πάντα το γάλα και το άνοιξα με καμάρι να το πιώ. Η γεύση του όπως τη περίμενα. Έντονη βλαχιά με γεύση προβάτου και γαρνίρισμα χωριού. Ένα σκέτο τυρόγαλο με βούλα.

«Γιατί;»  να συνεχίσω να το πίνω, η πρώτη μου απορία όμως μετά την γουλιά και την πλήρη κατανόηση της γεύσης, το δεύτερο γιατί κατευθύνθηκε απεγνωσμένο αυτή τη φορά στον πατέρα μου που ήταν κι ο υπεύθυνος για την στιγμιαία ανταλλαγή της ζωής μου με εκείνη του βοσκού όπως προείπα. Για πλάκα είπε; Γι’αλλαγη; Δε θυμάμαι ήμουν συγκλονισμένη.

Χειρότερο facebook? Δε γίνεταιιι!

Με διακατέχουν σοβαρές ανησυχίες αλλά αυτό είναι γνωστό πρώτον και δεύτερον  δεν είναι το θέμα μας. Πλέον τουλάχιστον.

  Μία από αυτές τώρα τελευταία είναι να καταλάβω τι σκατά θέλει το facebook από μας για να είναι για μία φορά ικανοποιημένο στη ζωή του.  Δηλαδή ας αποφασίσει τί attitude θέλει να έχουμε ως χρήστες του, να ξέρουμε κι εμείς πού βαδίζουμε και πώς θα συμπεριφερόμαστε στην εικονική μας πραγματικότητα πια!

Αρχικά μου βγάζει ένα πίνακα ολάκερο, που σα ρουφιάνος ανανεώνεται συνεχώς και μου λέει:

1. ποιος έκλασε, 
2. πότε έκλασε, 
3. σε ποιους λόγους οφειλόταν  η συγκεκριμένη κλανιά και
4. ποιος έκανε like σ’αυτήν. 

Εδώ ένα πρώτο συμπέρασμα είναι οτί το facebook θέλει να με κάνει να νοιάζομαι πιο πολύ από ποτέ για τους ιντερνετικούς μου φίλους ή με απλά λόγια να γίνω υπερκουτσομπόλης στα καλά καθούμενα.

Aσε που΄χει χαθεί και κάθε μαγεία του off-line (ή του καμπερώματος αν θες) γιατί το ρητό «θέλει η π***** να κρυφτεί κι η χαρά δεν την αφήνει» έρχεται να επιβεβαιωθεί πλήρως γιατί μπορεί εσύ να παριστάνεις τον ανύπαρκτο στο fb, όμως ενθουσιάζεσαι με κάτι πατάς το ρημάδι το like και όλο το fb ξέρει οτί είσαι μέσα! Ο Ρουφιάνος ενημερώνεται για την «δραστηριότητα» σου πριν ακόμα καλά καλά αποφασίσεις να την κάνεις και μαζί με αυτό όλο το ιντερνετικό σου σύμπαν. 

Μη ξεχνάμε  πώς η προσπάθεια να μπώ στα ίσα στην καθημερινότητα των φίλων  μου έχει αρχίσει εδώ και κάτι μήνες που ξεκίνησε η άλλη βλακεία με το check-in που σε ενημερώνει (ευτυχώς ακόμα με την θέληση του χρήστη, άλλο μυστήριο αυτό) για το πού διάολο μπεκροπίνει ο τάδε με ποιον, πότε ξαναήταν εκεί και ποιος έχει γενικότερα υπάρξει εκεί και τί έχει πιεί.

Όμως μετά, παρατηρώ πώς έχει λανσάρει μία εφαρμογή που σε ωθεί στη πλήρη μυστικοπάθεια που αγγίζει τα όρια της παράνοιας καθώς μπορείς να επιλέξεις ποιος θα δεί την τέταρτη  φώτο του τάδε άλμπουμ σου, ποιος δε θα διαβάσει το ρημάδι το στάτους σου, ποιανού φίλος μπορεί να δεί το τάδε ποστ σου στο τοίχο του άλλου φίλου σου, ποιος θα σε βλέπει στο παραθυράκι του τσατ και πότε και  δε συμμαζεύεται.  Εδώ βλέπω το facebook να θέλει να με κάνει λίγο επιλεκτική και μαζί και με την ύπαρξη ομάδων κατηγοριοποίησης φίλων το θέμα ξεφεύγει καθώς πλέον μπορείς να διαλέγεις σε ποιους θα επιτρέψεις να σε έχουνε στον κόσμο τους.

Και για να τελειώνω με το chat, το fb με άγνωστα προς εμένα κριτήρια έχει διαλέξει με ποιους θεωρεί πώς πρέπει να συνομιλώ και μου τους έχει αραδιάσει φάτσα κάρτα ενώ από κάτω γράφει «More online friends” που αυτόματα ρίχνει στο περιθώριο άλλους φίλους και του καθιστά παρακατιανούς κι όχι άξιους να πάρουν μια κουβέντα σου.  Ορκίσου μου οτί άμα δεις στο δρόμο κάποιον που ανήκει στο «More online friends» δε θα τον υποτιμήσεις υποσυνείδητα.

Όχι έχω κι άλλο ένα. Πού πήγε το φεγγαράκι; Τώρα πώς θα παρηγορούμαστε εμείς οι ψυχαναγκαστικοί δηλαδή οτί δε μου απάντησε ο τάδε επειδή δεν είναι στον υπολογιστή εδώ και ώρα αφού εμφανίζεται με φεγγαράκι;  Τώρα τέλειωσα.

Αγαπητό facebook, όταν λέγαμε  πώς η εικονική επικοινωνία είναι απρόσωπη δεν εννοούσαμε ακριβώς αυτό που κατάλαβες και μας αράδιασες την καινοτομία wow της βίντεο κλήσης! Η καμερική επαφή δε θα αλλάξει τα δεδομένα της κρύας επαφής, το μόνο που θα κάνει είναι να ενισχύσει τα κολλήματα που τρώει το σύστημα! Είναι ήδη σα να το βλέπω.

Όλη αυτή η επανάσταση  (των μηχανών)δε θα σε άφηνε ανεπηρέαστο καθώς ξέροντας πώς υπάρχουν όλες αυτές οι δυνατότητες αρχίζεις και νοιάζεσαι πολύ για το πώς σε βλέπουνε οι άλλοι. Γι’αυτό το fb προνοεί και εκεί κάπου στο προφίλ σου έχεις το πλεονέκτημα να γίνεις κάποιος από τους φίλους σου και να δείς με τα δικά του μάτια το προφίλ σου! Το facebook  γι’άλλη μια φορά μας λύνει τα χέρια και μπορούμε επιτέλους να ξέρουμε πώς μας βλέπουν οι άλλοι! …

Επίσης γιατί διάολο εκστασιάζεται το fb και μου το παίζει έκθεση φωτογραφίας κάθε φορά που πατάω να δω μία ρημάδα φωτογραφία; Ασπρίζει το φόντο, εξαφανίζεται το κάθε τι, δε μπορεί να τσατάρεις και να βλέπεις φωτογραφίες, δε μπορείς να βλέπεις τα notifications σου γιατί ξαφνικά το ‘πιασαν τα καλλιτεχνικά του και προσπαθεί να με μυήσει στην ιερότητα της φωτογραφίας και να με αναγκάσει να μη κάνω τίποτα άλλο από το κάθομαι σα χάνος και να χαζεύω.

Συνεχίζοντας  μου΄χεται  κι η πρώτη υποψία πώς το facebook θέλει το κακό μου. Θέλει να με κάνει σχιζοφρενή παίζοντας με το χωροχρόνο. Δε λέω χαριτωμένο αυτό που στο πλάι, μου εμφανίζονται κάτι ξεχασμένα στάτους που με πάνε έως και τέσσερα χρόνια πριν. Ναι μεν σου παρέχεται η δυνατότητα να συνομιλήσεις κατά κάποιο τρόπο με τον τότε εαυτό σου και να πεις τη γνώμη σου στα τότε λεγόμενά σου, αλλά όλο αυτό καταντάει λίγο ψυχωτικό. Επίσης που ξέρεις πως εγώ θέλω να δω κάτι που ίσως θέλω να ξεχάσω ή στη χειρότερη έχω ξεχάσει ήδη; Όπως και να΄χει κάνει σπιουνιές και δεν είναι τώρα νορμάλ πράματα αυτά να σε βλέπεις πριν τρία χρόνια! Είναι spooky.

Ειλικρινά δε μπορώ να καταλάβω εάν το fb πρσπαθεί ακόμα να γίνει όσο χάλια και χειρότερα ακόμα από το myspace ή αν απλά πούλησε τη ψυχή του στο google plus και προσπαθεί να μας ρίξει στις αγκάλες του. Το μόνο που ξέρω με βεβαιότητα είναι ότι μπορεί να κάνω πλάκα κι όλοι μας, αλλά το όλο θέμα με το facebook έχει ξεπεράσει ο όρια του χαβαλέ κι έχει ριζικά επηρεάσει τις ζωές μας, στις συμπεριφορές μας και τις σχέσεις μας με τους συνανθρώπους μας. 

Σκέψου μόνο πώς όταν κάποιος μαλώσει με κάποιον ή για κάποιο λόγο τσατιστεί μαζί του, μία από τις πρώτες εκδικήσεις που του περνάει από το μυαλό είναι να τον διαγράψει από το facebook! Το χειρότερο; Τον άλλον ίσως και να τον πειράξει στ’αλήθεια.

Κατηγορίες Σπαστικών Ανθρώπων 10# "Ο Βιβλιοθηκοσπάστης #2"

Μετά από έρευνες μηνών, αποδεικνύεται πώς ο Βιβλιοθηκοσπάστης ολοένα αυξάνει τις δυνατότητες του προκειμένου να μας τη σπάσει και στην εξεταστική Σεπτεμβρίου. Ισχυρότερος από ποτέ είναι και πάλι εδώ:

• Ο Κινητάκιας. Κακά τα ψέμματα και δε θα΄μαι στενόμυαλη σε αυτή τη κατηγορία, καθώς όλοι μας χρησιμοποιούμε το κινητό στη βιβλιοθήκη. Μερικοί απο'μας είναι:

α) "συνειδητοποιημένοι" κι αναγνωρίζουν τον χώρο στον οποίον βρίσκονται και τους περνάει απ'το μυαλό πώς ίσως ενοχλήσουν κι έτσι αρκούνται σε ένα "έλααα μισόοο" και βγαίνουν απ'το αναγνωστήριο ψιλοτρέχοντας,
β) καταντάνε "γελοίοι" καθώς πιστέυουν πώς αν πάρουν αστεία στάση μπαίνοντας μέσα, κυριολεκτικά, στη τσάντα τους, ή σκύβοντας τρομερά άβολα κάτω απ'το τραπέζι, οτί δε θα αποσπάσουν και πάλι την προσοχή των διπλανών τους που απλά ξεφυσάνε ή γελάνε
γ) "απροκάλυπτοι" αφού θα σηκώσουν ανέμελα το κινητό τους και θα μιλήσουν κανονικότατα λες και δεν συμβαίνει τίποτα και, τέλος
δ)"οι επαναλαμβανόμενοι" που τους χαρακτηρίζει ο εξής διάλογος:
- 'Ελα (ψιθυριστά)
- Πού είσαι ρε; (ακούγεται πολύ δυνατά απο το ακουστικό)
- Βιβλιοθήκη ρε!
- Πούυυυ;
- Βιβλιοθήκηηηη!!!
- Δε σε ακούω ρε μίλα κανονικάαα. Πού είσαι;

Και στο τέλος αγανακτισμένος, ο Κινητάκιας μας, φωνάζει "Βιβλιοθήκη ρε μαλάκα".
Παρακάτω ακολουθεί εύλογη απορία προς τον φίλο που πήρε τηλέφωνο: Δηλαδή ρε συ, περίοδο εξεταστικής κι ο άλλος σου μιλάει ψιθυριστά, δε σου περνάει απ΄το μυαλό η βιβλιοθήκη; Πού αλλού θα μπορούσε να΄ναι καταμεσήμερο; Σινεμά;!;!

Όμως πριν φτάσουμε στο σημείο της απάντησης της κλήσης του Κινητάκια, ας δούμε λίγο πώς ο καθένας ειδοποιείται για αυτήν:

α) ο σωστός αναγνώστης βιβλιοθήκης φροντίζει να βάλει το κινητό του στο αθόρυβο και προφανώς ενεργοποιεί την δόνηση. Υπάρχουν όμως ρε φίλε κάτι δονήσεις σε μερικά κινητά που έυχεσαι να ακουγόταν τρομπόνι μες τ'αυτί σου παρά όλος αυτός ο σεισμός. Σείεται κυριολεκτικά όλο το τραπέζι και ο ήχος είναι τόσο δυνατός κι απότομος που σε κοψοχολιάζει!
extra-tip: με το που ξεπεράσουν όλοι στο τραπέζι το στιγμιαίο σοκ/πανικό σεισμού, θα κοιτάξουν όλοι τα κινητά τους μήπως είναι το δικό τους κι εννοείται απογοητευμένοι επιστρέφουν στο διάβασμά τους.

β) ο ξεχασιάρης έχει συνήθως αστείο ήχο (ας πούμε για παράδειγμα πολυφωνικό του summer jam ενώ είναι χειμώνας) ή το κλασσικό των Ericsson. Με το που ακουστεί ο ήχος, ο ιδιοκτήτης πανικοβάλλεται κι αρχίζει να ψάχνει με μανία το κινητό του μέσα στην τσάντα. Εννοείται πώς μέσα στην λύσσα του αργεί να το βρεί και με το που νιώσει κάτι στα χέρια του που μοιάζει με κινητό, πατάει όποιο κουμπί ακουμπήσουν πρώτο, τα δάχτυλά του. Συνήθως αυτό το κουμπί είναι της ανοιχτής ακρόασης κι έτσι όλη η βιβλιοθήκη ακούει ένα πολύ δυνατό "'ΕΛΑ ΡΕ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ;".

• Ο Παπάρλας δε το βουλώνει ποτέ και δεν αρκείται στην ολιγόλεπτη και πλήρως κατανοητή φλυαρία πριν το διάβασμα ή έστω όταν έρθει ο φίλος του. Είναι συνήθως δύο ή στη χειρότερη τρείς. Το φύλο δε μας ενδιαφέρει στη προκειμένη περίπτωση καθώς Παπάρλας μπορεί να΄ναι κι αγόρι και κορίτσι με την ίδια συχνότητα. Γελάνε, εξιστορούν κατορθώματα, κοροιδεύουν στα ίσα περαστικούς και άμα τους ρίξεις καμιά ματιά φάση "βουλωνε" σε γράφουνε επιδεικτικά ενώ τουλάχιστον ο ένας απο τους δύο/τρείς σε κοιταξε στα μάτια την ώρα που τον κοίταξες και απλά συνεχίζουν την πάρλα. Αφού περάσει κάνα διωράκι σηκώνονται, κάνουν ασκήσεις ξεπιάσματος και ίσως ακουστεί και κάνα "Οοοοχ" και θα πάνε στο κυλικείο για διάλλειμα. Βιάσου, έχεις ένα τέταρτο για διάβασμα.

• Ο Μόνιμος είναι αναπόσπαστο κομμάτι της βιβλιοθήκης κι όχι μόνο κατά τη διάρκεια της εξεταστικής. Τον πετυχαίνεις πάντα στο ίδιο σημείο, κι όταν λέω πάντα το εννοώ. Μπορεί να πας μία τελείως outsider μέρα όπως ας πούμε μία Τρίτη του Νοέμβρη,στις εννιά και τέταρτο το πρωί μόνο και μόνο ακυρώθηκε το μάθημά σου, ο Μόνιμος θα΄ναι εκεί. Όσον αφορά την περίοδο της εξεταστικής, δε ξέρω εάν έρχεται πρωί πρωί για να πιάσει Την Θέση του ή αν έχει πλέον γίνει κάτι σαν άγραφος νόμος που προβλέπει να μη κάθεται κανένας άλλος εκτός απο αυτόν εκεί.

• Ο Αόρατος είναι και δεν είναι. Υπάρχουν περίτρανα αποδεικτικά στοιχεία υπέρ της ύπαρξής του όπως για παράδειγμα τα βιβλία του που τείνουν να είναι κι ανοιχτά με τετράδια και στυλό γύρω γύρω. Πάνω στην καρέκλα του υπάρχει μία τσάντα ή έστω ένα μπλουζάκι. Τί λείπει; Ο ίδιος. Όποτε κι αν περάσεις δίπλα από τη θέση μυστήριο, είναι κενή ενώ θα ορκιζόσουν οτί τη προηγούμενη φορά που πέρασες η διάταξη των συμπραγκάλων του ήταν διαφορετική. Αυτό θα συνεχιστεί έως τη creepy στιγμή που θα περάσεις και όλα αυτά που ανήκουν στον Αόρατο θα λείπουν κι αυτά. Αποτέλεσμα; Αρχίζεις και ψιλοφοβάσαι τη περιοχή αυτή κι αποφεύγεις να περνάς απο΄κει ακόμα κι αν χρειαστεί να κάνεις κύκλο για να πας στη θέση σου.

extra-tip: Πηγές θέλουν τον αόρατο να λατρεύει το "Σμέουρο".

• Ο Νομικάριος που είναι τόσο επιβλητικός με τα χοντροκομμένα βιβλία δικαίου του που ειλικρινά κάθε φορά που πετυχαίνεις έναν σου σφίγγεται η καρδιά. Εμπορικά,συνταγματικά ,αγροτικά, αστικά, διοικητικά, υπεργαλαξιακά δίκαια που το μικρότερο βιβλίο τους, ανέρχεται στις 1200 σελίδες και μιλάμε δεν είναι να του πείς τίποτα επεδή άμα στο φέρει στο κεφάλι πάει, ψόφησες και μετά όχι τίποτ'αλλο, με τόσους νόμους και κανόνες που΄χει διαβάσει δεν έχεις στον ήλιο μοίρα να αποζημιωθείς.

extra- tip: Εννοείται πώς ένας νομικάριος που σέβεται την εικόνα του δε πάει πουθενά χωρίς τον κόκκινο αστικό του κώδικα. Κι όταν λέω πουθενά εννοώ ακόμα και στο κυλικείο, δίπλα στο σάντουιτς του μήπως και χρειαστεί να την πεί στον κυλικειάρχη για το οτί η φέτα ζαμπόν είναι πάνω απο την κασερένια κι οτί αυτό σύμφωνα με το άρθρο 12κλπ κλπ. ..

• Ο Celebrity της βιβλιοθήκης αποτελεί κομβική προσωπικότητα της βιβλιοθήκης. Τον ξέρουν όλοι, τον χαιρετάνε συνέχεια, κάθονται του μιλάνε λίγο κι όταν βγαίνει για τσιγάρο έχει πάντα δυό-τρείς δίπλα του κάθε φορά διαφορετικούς. Ό,τι ώρα και να έρθει στην βιβλιοθήκη όχι μόνο θα βρεί θέση αλλά θα μπορεί να διαλέξει κιόλας απο όλες αυτές που του έχουν κρατήσει διάφορες παρέες για έχουν τη τιμή να τον έχουν στο τραπέζι τους.

Τέλος, όταν πίνει καφέ στο κυλικείο ενώνονται τουλάχιστον τέσσερα τραπέζια για να χωρέσουν όλοι όσοι θέλουν να πούνε μιά κουβέντα μαζί του. Έλα κατάλαβες ποιόν λέω, σίγουρα τον ξέρεις!

• Ο Βετεράνος είναι πιό ανεξήγητο φαινόμενο κι απο το πού χάνονται τα ζευγάρια των καλτσών μας μετά το πλυντήριο. Είναι άνω των εξήντα ,χωρίς καμμία υπερβολή, και διαβάζει άσχετα βιβλία μεταξύ τους. Αποτελεί στιγμή ψυχαγωγίας για τους φοιτητές καθώς όταν περνάνε απο δίπλα του ακούγονται φράσεις όπως "Κι αυτός Μαργαρίτη χρωστάει ακόμα χαχα" ή "Δες το ψαρωμένο πρωτοετάκι που διαβάζει".

• Ο Πλάτωνας, δηλαδή όχι ακριβώς αυτός, αλλά τα καταραμμένα χαρτάκια του Ομίλου Πλάτωνα. Εκεί ρε συ που κάθεσαι έρμος κι ωραίος, προσγειώνεται κάτω απ'τη μούρη σου κι ακριβώς πάνω στην αράδα που διαβάζεις το χαρτάκι που με μαεστρία πέταξε ο άρτια εκπαιδευμένος πράκτορας του Ομίλου Πλάτωνα. Είναι τόσο πολλά που άμα έχεις ξεχάσει το τετράδιο σου, μπορείς να κρατάς σημειώσεις πίσω απο αυτά! Ομολογουμένως είμαστε η Γενιά των Χαρτακίων του Πλάτωνα. Για να μη μιλήσω για τα χαρτάκια που έγραφαν πάνω "Όχι όχι δεν είμαστε ο Όμιλος Πλάτωνα" !!!

• Ο Κασετινάκιας, είναι ο,τι πιό άχρηστο κυκλοφορεί καθώς κουβαλάει στυλό με μπλέ, μαύρο, πράσινο, κόκκινο, ροζ, πολύχρωμο μελάνι. Μολύβια απλά ή μηχανικά, χάρακες, υπογραμμιστικά μαρκαδοράκια σε τουλάχιστον τρία χρώματα αλλά άμα πας να του ζητήσεις μία καταραμμένη ξύστρα θα γυρίσει και θα σου πεί μετά απο μισή ώρα ψαξίματος στην κλανο κασετίνα του οτί δεν έχει!

• Ο Άγνωστος Χ. Τον βλέπεις να σε πλησιάζει και λες απο μέσα σου ότί πήρε λάθος την στροφή κι οτί πάει αλλού. Όμως αυτός αντί να αλλάξει "δρομάκι" σε κοιτάει επίμονα και ίσως σου χαμογελάσει. Τέλος έρχεται και σου απευθύνεται στα ίσα με το όνομά σου, σε ακουμπάει ελαφρώς στην πλάτη και σε ρωτάει πώς πάει η σχολή που τυχαίνει να την αποκαλεί με τ΄ονομά της κι αυτήν. Όλες αυτές οι κινήσεις του φανερώνουν πώς σε ξέρει καλά κι οτί σου έχει και οικειότητα. Ποιό είναι το πρόβλημα; Δεν έχεις ιδέα ποιανού χέρι έχεις στον ώμο σου και δε ξέρεις τί πρέπει να κάνεις. Δύο είναι οι λύσεις:

α) παριστάνεις πώς τον ξέρεις και αρκείσαι σε γενικούρες με αποτέλεσμα να σου μείνει αιώνιο μυστήριο ποιός διάολος ήταν αυτός,
β) ενοχλείς αμέσως τον διπλανό φίλο σου και λες στον Άγνωστο Χ "Απο'δω ο Τάδε" προσευχόμενος να έχει την καλοσύνη να ξεστομίσει κι αυτός το πολυπόθητο όνομά του. Προσοχή, όσο περιμένετε το όνομά του εσύ μη τον κοιτάς στα μάτια έτσι ώστε να μη περιμένει απο σένα να τον συστήσεις.

Miscellaneous:
Ο Γιατρός ήταν και πάλι εκεί!